Peter Post

Po męsku
Obyczaje silnej płci

Mężczyzna na co dzień
Część I

Przeł. Anna Bielska

Cartalia

Jesteśmy razem od trzydziestu lat, mamy dzieci, prowadzimy firmę, co tydzień chodzimy razem na zakupy, odnowiliśmy także dom i zbudowaliśmy wspólnie drugi. To ona wprowadziła mnie w świat dwóch pasji mojego życia: Włoch i jogi. Postępuje zgodnie z zasadami dobrego wychowania, podobnie jak inne osoby, które znam. Z całą pewnością poprawiała mnie więcej niż kilka razy i, chociaż trudno mi się do tego przyznać, niemal zawsze miała rację.

W książce nazywam ją „moją żoną”.

Pragnę złożyć Tricii serdeczne podziękowania za jej pomoc i cierpliwość, bez której napisanie tej książki nie byłoby możliwe.

PODZIĘKOWANIA

Szczególne podziękowania chciałbym złożyć Royce Flippin, która niestrudzenie pracowała nad redakcją moich poplątanych notatek, tworząc z nich czytelny tekst.

Dziękuję również Cindy Post Senning i Elizabeth Upcham Howell za nieocenioną pomoc w czytaniu każdego rozdziału i pilnowaniu, czy piszę na temat. Znająca się jak nikt na etykiecie Peggy Post pilnowała, aby moje porady były właściwe.

Podziękowania składam także Toniemu Sciarrze i Gregowi Chaputowi za wyrozumiałość, cierpliwość i prace edytorskie.

Wyrazy wdzięczności kieruję też do Katharine Cowles, mojej agentki, która od początku wierzyła w ten projekt i w chwilach zwątpienia zachęcała do dalszej pracy.

Ponadto, dziękuję Annie Post i Lizzie Post, moim cudownym córkom, które opowiadały o własnych doświadczeniach i pomagały mi ukierunkować porady dotyczące dobrych manier.

Na końcu chcę podziękować mojej prababce – Emily Post. Poświęciłem wiele czasu na lekturę jej Etiquette oraz innych powieści i książek. Im więcej dowiaduję się o niej, tym bardziej rozumiem, jak wyjątkową była kobietą. Na długo zanim napisała Etiquette, wiedziała, jak ważna jest uprzejmość i okazywanie wdzięczności, czyli „urok osobisty”. Ona sama posiadała te cechy jak mało kto.

PRZEDMOWA
I w pomieszczeniu zapadła cisza...

Kilka miesięcy temu siedziałem przy stole konferencyjnym w Salt Lake City z potencjalnym klientem. Znajdowało się tam około piętnastu osób, z których połowę stanowili mężczyźni, a połowę kobiety. Wszyscy chcieli dowiedzieć się czegoś więcej na mój temat i o Instytucie Emily Post. Powiedziałem im między innymi, że podpisałem umowę na napisanie książki dla mężczyzn o dobrych manierach.

W pomieszczeniu zapadła cisza i nagle wszystkie kobiety doszły do wniosku, iż po opublikowaniu tej książki chcą dać jej egzemplarz swoim mężczyznom. Ci natomiast śmiali się cicho i stroili różne miny, a na twarzach mieli wypisane własne myśli: „Czytać książkę o etykiecie? Akurat!”.

W tym momencie zdałem sobie sprawę, że kobiety mogą kupić tę książkę, ale aby odniosła sukces, musi zostać przeczytana przez mężczyzn.

Kiedy wszystko ucichło, wyjaśniłem, iż nie miałem na myśli typowego poradnika o etykiecie: „To nie będzie poradnik, lecz książka, którą można przeczytać od deski do deski. Lekka, z mnóstwem przykładów ilustrujących moje przemyślenia. Opowiem w niej również o własnych pomyłkach i błędach (było ich wiele, uwierzcie mi) i, co najważniejsze, wytłumaczę, dlaczego poszczególnych zasad trzeba przestrzegać”.

Podróżując po kraju z cyklem wykładów i seminariów odkryłem, że niemal wszyscy mężczyźni zadawali pytania, dotyczące radzenia sobie w sytuacjach osobistych, towarzyskich i zawodowych. Cały czas pojawiały się wątpliwości związane z zachowaniem w tych samych sytuacjach.

W tej książce usiłowałem odpowiedzieć na pytania tak, jak robię to podczas seminariów, czyli przedstawiając najpierw problematyczne sytuacje, w jakich każdy może się znaleźć na co dzień, a następnie zaprezentowałem sposób radzenia sobie z nimi, pewien model, na którym można oprzeć się, napotykając podobny problem.

Książka ta nie stanowi wyczerpującego przewodnika po świecie dobrych manier lub zasadach etykiety, dotyczy bowiem jedynie około 10 procent wzorów zachowań, ale te 10 procent jest najważniejsze. Odkryjecie, że moje porady mają zastosowanie w 90 procentach sytuacji, które spotkają was w życiu.

Nie szukajcie więc na kartkach tej książki rad, jak na przykład zaadresować list do prezydenta Stanów Zjednoczonych (to znajdziecie w Etiquette Emily Post). Nie wyjaśniam też różnicy między balem a tańcami ani tego, w jaki sposób składać serwetkę do kolacji (upewnij się tylko, że ma ją każde nakrycie).

Znajdziecie tu natomiast rady dotyczące:

obszarów domu, gdzie najczęściej występują problemy oraz wskazówki, jak sobie z nimi radzić

najważniejszych zachowań, jakich należy unikać i które z nich trzeba poprawić, będąc na przykład w siłowni, w samochodzie, na ślubie, z przyjaciółmi w mieście, na meczu piłkarskim dziecka i w wielu innych miejscach, dokąd zwykle uczęszczasz

podstawowych kwestii związanych z życiem zawodowym, które mogą przysparzać ci kłopotów i rady, co możesz zrobić, aby rozwijać swoje umiejętności

takiego zachowania na randce, które wywrze dobre wrażenie na partnerce

tego, jak być rozważnym mężczyzną, który imponuje rodzicom narzeczonej lub dostaje zaproszenie, aby odwiedzać, „kiedy chce”, przyjaciela w domku na plaży

Grupie osób w Salt Lake City wyjaśniłem, że mężczyźni często mają fałszywe pojęcie o tym, czym jest etykieta i w jaki sposób może ona ułatwić życie. Uważają, iż jest ona tylko dla kobiet i jest to coś, do czego partnerki ich zmuszają.

Nic bardziej mylnego. Zasady poprawnego zachowania odnoszą się w równej mierze do mężczyzn, jak i do kobiet. Prawdziwym celem tej książki jest pokazanie mężczyznom, że dobre maniery dotyczą wszystkich aspektów życia i pomagają osiągnąć wyznaczone cele dużo łatwiej, przyjemniej i z większym sukcesem.

Dobre obyczaje to przede wszystkim traktowanie innych ludzi z troską, szacunkiem, uczciwością oraz zrozumieniem, a nienaganne maniery to narzędzia, które pozwolą ci osiągnąć twój cel w sposób łatwy, prosty i niezawodny.

Peter Post

Burlington, Vermont

WSTĘP
Słowo na „E”

Etykieta to...

Brawo, dotarłeś aż tutaj.

Trzeba zmierzyć się z tym słowem na „E”. Zawsze, kiedy prowadzę wykład, na początku proszę słuchaczy o zdefiniowanie pojęcia „etykieta”. Odpowiedź jest zawsze taka sama: „Etykieta to zbiór zasad...”, „Etykieta to coś, do czego zmuszała mnie matka...”, „Etykieta to staromodny sposób postępowania...”.

Jednocześnie uczestnicy zastanawiają się: „Kto jej potrzebuje?”.

Emily Post, moja prababka, doskonale wiedziała, czym jest „etykieta”. Napisała książkę na temat dobrych obyczajów, którą uważa się za pewien zbiór zasad. To prawda, jest tam wiele konkretnych wskazówek (nazywanych manierami), które mówią ludziom, jak powinni zachować się w danej sytuacji i mają ułatwić kontakt z innymi osobami, opisując, w jaki sposób powinniśmy postępować.

Kiedy zachowujemy się tak, jak się od nas oczekuje, życie staje się po prostu łatwiejsze. Fakt, że dobre maniery są ważne, staje się oczywisty wówczas, gdy ich nie używamy. Na przykład, kiedy mówisz „cześć” lub „dzień dobry” komuś w pracy, powinieneś usłyszeć to samo w odpowiedzi, ponieważ tak postępuje dobrze wychowana osoba. Co jednak, jeśli na twoje „cześć” współpracownik nie odpowie nic? Jak się poczujesz? Pomyślisz pewnie: „Czy zrobiłem coś, co go zdenerwowało?”, „Czy nikt nie zauważa, że istnieję?” albo nawet „Czy brzydko pachnę?”.

Maniery mają znaczenie. Korzystaj z nich, a zrobisz jak najlepsze wrażenie.

Nikt nie jest w stanie znać wszystkich zasad poprawnego zachowania lub dokładnie pamiętać, jak stosować je w każdej sytuacji. W dzisiejszym szybkim, pozbawionym oficjalnych norm świecie nie wszystkie maniery pasują do każdej sytuacji.

Na szczęście zbiór manier zwany etykietą ma solidne podstawy. Maniery i zasady to nie to samo. Maniery to konkretne wskazówki, które zmieniają się wraz z upływem czasu i kulturą. Na przykład w Stanach Zjednoczonych uczy się dzieci podawać rękę na powitanie, a japońskim każe się witać skinieniem głowy. Maniery różnią się od siebie, każda jest charakterystyczna dla właściwej kultury, ale wszystkie pomagają okazać szacunek osobie, z którą się witamy.

BADANIA MÓWIĄ

Kiedy zachowujesz się dobrze, ludzie to zauważają

Aby zdobyć więcej informacji o tym, jak postrzegane jest zachowanie mężczyzn, przeprowadziliśmy badania na stronie internetowej Instytutu Emily Post i zadawaliśmy pytania dotyczące życia codziennego, towarzyskiego czy innych specjalnych okazji. Ich wyniki pomogły nam sprecyzować tematykę niniejszej książki.

Analizując dane, zauważyliśmy, że większość respondentów (85 procent) to kobiety. Ustaliliśmy także, że badana grupa jest bardzo zróżnicowana wiekowo:

22 procent respondentów miało od 20 do 29 lat

20 procent od 30 do 39 lat

25 procent od 40 do 49 lat

23 procent powyżej 50 lat

Większość badanych to ludzie mieszkający z partnerem/partnerką:

66 procent pozostawało w związku małżeńskim

7 procent mieszkało z partnerem bez ślubu

16 procent nigdy nie było w związku małżeńskim

Bez względu na zróżnicowanie wiekowe i stan cywilny, wszędzie pojawiała się ta sama opinia, iż kobiety pragną, aby mężczyźni traktowali je z szacunkiem i że doceniają mężczyzn o nienagannych manierach.

Etykieta rządzi się trzema podstawowymi zasadami: troską, szacunkiem i uczciwością. Przekraczają one granice kulturowe, socjoekonomiczne i wiekowe.

Troska to zrozumienie, w jaki sposób osoba jako jednostka narażona jest na wpływ konkretnego działania. Pozwala ocenić, jak dana sytuacja wpływa na drugiego człowieka i jak zachowywać się stosownie.

Szacunek to uznanie, że sposób, w jaki kontaktujesz się z drugą osobą, wpłynie na wasze relacje i działania. Pozwala nam decydować, jak traktować innych.

Uczciwość to bycie prawdomównym. Istnieje oczywiście zasadnicza różnica między byciem po prostu szczerym, a brutalnym mówieniem prawdy: „Mam z tym problem” czy „Jak można tak głupio powiedzieć”. Uczciwość gwarantuje, że nasze działania będą szczere.

Niniejsza książka pokazuje, jak zachowywać się w rozmaitych sytuacjach i jak stosować trzy powyższe zasady.

„Skoro etykieta jest taka prosta, to po co pisać o niej całą książkę?” – pytasz.

Po prostu dla pewności. Kiedy znajdujemy się w nieznanej sytuacji i nie jesteśmy pewni, co robić, często paraliżuje to nas i prowadzi do złych wyborów. Ta książka nauczy cię, jak skutecznie radzić sobie z problemami życia codziennego. Co ważniejsze, zdobędziesz wiedzę na temat dobrych obyczajów (jeśli potrzebna ci dalsza pomoc, zawsze możesz sięgnąć do tej książki lub do Etiquette Emily Post).

Pamiętaj: w etykiecie nie chodzi o zasady, nie jest ona sztywna ani staroświecka. Etykieta to kodeks postępowania z ludźmi i umiejętność dokonywania wyborów w oparciu o troskę, szacunek i uczciwość. Jeśli będziesz stosował te zasady, pomoże ci zbudować lepsze relacje z ludźmi i osiągnąć sukces w każdej sferze życia.

Nie chodzi bowiem o to, by robić, co „wypada”, ale to, co jest słuszne.

Emily Post na temat „troski”

Emily Post wiedziała, że gdyby wziąć specjalną wagę i po jednej stronie szali położyć etykietę, a po drugiej troskę, szacunek i uczciwość, ta druga byłaby zdecydowanie cięższa.

Emily Post powiedziała kiedyś:

Troska o prawa i uczucia innych to nie tylko jedna z zasad publicznego zachowania, ale także podstawa życia w społeczeństwie.

Pamiętaj, nigdy nie rób innym tego, co tobie niemiłe.

CZĘŚĆ PIERWSZA
Życie codzienne

1
Trzy najważniejsze obszary
życia codziennego

SZTUKA POSTĘPOWANIA ZGODNIE z zasadami dobrego wychowania sprowadza się w istocie do dbania o ludzi, których spotykamy w codziennym życiu. Na oficjalnych imprezach wszyscy „zachowujemy się stosownie”, trzeba jednak pamiętać, żeby odnosić się z szacunkiem wobec innych nie tylko podczas wielkich wydarzeń towarzyskich, ale też w zwykłych sytuacjach domowych.

To właśnie w codziennym życiu mężczyźni napotykają najwięcej problemów. Kiedy 750 kobiet odpowiedziało na pytanie: „Co nas najbardziej denerwuje w zachowaniu mężczyzn na co dzień?”, otrzymaliśmy mnóstwo różnych wniosków.

Oto podsumowanie trzech najważniejszych kwestii, uznanych przez nasze respondentki za kluczowe, jeśli chodzi o codzienne zachowanie mężczyzn.

Dobre maniery

Otwieranie drzwi. Opuszczanie deski w toalecie. Punktualność. Unikanie plucia. Zdejmowanie nakrycia głowy w pomieszczeniach. Mówienie „proszę” i „dziękuję”. Dyskretne wycieranie nosa. Te i inne drobiazgi mogą wydawać się mężczyznom trywialne, ale prawda jest taka, że są bardzo ważne. Jeśli nie zachowujesz się tak, jak tego oczekują inni – na przykład nie otwierasz drzwi kobietom – nie znaczy to, że nie wiesz, jak postępować, lecz świadczy raczej o braku szacunku wobec płci przeciwnej. To właśnie przeszkadza kobietom u mężczyzn, którym brakuje dobrych manier.

Pamiętaj, iż dobre wychowanie to nie tylko „kierowanie się zasadami”. Ważny jest także czynnik, który sprowokował konkretne zachowanie. Dobre maniery to troska, szczerość i szacunek dla innych osób, w związku z czym są one bardzo ważne. Przytrzymujemy drzwi kobiecie nie dlatego, że taka jest zasada, lecz z uprzejmości i aby poczuła się wyjątkowa. Jeśli będziemy działać zgodnie z tym założeniem, kobieta zauważy i doceni nasze starania. Jeżeli natomiast przytrzymamy drzwi jedynie dla zasady, to również nie umknie jej uwadze.

Pomoc wiele znaczy

Oto prosty sposób na zdenerwowanie kobiety – włożyć naczynia do zlewu i zostawić je tam. Jak powiedziała jedna z naszych respondentek: „Skoro możesz zanieść je do zlewu, dlaczego nie możesz poświęcić chwili i włożyć ich do zmywarki?”.

Według najnowszych badań, dotyczących pomocy w domu, współczesny mężczyzna ma jeszcze wiele do nadrobienia. Ci, którzy pomagają, zdobyli zdecydowanie więcej punktów w kategorii „czynności, które mężczyźni wykonują na co dzień”. Stanowią oni wzorce do naśladowania dla nas wszystkich: zmywają naczynia i pomagają w domowych obowiązkach z własnej woli. Wykonują zarówno tak zwane prace „męskie”, na przykład koszenie trawnika, mycie samochodu, wynoszenie śmieci, ale pomagają także w sprzątaniu czy praniu i nie bałaganią. Sprzątają blat w kuchni i chowają jedzenie, zanim zaczną jeść kanapkę, którą sobie przygotowali. Kupują kwiaty „bez powodu” lub dzwonią do partnerki do pracy, spytać, jak mija jej dzień. Prawią komplementy, trzymają kobietę za rękę. Tacy mężczyźni są naprawdę idealni.

Dlaczego dla kobiet jest to takie ważne? Jak wykazały nasze badania, płeć piękna postrzega pomoc jako coś więcej niż jedynie wykonywanie przez mężczyznę przypisanych mu zadań lub wykazanie odrobiny uprzejmości. Dla kobiet ważne jest dobrowolne przyjmowanie odpowiedzialności i współuczestniczenie w obowiązkach.

Brak troski i brak szacunku idą w parze

Gapienie się na inne kobiety. Mówienie o nich lekceważąco i ignorowanie ich opinii. Przerywanie im. Nieprzedstawianie. Niezwracanie na nie uwagi. Maszerowanie o kilka kroków z przodu zamiast obok. Nasze badania wykazały, że kobiety postrzegają powyższe zachowania nie tylko jako niegrzeczne, dla nich jest to absolutny brak szacunku.

Dla usprawiedliwienia należy jednak dodać, że większość takich „niegrzecznych” zachowań nie jest zamierzona. Często mężczyźni są tak pogrążeni we własnych myślach, iż nie zdają sobie nawet z tego sprawy i nie biorą pod uwagę konsekwencji. To właśnie jest przyczyną ich kłopotów.

Przeanalizujmy sytuację, kiedy mężczyzna przygląda się atrakcyjnej kobiecie, która akurat znalazła się w jego polu widzenia. Przyznaję się, że sam robię to nieświadomie. Kiedy przestaję spoglądać na moją żonę i odwracam uwagę w chwili, gdy ona ma mi coś ważnego do przekazania, jest to dla niej znak, iż jej nie słucham. I ma rację, gdyż rzeczywiście tak było. Za każdym razem, kiedy mężczyzna pogrąża się we własnych myślach, ryzykuje, że zostanie uznany za bezdusznego, a co za tym idzie za nieszanującego kobiety.

Przyznam, że przestraszyło mnie to, co właśnie napisałem, ponieważ opis ten, niestety, częściowo pasuje także do mnie. Kiedy ostatnio ścieliłem łóżko rano? Dlaczego nie zmyłem sterty naczyń, która została po wczorajszej kolacji? W końcu to ona przygotowała posiłek. Mogłem przynajmniej posprzątać. Nie przypominam sobie, kiedy ostatni raz kupiłem żonie kwiaty. Zamiast tego pamiętam, jaki byłem zachwycony, gdy sama je sobie wybrała w supermarkecie.

Nie jestem aż taki zły. Naprawdę zmywam naczynia, które zalegają w zlewie aż do następnego dnia. Pamiętam o opuszczaniu deski w toalecie. Każdego ranka parzę kawę i zanoszę żonie do łóżka. Badania wykazują, że właśnie to ostatnie zadanie jest jedną z tych drobnych „przyjemności”, w której sprawianiu przodują Amerykanie; zadziwiające, jak wielu mężczyzn przynosi rano swoim paniom do łóżka kawę lub herbatę. Wniosek? Mężczyźni niekiedy robią, co należy, ale na ogół nie zastanawiają się nad tym, w jaki sposób konkretne działania wpływają na osoby z ich otoczenia. Na tym jednak polega dobre wychowanie, aby myśleć, jak okazywać troskę i szacunek, a następnie wcielać efekty tych przemyśleń w życie. Analizując to, co robimy, sprawiamy, iż każde działanie staje się świadomym wyborem. Im więcej będziemy ćwiczyć, tym częściej nasze postępowanie będzie właściwe i tym lepsze będzie nasze życie, jak i tych, których kochamy.

Dlatego właśnie warto włożyć trochę wysiłku w opanowanie paru zasad dobrego wychowania.

2
Dwa najważniejsze
pomieszczenia w domu

PAMIĘTASZ TEN DZIEŃ, kiedy pierwszy raz wprowadziłeś się do własnego mieszkania? Byłeś panem na włościach; nikomu nie trzeba się tłumaczyć, z nikim dzielić obowiązkami. Mogłeś oglądać ulubione programy w telewizji, jeść co chcesz i sprzątać albo nie. Wspaniałe uczucie!

Zwykle jest to jednak stan przejściowy. Pewnego dnia, prędzej niż ci się zdaje, większość mężczyzn żeni się lub zaczyna mieszkać z partnerką bądź współlokatorem. Dzielenie z kimś mieszkania nierozerwalnie wiąże się z różnicami poglądów w kwestii, jak o nie dbać i jak je urządzić. Niewinne sprzeczki mogą przerodzić się w konflikty, jeśli nie zachowamy się rozsądnie.

Na szczęście skomplikowane reguły życia domowego da się uprościć, jeżeli wyobrazimy sobie dom jako szereg odrębnych przestrzeni, z których każda rządzi się własnymi prawami. O najważniejszych zasadach powinniśmy zawsze pamiętać, a wtedy życie na froncie domowym będzie łatwiejsze i przyjemniejsze.

W naszym badaniu zadaliśmy pytanie, w którym ze wspólnych pomieszczeń w domu najczęściej powstają konflikty. Na czele listy dominują dwa: kuchnia i łazienka.

Porządek w kuchni

Kiedy poprosiliśmy kobiety o wymienienie najważniejszej przyczyny kłótni w kuchni, otrzymaliśmy jedną, przeważającą odpowiedź: mężczyźni nie przykładają się do sprzątania, zwłaszcza po sobie.

Przyznaję się, że w tej kwestii nie pozostaję bez winy. Kiedyś strasznie denerwowałem żonę w sobotnie popołudnia, gdy wchodziłem do kuchni i wyciągałem wszystkie produkty, jakie były mi niezbędne do przygotowania przepysznej kanapki Dagwood. Problem tkwił w tym, że po przyrządzeniu przysmaku, chciałem go natychmiast zjeść. Siadałem przy kuchennym stole lub, co gorsza, zabierałem danie do salonu i tam rozkoszowałem się nim, oglądając sport w telewizji.

Po kilku minutach zjawiała się żona z tym samym pytaniem, co zawsze: „Dlaczego nie możesz po sobie posprzątać, zanim zaczniesz jeść?”.

Odpowiedź była dla mnie oczywista: „Tyle się napracowałem przy tej kanapce, że chcę ją zjeść od razu” – stwierdzałem.

„A co z bałaganem w kuchni?”.

A więc o to jej chodziło. „Później się tym zajmę” – mamrotałem z pełną buzią.

Często w trakcie rozmów i wykładów na temat etykiety mówię, że integralną część budowania związku stanowi szczerość. Kiedy jednak wracam myślami do omówionej powyżej sytuacji, zdaję sobie sprawę, iż wówczas nie byłem szczery. Moja żona za każdym razem musiała patrzeć na pozostawiony w kuchni bałagan. Wiedziała (i ja gdzieś w głębi serca także to rozumiałem), że oszukuję sam siebie, bo nigdy nie zdobyłem się na posprzątanie i zawsze kończyło się to tym, iż robiła to za mnie żona.

Jednak pewnej soboty wszystko się zmieniło. Być może powyższa scena powtarzała się zbyt często, a może w tym tygodniu mecz nie był zbyt ciekawy, ale z jakiegoś powodu, kiedy przygotowywałem sobie jak zwykle kanapkę (jak najszybciej, zanim zacznie się mecz w telewizji), słowa mojej żony w jakiś cudowny sposób przeniknęły do mojego owładniętego jedzeniem i futbolem umysłu. Ku własnemu zdumieniu, przerwałem zwykły tok czynności i schowałem wszystkie produkty, zanim zacząłem jeść. Żałuję, że nie mogę dokładnie powiedzieć, co mną kierowało. Wiem jedynie, iż przyjemność, jaką zrobiłem żonie oraz poczucie obowiązku przyczyniły się do polepszenia naszych relacji w kuchni i poza nią.

Oczywiście sytuację z moją kanapką należy traktować jedynie jako swoistą metaforę, odzwierciedlającą wszystkie ważne czynności, jakie mają miejsce w kuchni. Jest ona bowiem duszą domu. To tutaj przygotowuje się posiłki rodzinne, tutaj też często spożywa się je. Jest to pomieszczenie, które, aby mogło dobrze funkcjonować i być utrzymane w czystości, wymaga największej współpracy lokatorów.

Dla mnie i żony kluczem do zachowania harmonii w kuchni jest wyraźny podział obowiązków. Kiedy usiłujemy gotować razem, wydaje się, że cały czas na siebie wpadamy. Oczywiście każde z nas uważa się za mistrza w przyrządzaniu kurczaka z estragonem i nie może znieść, gdy drugie robi coś w inny sposób. Po przedyskutowaniu problemu doszliśmy do kompromisu – w zależności od wieczoru i od menu gotowaniem zajmuje się jedno z nas, a drugie wtedy sprząta. Dzięki temu nie kłócimy się.

Oto trzy proste zasady dotyczące kuchennych obowiązków:

1. Sprzątaj na bieżąco. Odnosi się to do sprzątania zaraz po posiłkach oraz do odkładania na swoje miejsce rzeczy, które gromadzą się w ciągu dnia: różnych produktów, korespondencji, opakowań, butów, torebek, ręczników czy sandałów. Przedmioty te czasem w zadziwiający sposób piętrzą się w kuchni. Nasza partnerka, żona lub współlokator sprzątając te wszystkie rzeczy, mogą poczuć się jak mityczny Syzyf, skazany na toczenie pod górę głazu, który nieustannie zsuwa się. Jeśli dzielisz mieszkanie ze współlokatorem, nie pozostanie nim zbyt długo, jeśli każesz mu po sobie sprzątać.

2. Bierz odpowiedzialność za bałagan, który zrobisz. Kiedy zajmujesz się czymkolwiek w kuchni, co wymaga użycia różnych produktów żywnościowych, tak jak moja kanapka Dagwood, sprzątaj po sobie od razu.

3. Wypełniaj wszystkie kuchenne obowiązki. Mężczyźni uważają, że w pracach kuchennych można używać półśrodków. Ja też nie jestem bez winy – prędzej zostawię umyte naczynia ociekające wodą na suszarce, zamiast od razu wytrzeć je i schować do szafki. Takie postępowanie denerwuje kobiety (jeśli nie wierzysz, spytaj żonę lub narzeczoną). Nie wystarczy przynieść zakupy z samochodu i zostawić na stole albo spłukać naczynia i odłożyć do umycia „na później”. Jeśli zacząłeś zadanie, skończ je.

BADANIA MÓWIĄ

Uczyń z sypialni „strefę bezpieczeństwa”

Co ciekawe, podczas gdy w innych pomieszczeniach dochodzi do sporów, wielu z naszych respondentów opisało swoje sypialnie jako „strefy bezpieczeństwa”, miejsca, do których wraz z partnerem świadomie starają się nie wnosić problemów. Jest to obszar zarezerwowany dla intymności, poczucia bliskości i bezpieczeństwa.

„Na szczęście tutaj nie mamy problemów” – napisała jedna z respondentek. „Oboje szanujemy swoją przestrzeń i zwykle lubimy przebywać w tym pokoju”.

„Nigdy nie walczcie w sypialni” – stwierdziła kolejna. „To niszczy seks”. Jeszcze inna odpowiedziała: „Żadnych problemów w sypialni. Jest ona dla nas niczym sanktuarium i oboje to szanujemy”.

Podoba mi się ten pomysł – szacunek dla miejsca i dla siebie. Sypialnia nie jest oczywiście pomieszczeniem całkowicie wolnym od problemów. Chrapanie, przeciąganie kołdry, brak higieny osobistej to zachowania, które często pojawiają się w naszych badaniach jako przyczyny potencjalnych konfliktów. Najczęściej wymieniany jest jednak zupełnie inny męski „grzech” – zostawianie brudnych ubrań na podłodze. Pamiętaj więc, że aby pomóc utrzymać harmonię w sypialni, musisz kłaść je tam, gdzie ich miejsce, czyli do kosza na brudną bieliznę, a jeszcze lepiej naucz się obsługiwać pralkę i sam zajmij się swoim praniem. Partnerka będzie ci bardzo wdzięczna.

Bitwa o łazienkę

Łazienka jest jednym z tych miejsc, gdzie każdy chce mieć poczucie prywatności i wygody. W idealnym świecie każdy posiadałby swoją osobistą łazienkę, jednak w rzeczywistości większość z nas dzieli tę przestrzeń ze swoją drugą połową oraz niekiedy z innymi członkami rodziny lub współlokatorami. To staje się często przyczyną konfliktów.

Mężczyźni muszą zrozumieć, że dla kobiet łazienka jest bardzo ważna. Prowadzi to do prostego stwierdzenia, iż panowie powinni po prostu zaakceptować fakt, że to Jej terytorium. Ty, jako mężczyzna, jesteś tam jedynie gościem. Nie wierzysz mi? Popatrz na swoje rzeczy w łazience. W mojej zajmują one jedynie część szuflady, natomiast przedmioty żony wypełniają resztę pomieszczenia.

Dlatego właśnie, jeśli mówimy o łazience, najlepiej jest po prostu przyzwyczaić się do potrzeb i pragnień partnerki. Nie jest to miejsce, w którym warto kłócić się i ciągle podkreślać swoją pozycję. Oto sporne kwestie, na które warto zwrócić uwagę.

Umywalka

Jeden z problemów wynikających z golenia to fakt, iż jest to czynność, w czasie której nie da się uniknąć brudzenia, przynajmniej jeżeli używasz pianki do golenia i tradycyjnej maszynki. Kiedy ożeniłem się, szybko zdałem sobie sprawę, że nawet jeśli nie przeszkadzają mi pozostałości po goleniu w umywalce, żona nie podziela mojego punktu widzenia.

Nawet będąc gościem w tym pomieszczeniu, powinieneś nauczyć się, w jakim stanie pozostawić umywalkę i resztę łazienki. Dla mnie łatwym sposobem na uniknięcie gniewu żony jest poświęcenie dodatkowej minuty na zmycie z umywalki pozostałości po goleniu i przygotowanie jej tak, aby ona mogła z niej skorzystać. Wiem, że nie otrzymam za tę czynność nagrody czy pochwały, nie zostanie to nawet zauważone, lecz nie dlatego to robię. Sprzątam, ponieważ moja żona nie lubi korzystać z umywalki zabrudzonej resztkami pianki i zarostu.

W ten sposób wykazuję troskę o utrzymanie porządku.

I jeszcze jedna wskazówka: podczas golenia chlapie woda, pamiętam jednak zawsze, aby wszystko powycierać i zostawić łazienkę suchą. Dlaczego? Ponieważ, gdy pewnego dnia tego nie zrobiłem, moja żona weszła po mnie do łazienki i pochyliła się nad umywalką, aby poprawić przy lustrze makijaż. Kiedy cofnęła się, na jej ładnej białej spódniczce widać było mokrą plamę. Popełniłem ten błąd tylko raz.

Wanna/prysznic

Wanna kojarzy się z wieloma zmysłowymi obrazami. Bąbelki, miłe chwile z naszą drugą połową albo z gościem z naszych marzeń; złączone stopy, nogi i ramiona... Zaczyna robić się ciekawie...

Śnij dalej. Nie wiem, jak jest u ciebie, ale nasza wanna ma 1,5 metra długości. Gdybym usiłował wejść do niej razem z żoną, kran odcisnąłby się na moich plecach. Igraszki w wannie pełnej piany pozostawmy więc na wakacje w pokoju hotelowym, w którym ma ona rozmiar jak w Ritzu. W przypadku zwykłej domowej wanny twoje myśli powinny skupiać się wokół tego, aby pozostawić ją po sobie w czystości, żeby twoja żona lub dziewczyna z przyjemnością mogła z niej skorzystać. Wątpię także, by współlokator był chętny sprzątać ją po tobie.

Nieważne czy masz kabinę prysznicową, czy wannę z prysznicem, na pewno zauważyłeś, jak podczas kąpieli u dołu zbiera się woda. Brak szybkiego odpływu oznacza, że na kratce ściekowej nagromadziło się mnóstwo włosów i resztek mydła. Z tego powodu nie tylko ty i twoja partnerka będziecie brać prysznic, stojąc po kostki w wodzie, ale też na wannie powstanie brzydki osad. Najlepiej (i najrozsądniej) szybko wziąć kawałek ręcznika papierowego i oczyścić kratkę odpływu, a potem gąbką nasączoną płynem do czyszczenia zetrzeć osad. Jeżeli to nie pomoże, prawdopodobnie zatkało się kolanko odpływu i w tej sytuacji powierzchniowe czyszczenie na nic się nie zda. Można zastosować specjalny płyn rozpuszczający osad, a jeśli to nie pomoże, trzeba poszukać odpowiednich narzędzi i oczyścić kolanko (lub zawołać hydraulika). „Ale to głównie jej włosy” – będziesz się wykłócał. To nie ma znaczenia. Po prostu przetkaj odpływ. Ty byłeś jako ostatni pod prysznicem, więc powinieneś to zrobić, niezależnie od tego, kto zawinił.

Deska w toalecie

Rozważmy także kwestię opuszczania deski sedesowej. Oto przykładowy scenariusz. Jest trzecia nad ranem, miałeś piękny sen, ale obudziłeś się i musisz skorzystać z toalety. Ostrożnie wstajesz (biada ci, jeśli Ją obudzisz) i idziesz do łazienki z jedną myślą – załatwić potrzebę i wrócić do łóżka. Problem jest tylko taki, że nawet o tej nieludzkiej porze stajesz oko w oko z jedną z zasad dobrego wychowania – pamiętać o opuszczeniu deski. Oto dwie możliwości, które masz w tym półprzytomnym stanie, w kolejności od najważniejszej.

SYTUACJA 1. Podnosisz deskę, załatwiasz potrzebę i wracasz do łóżka bez jej opuszczania. Może po prostu zapomniałeś albo byłeś trochę leniwy. „To sprawiedliwe” – myślisz sobie. „Ja podniosłem deskę, a ona może ją opuścić”.

Nigdy tak nie rób. To nie ma nic wspólnego z podziałem obowiązków. Kiedy „natura wzywa” o tak wczesnej porze, a zaspana kobieta ma zamiar skorzystać z toalety, spodziewa się, że deska będzie opuszczona. Jeśli jest inaczej, spotka ją niemiła niespodzianka. Pomyśl, czy chciałbyś usiąść na gołej muszli?

SYTUACJA 2. Zapomniałeś podnieść deskę przed załatwieniem potrzeby. Pamiętaj, jest ciemno, jesteś zaspany, a nawet przy pełnym świetle nie zawsze dokładnie wszystko widzisz. Jeśli deska nie będzie czysta, a twoja żona wstanie i uda się do toalety, szczerze mówiąc, nie chciałbym być na twoim miejscu.

Oczywiście wiesz, co robić w obu sytuacjach, ale to nie wystarczy. Są czynności, które mężczyźni muszą wykonywać, aby ich życie było łatwiejsze i by nie sprawiać kłopotów innym. To jest właśnie jedno z tych zadań. Czasem najlepszą motywację stanowi po prostu chęć unikania kłopotów.

Papier toaletowy

Nikt nie powinien przeżywać podobnej sytuacji, zwłaszcza z samego rana. Na rolce zostały tylko dwa lub trzy listki papieru. Nigdzie nie widać zapasowej, a żona jeszcze smacznie śpi. Wszyscy wiemy, jakie to uczucie znaleźć się w podobnym położeniu. Jako mężczyźni powinniśmy zawsze wiedzieć, gdzie leży papier toaletowy i mieć go w zasięgu ręki, kiedy kończy się stara rolka. W wielu domach zapas papieru toaletowego trzymany jest zawsze w pobliżu sedesu, w osłonce lub innym pojemniku.

Nie czekaj, aż żona włoży nową rolkę, tylko odegraj rolę prawdziwego bohatera i zrób to sam.

Przybory higieny osobistej

Łazienka stanowi swego rodzaju papierek lakmusowy, pokazujący, w jaki sposób ty i twoja partnerka szanujecie swoje „rzeczy” oraz swoją prywatność. Weźmy na przykład szczoteczki do zębów. Moja szczoteczka jest wyłącznie moja – znajdują się na niej bakterie i nie chcę, aby używał jej ktoś inny. Twoja partnerka może mieć podobne zdanie. Kiedy nie będziesz mógł znaleźć własnej szczoteczki, zastanów się, zanim sięgniesz po należącą do żony, nie wiesz bowiem, co sądzi na temat korzystania z jej przyborów do mycia zębów przez kogoś innego. Nawet jeśli naprawdę uważasz, że nie przeszkadzałoby jej to, warto najpierw zapytać. Lepiej udać się do całodobowej drogerii albo raz nie umyć zębów, niż kogoś urazić.

To mogło wydarzyć się tobie

Po wykładzie, jaki niedawno prowadziłem, kilku panów wypowiadało się sceptycznie w kwestii ważności opuszczania deski klozetowej do momentu, aż Sam, inny uczestnik, opowiedział im swoją historię.

Sam obudził się w środku nocy i poszedł do łazienki. „Już niemal usiadłem, kiedy zorientowałem się, że deska nie jest opuszczona” – mówił. „Nie chciałem siadać na zimnej muszli, więc usiłowałem przykucnąć w powietrzu. Poślizgnąłem się i w jednej chwili upadłem na sedes, roztrzaskując go na kawałki. Bałagan, jaki powstał, trudno opisać”.

Samowi udało się wyjść cało z tego zdarzenia, nie licząc urażonej dumy. Dostał jednak bolesną nauczkę; pamiętaj więc, za każdym razem opuszczaj deskę.

Ta sama zasada dotyczy wszystkich innych przyborów higieny osobistej, w tym grzebieni, szczotek do włosów, maszynek do golenia, lakierów i dezodorantów. Poświęć trochę czasu na zapoznanie się z poglądami partnerki na ten temat i szanuj jej preferencje. Niekiedy lepiej jest „nie dzielić się”.

Prywatność

Temat prywatności w łazience jest bardziej delikatny i nieco bardziej abstrakcyjny niż inne kwestie związane z dobrymi manierami, ale równie ważny. Jeśli mieszkasz sam, możesz zostawić drzwi do łazienki otwarte i nic się nie stanie. Kiedy jednak dzielisz mieszkanie z kimś innym, zamykanie drzwi staje się ważne, zwłaszcza gdy korzysta z niej także twoja partnerka. Zamknięte drzwi to żądanie prywatności i zawsze należy je respektować.

3
Przyczyny kłótni domowych

KLUCZEM DO SPOKOJU W DOMU (oprócz uważania na to, co robi się w kuchni i łazience) jest zwracanie bacznej uwagi na drażliwe kwestie, pojawiające się każdego dnia. Respondenci, biorący udział w naszych badaniach, określili trzy podstawowe kwestie, które najczęściej stwarzają problemy w codziennym życiu:

dzielenie się domowymi obowiązkami

oglądanie telewizji

korzystanie z telefonu

W trakcie opisywania tych sytuacji, poruszono także problem frustracji kobiet, wynikającej z faktu, że mężczyźni często nie domyślają się różnych oczywistych dla płci przeciwnej rzeczy. Zbyt często nie zdają sobie nawet sprawy z tego, w jaki sposób to, co robią, wpływa na ludzi znajdujących się w ich otoczeniu. Dzieje się tak, ponieważ często jesteśmy zamyśleni.

Na szczęście zasady dobrego wychowania pełnią funkcję swoistej „mapy”, sprowadzającej nas z powrotem do rzeczywistości, kiedy myślami jesteśmy w innym miejscu. Są to wskazówki, służące do budowania trwałych relacji opartych na szacunku. Dzieląc z kimś mieszkanie, wchodzimy z tą osobą w określone relacje, ponieważ cokolwiek robimy, wpływa to także na nią. Na ogół wymaga ona od nas szacunku dla niej samej oraz dla jej wysiłków, aby uczynić dom miejscem przyjaznym, a także tego, byś spróbował w tym pomóc.

Mężczyzna w lustrze

Tak zwany okres „błotny” w Vermont trwa cały rok. Zasadą domu mogłoby być stwierdzenie: „Wycieraj buty przed wejściem”. Prawda jest jednak taka, że nie ma znaczenia, czy wytrę je przed wejściem do domu, gdy są całe zabłocone. Ważne jest to, czy zauważę, iż nabrudziłem i zadam sobie trud, aby po sobie posprzątać. Jeśli tak, będzie to znaczyło, że troszczę się o dom i jestem świadomy tego, iż moje działania mają wpływ na domowników, zwłaszcza na żonę, która sprzątała podłogę i chciałaby, żeby pozostała ona czysta. Mogę nie wycierać butów przy każdym wchodzeniu do domu, ale pod warunkiem, że posprzątam bałagan, który zrobiłem.

Dzielenie się obowiązkami

Gratulacje! W naszych badaniach mężczyźni uzyskali najwięcej punktów za koszenie trawnika. Musi być więc wielu mężczyzn, którzy traktują to zadanie jako swój 50-procentowy wkład w prowadzenie gospodarstwa domowego. Problem tkwi jednak w tym, że zajmowanie się domem to nie tylko pielęgnacja trawnika. Oto lista codziennych obowiązków wymienionych przez nasze respondentki:

gotowanie

odkurzanie

pilnowanie dziecka

planowanie wieczoru poza domem

płacenie rachunków

pranie

prasowanie

robienie zakupów

sprzątanie

ścielenie łóżek

wymiana żarówek

wynoszenie śmieci

Planowanie wieczoru poza domem

W wynikach naszych badań znalazło się mnóstwo komentarzy, że mężczyźni nawet nie kiwną palcem, by zorganizować romantyczne wyjście z domu. Wiem jednak, że kiedy planuję randkę z żoną, odnosi to rewelacyjny skutek.

Ostatnio udaliśmy się w rejs całą rodziną. Było wspaniale, niezależnie co sobie pomyślicie. Statek wypływał z Nowego Jorku o 14.00 w sobotę. Wraz ze starszym bratem żony znaleźliśmy tani przelot z Burlington do Nowego Jorku i zdobyliśmy bilety na Mamma Mia! (cudowną sztukę graną na Broadwayu) na piątkowy wieczór, dzień przed rozpoczęciem rejsu. Przed przedstawieniem zjedliśmy fantastyczną kolację, po której wróciliśmy limuzyną do domu szwagra. Była to dość ekstrawagancka randka, ale wieczór należał do bardzo udanych. Żona miała po prostu być obecna i dobrze się bawić.

Czasami proponuję jej wyjścia do restauracji i rezerwuję stolik. Jednak kiedy nasze dzieci były jeszcze małe, musiałem także zorganizować im opiekunkę.

Zabłocone buty stanowią swego rodzaju metaforę. Gdy spoglądam na swoje zachowanie z perspektywy „lustra”, jestem w stanie zażegnać potencjalne kłopoty.

Wszyscy musimy nauczyć się dystansu do własnej osoby i postrzegania siebie takimi, jakimi widzą nas inni. Oznacza to, że cały czas mamy być świadomi swoich czynów, zwłaszcza tych, które mają wpływ na innych.

Kiedy przychodzi do wypełniania obowiązków domowych, bardzo często wyznaczamy sobie konkretne prace, które chcemy wykonać. Możemy spędzić sobotnie przedpołudnie, sprzątając gabinet, malując przedpokój czy myjąc lodówkę (to straszne, że niekiedy zarasta ona aż tak, iż potrzeba na to wielu godzin). W ten sposób pozostaje nam wolne sobotnie popołudnie, które możemy przeznaczyć na grę w golfa, jazdę na nartach lub na cokolwiek innego. Najważniejsze, że zakres obowiązków wyznaczamy wspólnie, a potem planujemy coś dla rozrywki na resztę dnia. W ten sposób nikt nie poczuje się pokrzywdzony, iż musiał sam wykonać tak zwaną „brudną robotę”.

„Co będziemy oglądać w telewizji?”

Jedna z naszych respondentek zdefiniowała ten problem jako „życie kontra centrum sportowe”, inna napisała: „Większość ludzi może oglądać tyle razy tylko Johna Wayna” (osobiście nie zgadzam się, jeszcze nie zmęczyło mnie oglądanie Duke’a).

Któregoś wieczoru wraz z żoną przełączaliśmy kanały telewizyjne w poszukiwaniu ciekawego filmu. „Debbie mówi, że to dobry film” – oznajmiła nagle moja żona, kiedy na ekranie pojawiło się Monsunowe Wesele. „To taki babski film” – dodała i przełączyliśmy na inny kanał bez dalszych komentarzy.

Nasz układ funkcjonuje na zasadzie, że programy dzielimy na „jej”, „moje” i „nasze”. Jeśli w najbliższym czasie wyjadę albo będę na meczu hokeja, wówczas ona może obejrzeć sobie Monsunowe Wesele. To samo dotyczy mnie – zostawię sobie Fort Apaczy na porę, kiedy żony nie będzie w domu albo nie będzie miała ochoty na oglądanie telewizji. Nawet jeśli nie dysponujecie kablówką lub telewizją satelitarną, w której co jakiś czas powtarzane są te same programy, najważniejsze to przyjąć, iż dom i salon są wspólne i że trzeba iść na kompromis, gdy oglądamy telewizję.

Kolejną drażliwą kwestią jest władza nad pilotem. Jeden z moich przyjaciół dosłownie przywiązał go do swojego fotela w salonie. Ma to najwyraźniej służyć niegubieniu się tego urządzenia, a jednocześnie sprawić, że będzie przez cały czas znajdowało się w zasięgu ręki.

Uważam, iż moja żona zastanawia się czasem, czy przypadkiem nie korzystam z pilota tylko po to, by sprawdzić, jak szybko potrafię zmieniać kanały. Jak wiadomo każdemu, kto jest uzależniony od tego urządzenia, kanały można zmieniać tak szybko, że w rzeczywistości możliwe jest oglądanie dwóch lub trzech programów jednocześnie. To, co czuje nasza partnerka, patrząc na migający ekran, to już całkiem inna sprawa.

Ostatnio nauczyłem się przełączać programy wolniej, a nawet (o zgrozo!) pozwalam żonie, aby od czasu do czasu sama zmieniła kanał.

„Kochanie, może coś znajdziesz” – mówię słodkim tonem.

„Nie, nie” – odpowiada zawsze, odsuwając pilota od siebie.

Przyznaję, że jest to bardzo ryzykowna strategia, gdyż trzeba być przygotowanym, iż druga osoba będzie chciała skorzystać z propozycji. Plusem jest to, że w ten sposób kładziemy kres wszelkim kłótniom o pilota.

Wniosek jest następujący – oglądanie telewizji powinno stanowić relaks dla wszystkich. Aby nie stało się powodem do awantury, pomyśl, zanim włączysz telewizor i weź pod uwagę potrzeby wszystkich.

Telefon

Nie można bez niego żyć, ale i czasami nie da się z niego spokojnie korzystać, przynajmniej jeśli wierzyć odpowiedziom osób biorących udział w naszych badaniach. Według nich, niewłaściwe korzystanie z telefonu można podzielić na trzy kategorie: nieodbieranie telefonu, nieużywanie go oraz nieodbieranie wiadomości.

Nieodbieranie telefonu

Przywołajmy scenariusz z seriali telewizyjnych. Oto scena – bohater leży na kanapie i ogląda telewizję, gdy nagle rozlega się dźwięk telefonu. Aparat znajduje się około trzech metrów od niego.

„Kochanie, możesz odebrać?” – krzyczy mężczyzna.

Żona idzie właśnie po schodach prowadzących do piwnicy, niesie w ręku kosz z praniem. Ciężko dysząc, podnosi słuchawkę. „Bądź cicho, dobrze?” – wrzeszczy jej mąż. „Usiłuję obejrzeć mecz”.

Niestety, seriale telewizyjne często naśladują prawdziwe życie.

Wniosek – kiedy dzwoni telefon, po prostu go odbierz.

Nieużywanie telefonu

Zazwyczaj problemy związane z korzystaniem z telefonu polegają na niewłaściwym jego używaniu. Mężczyźni jednak do perfekcji wyrobili sobie inny zły nawyk z tej dziedziny – nieużywanie telefonu wówczas, gdy jest to potrzebne.

„Zadzwoń, gdybyś miał się spóźnić” – prosi moja żona, kiedy zmierzam do drzwi, wychodząc do pracy. Stara się, aby przygotować obiad na czas, kiedy wrócę do domu. Ma przecież swoje zajęcia, pracę, opiekuje się dziećmi i musi to wszystko pogodzić; a może po prostu martwi się, czy nie przydarzyło mi się coś złego, gdy nie wracam o ustalonej porze.

Wydaje się, że to sensowne wytłumaczenie. Problem w tym, iż tysiące razy nie wykonałem takiego telefonu. W końcu, kiedy nadeszła epoka telefonów komórkowych, nauczyłem się dzwonić i mówić, o której wrócę.

Nieodbieranie wiadomości

Częste odbieranie wiadomości może być denerwujące. Powiedzmy, że jestem zasypany trocinami, gdyż pracuję nad jakimś projektem w warsztacie. Żony nie ma w domu. Dzieci nie ma w domu. Dzwoni telefon. Nie lubię zdawać się na automatyczną sekretarkę, więc muszę iść odebrać.

To do mojej żony. „Powiem, że dzwoniłaś” – obiecuję, odkładam słuchawkę i pędzę z powrotem do warsztatu, aby zaznaczyć na desce miejsce do kolejnego cięcia piłą. Dwa razy wymierzę, raz utnę. Jestem całkowicie skoncentrowany na projekcie. Jasne, że będę pamiętał, aby przekazać żonie, iż był do niej telefon (podobnie jak to, że w lipcu w Vermont niekiedy pada śnieg).

W świetle spraw wysokiej rangi, takich jak pokój na świecie, problemy głodu lub przeludnienia, odbieranie wiadomości nie wydaje się wcale takie istotne. Jednak dobre obyczaje nie dotyczą pojedynczego działania. Mają ułatwić życie tobie i innym.

Dlatego właśnie odbieranie i przekazywanie wiadomości staje się takie ważne. Możemy w ten sposób pomóc innej osobie. Tak więc mimo zdenerwowania, że telefon przerwał moje zajęcie, chwytam kartkę papieru i notuję, kto dzwonił, kiedy, spod jakiego numeru oraz zapisuję wiadomość, jaką zostawił.

Kiedy nie ty jesteś problemem

Być może myślisz sobie: „Jak dotąd żadna z tych porad mnie nie dotyczy!”.

Załóżmy więc, że jesteś osobą bardzo porządną, która zawsze myje po sobie umywalkę czy składa brudne ubrania (jesteś właściwie zbyt pedantyczny), a to ktoś inny sprawia problemy. W takim wypadku masz dwa wyjścia.

Rozwiązanie numer jeden

Nie rób nic, zwłaszcza jeśli tą osobą jest twoja żona lub partnerka życiowa. Przykład – od trzydziestu lat moja żona rzuca stertę swoich ubrań na fotel w naszej sypialni. Jest on pod nimi tak doskonale ukryty, że nie pamiętam, jakiego koloru ma obicie. Wyjaśniam od razu, iż nie jestem przesadnym „wielbicielem” porządku. Każdy, kto choć raz odwiedził mój gabinet, wie, że to prawda. Jednak w jakiś cudowny sposób, wyrobiłem w sobie nawyk odkładania co rano zużytych ubrań do kosza na brudną bielizną i chowania pozostałych do szafy lub komody. W zasadzie robię to, dbając o własne interesy. Podzieliliśmy z żoną obowiązki – ona robi pranie, więc ja muszę pamiętać, aby kłaść brudne rzeczy tam, gdzie ich miejsce. W ten sposób mam pewność, że będą czyste.

Tak czy inaczej, nigdy nie wspominam żonie o tej stercie ubrań na fotelu i nie chodzi tylko o to, że dbam o nasze dobre układy. Obicie fotela wytrzymało wiele lat niewątpliwie po części dzięki temu, że materiał nie miał szans, by wypłowieć pod wpływem światła. Tym lepiej, niech przetrwa kolejne trzydzieści lat!

Rozwiązanie numer dwa

Postaraj się zmienić złe nawyki współlokatora. Delikatnie mówiąc, jest to trudne zadanie. Za każdym razem, kiedy usiłujemy porozmawiać z kimś o jego wadach, osoba ta bardzo szybko zajmuje pozycję obronną. Zanim zdecydujesz się na to rozwiązanie, pomyśl o zastosowaniu wyjścia numer jeden. Zapytaj sam siebie, czy jest to problem, o który warto kruszyć kopie.

Jeśli zdecydujesz się zmienić nawyki towarzyszki, pamiętaj, że twoim celem powinno być zbudowane lepszej relacji między wami, a nie po prostu zwyczajne krytykowanie danej osoby.

4
Jak postrzegają nas inni

MÓJ TYPOWY SOBOTNI PORANEK wygląda mniej więcej tak: świeci słońce, trzeba przyciąć trawnik, wypadałoby wymienić olej w samochodzie, a oprócz tego mam jakieś dziesięć innych, dość pilnych zadań. W takim wypadku często nie golę się ani nie biorę prysznica. Zakładam koszulkę oraz dżinsy i jestem gotów do pracy.

Chcę powiedzieć, że możemy pozwolić sobie na odrobinę niechlujności w sobotni poranek, ale pod warunkiem, iż jesteśmy sami lub mamy do wykonania jakieś zadanie w sklepie z narzędziami czy spożywczym. Wszystko jednak ma swoje granice, na przykład kiedy zadzwoni telefon i przyjaciel spyta, czy może wpaść na lunch, wiem, że powinienem wziąć prysznic, ogolić się i założyć na siebie jakieś czyste ubranie. To samo dotyczy sytuacji, gdy żona mówi: „Chodźmy później do kina” lub jeśli zbliża się pora obiadu, a ja nadal jestem zapracowany. Nie ulega wątpliwości, że zanim wyjdziemy z domu albo usiądziemy przy stole, powinienem być ogolony, umyty, uczesany i przyzwoicie ubrany oraz przyjemnie pachnieć. Kiedy przebywam w czyimś towarzystwie, chcę być dla tej osoby atrakcyjny, a nie odpychający. Dotyczy to zarówno żony, ale także sytuacji, gdy idę na mszę, mam spotkanie towarzyskie ze znajomymi lub służbowe z kolegami z pracy.

Każdy jest odpowiedzialny za to, jak postrzegają go inni. Poważne podejście do tej kwestii to wyraźny znak naszego szacunku wobec pozostałych osób. Jeśli zdecydujesz się pójść na randkę i nie umyjesz się wcześniej, to ty będziesz odpowiedzialny za to, że partnerka nie zechce się więcej z tobą spotykać. Odrobina niechlujstwa lub pewna niedbałość może umknąć uwadze, jeżeli jesteś w gronie znajomych. Mogą ci wybaczyć jedną wpadkę, ale jeśli uczynisz z niej nawyk, szybko może okazać się, iż nie masz już tak wielu przyjaciół.

Nieprzypadkowo podałem powyższe przykłady. Respondentki naszych badań, zapytane kiedy najczęściej mężczyźni mają problemy z właściwym wyglądem lub zachowaniem, wymieniły brak higieny osobistej, puszczanie wiatrów i wulgarny język jako trzy najważniejsze, obok palenia, żucia gumy i plucia.

Z badań wynika więc, że bardzo wielu mężczyzn zachowuje się często zbyt swobodnie przez cały tydzień. Aby upewnić się, że nie należysz do tej grupy, przyjrzyj się poniższym istotnym spostrzeżeniom.

Przyjaciele, wrogowie i bejsbolówka

W średniowieczu tak zwani „rycerze w lśniącej zbroi” spotykali się od stóp do głów okuci w żelazo. Często trudno było określić, czy pod przyłbicą krył się przyjaciel czy wróg. Podnosili je więc, aby pokazać, kim są. Bywalcy średniowiecznych przyjęć zdejmowali nakrycia głowy w geście uniżenia w stosunku do gospodarzy. Ten właśnie zwyczaj przetrwał do naszych czasów i jest on wyrazem szacunku.

Kiedy wchodzimy do czyjegoś domu i zdejmujemy z głowy kapelusz lub czapkę, okazujemy szacunek gospodarzom. Podobnie gdy wchodzimy do restauracji. Gest ten jest stosowny wobec osób, które nam towarzyszą oraz w stosunku do pozostałych gości lokalu. Nakrycie głowy także zdejmujemy obowiązkowo, odwiedzając miejsca kultu religijnego. Natomiast kiedy jesteśmy w sklepie lub w innym miejscu publicznym, możemy zostawić czapkę na głowie.

Higiena

Najlepszym sposobem na zachowanie właściwej higieny jest codzienna kąpiel oraz poranne i wieczorne mycie zębów. Tak samo postępuj przed randką lub ważnym spotkaniem. Jeśli podejrzewasz, że stan twojej higieny może nie być zadowalający, zacznij działać!

Niektórzy mężczyźni podchodzą do sprawy czystości selektywnie – będąc w domu, czasami nie myją się i chodzą z brudnymi zębami, ale nie pozwolą sobie na to, kiedy gdzieś wychodzą. W końcu nie istnieje zasada, która mówi, że w domu nie można zachowywać się zgodnie z własnymi przyzwyczajeniami.

A teraz trudniejsza część. W jaki sposób możemy stwierdzić, iż wydzielamy niemiły zapach, brzydko pachnie nam z ust, zbyt mocno spryskaliśmy się wodą kolońską albo nasz dezodorant jest wyjątkowo... oryginalny? Nie jesteśmy w stanie ocenić tego sami, ponieważ przywykliśmy już do własnego zapachu. Problem polega na tym, że jeśli rzeczywiście jest on daleki od doskonałości, większość osób będzie krępowała się podejmować rozmowę na ten temat.

BADANIA MÓWIĄ

Co kobiety naprawdę myślą o mężczyznach i higienie

„Czyste włosy i paznokcie to konieczność; zadbany mężczyzna jest bardzo seksowny!”

„Mężczyźni nie dbają o higienę osobistą, dotyczy to zwłaszcza włosów w uszach i w nosie!”

„Mydło i woda są na tyle tanie, że każdy może być czysty”.

„W jaki sposób mężczyźni wytrzymują wiele dni bez golenia?”

„Wystarczy piętnaście sekund by spojrzeć w lustro i ocenić swój wygląd”.

„Zapach starego tytoniu na ubraniach i w oddechu”.

„Złe nawyki higieniczne – nie biorą zbyt często prysznica”.

„Zęby i włosy są bardzo ważne; jeśli nie umiesz o nie zadbać, nie wyobrażam sobie, jak mógłbyś troszczyć się o cokolwiek innego”.

Szkoda, ponieważ tak naprawdę chcemy dowiedzieć się prawdy. Na seminariach zawsze pytam: „Ilu z was chciałoby, aby przyjaciel powiedział wam, iż macie niemiły zapach lub że nieprzyjemnie pachnie wam z ust?”. Za każdym razem, gdy pada to pytanie, niemal wszystkie ręce unoszą się w górę.

Na szczęście istnieje rozwiązanie tego dylematu – można po prostu spytać przyjaciela, partnerkę lub współlokatora. Kiedy sam ich zapytasz, wówczas domyślą się, że mogą powiedzieć ci prawdę.

„Tom, od kilku miesięcy mieszkamy tu razem. Chciałbym cię o coś zapytać, wiem, iż to zabrzmi dziwnie, ale muszę się upewnić. Czy czuć brzydki zapach z moich ust? Zauważyłeś to kiedyś? Jeśli tak, to chciałbym temu jakoś zaradzić”.

Gdy z twoim oddechem jest wszystko w porządku, Tom po prostu powie ci to. Jeżeli natomiast brzydko pachnie ci z ust, z pewnością poczuje wielką ulgę, iż może w końcu zwrócić uwagę na ten problem i nie musi pierwszy poruszać tego tematu.

Palenie

Dawniej świat należał do palaczy. Można było bezkarnie palić niemal wszędzie – w samolocie, taksówce, restauracji, sklepie lub w domu.

Dziś jest inaczej. Jeśli palisz, do ciebie należy obowiązek przestrzegania przepisów obowiązujących w miejscach publicznych. Nikomu nie imponuje osoba paląca tam, gdzie jest to zabronione. Kiedy jesteś gościem u kogoś w domu, nigdy nie wyciągaj papierosa, jeżeli najpierw nie poprosisz o pozwolenie i bądź przygotowany na to, że gospodarz może poprosić cię o wyjście na zewnątrz. Zapach dymu na twoich ubraniach lub w samochodzie może niektórym przeszkadzać. Wyobraź sobie, iż spryskujesz się wodą kolońską tuż przed randką, ale zanim spotkasz się z dziewczyną, zapalasz jeszcze papierosa. Witanie się z nią w oparach dymu będzie, delikatnie mówiąc, działało na twoją niekorzyść!

Czasem, zwłaszcza jeżeli mówimy o cygarach, mężczyźni zapominają, że wydychany przez nich dym może denerwować innych. Warto pamiętać, iż dla wielu osób woń cygara jest szczególnie odpychająca.

Jeśli chcesz je zapalić w domu lub w miejscu publicznym, w którym jest to dozwolone, upewnij się, że nikomu z najbliższego otoczenia nie będzie to przeszkadzać, a potem spytaj, czy ktoś nie chciałby poczęstować się papierosem czy cygarem (nie pomijaj kobiet).

Żucie gumy

Moja dobra przyjaciółka Becky niedawno bardzo się oburzyła. Ćwiczyła w klubie fitness, przemieszczając się od jednego urządzenia do drugiego i nagle zauważyła, że na ławeczce, na której właśnie miała usiąść, ktoś przyczepił starą gumę do żucia.

W takich sytuacjach zastanawiamy się, co sobie dana osoba myślała.

Żucie gumy to jak korzystanie z telefonu komórkowego; można to robić jedynie wtedy, gdy czynność ta nie wpływa negatywnie na znajdujące się w naszym otoczeniu osoby. Wydawanie dziwnych dźwięków, żucie gumy z otwartymi ustami albo dmuchanie balonów, to zachowania niegrzeczne wobec innych. Gdy jesteś w teatrze, na koncercie, pracujesz w bliskim kontakcie z ludźmi, stoisz w zatłoczonej windzie lub innym miejscu publicznym, żuj gumę po cichu, z zamkniętymi ustami, jeżeli w ogóle musisz to robić. Kiedy jesteś na randce, niezależnie czy jest to pierwsze spotkanie, czy wyjście z żoną lub partnerką, zapomnij o żuciu gumy.

Plucie

Większość mężczyzn potrafi doskonale pluć. W podstawówce rozgrywaliśmy zawody, kto potrafi splunąć najdalej. Nie zastanawialiśmy się wówczas, co sobie o tym pomyślą dziewczyny. Dzisiaj, w dorosłym życiu,

wszystko wygląda inaczej. Kobiety uważają plucie za bardzo denerwującą czynność.

Pamiętaj, istnieje zasadnicza różnica między splunięciem na boisku sportowym, a sytuacją, kiedy na randce idziesz z dziewczyną pod rękę. Cała sztuka polega na tym, aby nie zamienić złych zachowań, którym ulegamy, kiedy jesteśmy sami na boisku lub z kolegami, w nawyk przeszkadzający nam, gdy przebywamy z kobietą lub w doborowym towarzystwie.

Jeśli przebywasz w towarzystwie i musisz oczyścić gardło, przeproś i zrób to na osobności. Jeżeli nie możesz wyjść, dyskretnie odchrząknij do chusteczki i wyrzuć ją do kosza.

Chusteczki z materiału a chusteczki higieniczne

Przy wytrzymałości i dobrej jakości produkowanych obecnie chusteczek higienicznych polecam stosowanie tych z materiału jedynie dla ozdoby. Wsuwanie zużytej chusteczki do kieszeni nie wygląda najlepiej, a wyobraź sobie, że miałbyś ją później komuś zaoferować!

Puszczanie wiatrów

Kolejnym etapem wchodzenia w wiek męski jest w gronie nastolatków mistrzowskie puszczanie wiatrów. Sztuka ta mogła zdobywać uznanie trzynastoletnich kolegów, ale z całą pewnością nie zaimponuje dorosłym z twojego otoczenia, zwłaszcza kobietom. W naszym badaniu, jedna na sześć ankietowanych wskazała tę czynność jako „najbardziej denerwującą kobiety u mężczyzn”.

Noś przy sobie paczkę chusteczek higienicznych

Noszenie przy sobie chusteczki higienicznej to jedna z najprostszych i najistotniejszych zasad dobrego wychowania. Posiadanie pod ręką jednorazowej chusteczki pozwoli nam w każdej chwili zadbać o swoje potrzeby albo przyjść z pomocą innej osobie, która nagle kichnie.

„Proszę, masz chusteczkę” – możesz grzecznie zaproponować. I nagle staniesz się „bohaterem”.

Co jednak zrobić, kiedy jesteśmy na randce i meczą nas wzdęcia?

A co robisz, jeśli musisz skorzystać z toalety? Zasada jest identyczna. Możesz szybko udać się do łazienki lub powstrzymać się. Jeżeli z jakiegoś powodu nie możesz wyjść, a już dłużej nie dasz rady wstrzymywać gazów, postaraj się zrobić to jak najdyskretniej i bądź w razie potrzeby przygotowany, aby przeprosić.

Przeklinanie

Moja żona zna się na muzyce. Wszystkie dzieci lubią z nią rozmawiać, ponieważ zna współczesne zespoły. Któregoś dnia zostawiła płytę CD w moim samochodzie. Była to Shaw Colvin. Miła melodia. Doskonały głos. Jedziemy sobie, aż nagle w moich uszach zaczyna dźwięczeć zwrot „f... off!”, śpiewany przez piosenkarkę bardzo wyraźnie.

Wówczas zrozumiałem, że przekleństwo jest dla słuchacza czymś, czego się nie spodziewa. Kiedy jakaś osoba klnie, słuchający przestaje zwracać uwagę na treść wypowiedzi, tylko skupia się na słowie, które go zszokowało.

Ogólnie rzecz biorąc, przeklinanie to kwestia kulturowa. W pewnych kręgach można bez skrępowania używać pewnych słów, podczas gdy w innych te same wyrazy mogą brzmieć obraźliwie. Ostatnio poproszono mnie o zorganizowanie seminarium w firmie, w której pracują ludzie należący do dwóch odmiennych kultur – „południowej” i „północno-wschodniej”.

Nakaz etykiety

Uważaj, co mówisz. Kiedy przeklinasz, słuchacz nie skupia się na tym, co chcesz powiedzieć, ale na sposobie w jaki to mówisz.

Pracownicy należący do tej ostatniej grupy mają zwyczaj przeklinania w sytuacjach służbowych, natomiast ich koledzy z południa USA nigdy nie używają wulgarnych słów. W związku z tym, często nie czują się swobodnie, kiedy rozmawiają z kolegami z kultury północnego wschodu kraju.

Ludzie często mają różne opinie odnośnie tego, co uważają za przekleństwo. Dlatego właśnie staram się nie włączać takiego słownictwa do prezentacji, nie chcę ryzykować, że urażę któregoś z uczestników, natomiast użycie przekleństwa nie poprawi jakości mojej wypowiedzi. Niedawno, podczas seminarium w Denver, w trakcie odpowiedzi na pytanie jednego z uczestników nieświadomie wykrzyknąłem: „O mój Boże!”. Nie zastanowiłem się, po prostu słowa same wyszły z moich ust. Później, gdy czytałem opinie na temat wystąpienia, zdumiał mnie komentarz, w którym zostałem skrytykowany za wzywanie imienia Pana Boga nadaremno. W innym miejscu wyrażenie to nikogo by nie zdziwiło. Jednak osoba ta uznała je za bardzo obraźliwe.

Uważaj więc na dobór słów, aby nie urazić słuchaczy. Jest to sytuacja, jaką od czasu do czasu przeżywa każdy z nas. Nawet będąc wśród dobrych znajomych, przyzwyczajonych do niecenzuralnego języka, jeśli stwierdzisz, że ktokolwiek z nich mógłby poczuć się urażony zbędnym słowem, ugryź się w język. Nawet jeżeli nie jesteś pewien... mimo wszystko powstrzymaj się.

5
Mężczyzna i jego samochód

JEST 17.45, KONIEC DŁUGIEGO DNIA. Cieszę się, że wracam do domu. Wiejskie drogi w Vermont są urocze i nie mogę doczekać się odprężającej przejażdżki. I nagle widzę go – poobijany dziesięcioletni sedan wlecze się tuż przede mną. Ograniczenie prędkości wynosi tutaj trzydzieści pięć mil na godzinę, a ten facet ledwie wyciąga trzydzieści. Z przeciwnej strony jedzie sznur samochodów, nie mogę go wyprzedzić i utknąłem, muszę hamować.

Jestem tak blisko, że nie widzę dzielącego nas kawałka asfaltu i czuję, jak adrenalina uderza mi do głowy. „No dalej, idioto, rusz się!” – warczę sam do siebie. Po kilku minutach, wierzcie mi lub nie, facet zaczyna zwalniać. Mnie natomiast stale wzrasta ciśnienie. Za chwilę skręt w prawo, jedziemy teraz dziesięć mil na godzinę, a we mnie aż gotuje się ze zniecierpliwienia. Dopiero kiedy rozpoczyna manewr skrętu, włącza kierunkowskaz.

Podjeżdżam obok, wciskam pedał gazu do podłogi i wyprzedzam go, myśląc: „Ale mu pokazałem”. Milę dalej skręcam na żużlową drogę, przy której mieszkam i jestem już w domu, choć nadal myślę o wcześniejszym zajściu.

Według ekspertów, nie należę do 35 procent Amerykanów, którzy przyznają się do agresywnego zachowania na drodze. Następnym razem, kiedy znajdziesz się za kierownicą, rozejrzyj się i przypomnij sobie tę statystykę – jeden na trzech kierowców przyznaje się do agresywnego zachowania na drodze, jednak prawdziwa liczba jest prawdopodobnie wyższa. Sześć na dziesięć badanych przez nas osób odparło, iż często są świadkami agresywnego lub bezmyślnego zachowania kierowców.

Nie zachowałem się aż tak źle, jak bym mógł, ostatecznie nie krzyczałem, nie przeklinałem (w każdym razie w taki sposób, by słyszał to tamten kierowca), ani nie robiłem gorszych rzeczy, ale i tak jestem w stanie wymienić kilka przykładów niewłaściwego zachowania, jakiego dopuściłem się w trakcie jazdy – zbyt bliskie podjeżdżanie do drugiego samochodu, niepotrzebna i gwałtowna zmiana prędkości, utrata kontroli nad nerwami oraz „wiązanka” słów, aby wyrazić frustrację.

Zdenerwowanie w czasie jazdy i agresywne zachowanie są niebezpieczne, głupie i nigdzie nas nie zaprowadzą. Jak się okazało, dotarłem do domu jedynie minutę lub dwie później niż zwykle. Wielkie rzeczy. Gdybym kilka razy odetchnął i zachował spokój, zamiast wpadać w szał, przyjechałbym do domu odprężony i zrelaksowany, a nie spięty i zirytowany.

Nigdy nie będziecie mieli wpływu na to, jak zachowują się inni kierowcy w samochodach, ale możecie zacząć zmieniać własne nawyki na drodze. Pierwszym koniecznym krokiem jest rozpoznanie, czy zachowujesz się w taki sam sposób. Spytaj sam siebie, czy:

wrzeszczę na innych kierowców?

myślę o swoim samochodzie jak o „narzędziu zemsty”?

zawsze mam rację, a inni się mylą?

podczas frustrującego zdarzenia na drodze czuję, jak gwałtownie skacze mi ciśnienie?

Kolejnym krokiem jest wypracowanie innego sposobu reakcji w sytuacjach, które normalnie wyprowadziłyby cię z równowagi. Zwolnij, weź kilka głębokich oddechów i ustąp innemu kierowcy. Jeśli nie dla siebie samego, to przynajmniej przez wzgląd na pasażerów, na osoby w sąsiednim pojeździe i ze względu na własne dzieci, które pewnego dnia też usiądą za kierownicą.

BADANIA MÓWIĄ

Agresywna jazda to czynnik odpychający kobiety

Kiedy w naszym badaniu poprosiliśmy kobiety, aby określiły, co najbardziej denerwuje je u mężczyzn za kierownicą, 50 procent respondentek odparło, że najbardziej przeszkadza im agresywne zachowanie, zbyt szybka jazda, najeżdżanie na inne samochody, wrzaski, przeklinanie, wykonywanie wulgarnych gestów, wciskanie się do ruchu i zajeżdżanie drogi innym.

Musisz świadomie pracować nad tym, aby być rozważnym i grzecznym w stosunku do pasażerów, których wieziesz i innych użytkowników drogi. Oto jak przezwyciężyć złość za kierownicą.

Oczywiście potrzeba na to trochę czasu. Sam ciężko nad sobą pracuję, ale nadal łapię się na tym, że wyzywam pod nosem lub obrzucam nienawistnym spojrzeniem wyjątkowo bezmyślnych kierowców. Myślę jednak, iż moje zachowanie poprawia się. Nie najeżdżam już na przykład nikomu na zderzak, aby wymusić pośpiech u kierowcy jadącego przede mną pojazdu (to i tak nie działa).

O czym powinien pamiętać kierowca...

Chociaż agresywne zachowanie na drodze to najlepszy przykład bezmyślnej jazdy, istnieją także inne ważne kwestie, które myślący mężczyzna zawsze powinien brać pod uwagę.

Używaj kierunkowskazu

To zdumiewające jak wiele osób nie używa we właściwy sposób kierunkowskazów. Gdyby ten mężczyzna w starym sedanie włączył kierunkowskaz w odpowiednim momencie, aby pokazać mi, że ma zamiar skręcić, może nie najechałbym na jego zderzak. Należy sygnalizować zamiar wykonania skrętu z wyprzedzeniem, jest to uprzejme, ale przede wszystkim bezpieczne. To samo dotyczy korzystania z kierunkowskazu przy zmianie pasa jezdni (w wielu stanach jest to uregulowane przepisami prawa).

Naucz się rozróżniać pomocne wskazówki
od zbędnych komentarzy

Istnieje różnica między uzasadnionym ostrzeżeniem: „Uważaj, jakiś samochód wyjeżdża z podjazdu”, a luźną poradą w stylu:

„Źle zmieniasz biegi, chcesz zepsuć sprzęgło?”

„Nie wiesz jak ruszyć pod górę?”

„Powinieneś jechać prawym pasem”

„Możesz przejechać, dalej, śmiało!”

Prowadzenie samochodu zostaw kierowcy; nie jest to mile widziane zachowanie i rozprasza uwagę osoby siedzącej za kierownicą. Nie odzywaj się i pozwól kierującemu skupić się na jeździe. Dzięki twojej powściągliwości wszyscy pasażerowie będą bezpieczniejsi i bardziej zadowoleni.

Któregoś dnia sam możesz zostać skrytykowany przez „usłużnego” doradcę siedzącego na fotelu pasażera. Kiedyś na przykład jechaliśmy z żoną na zajęcia jogi o 6.30 rano. Było jeszcze dość ciemno. „Widzisz ludzi, którzy tam biegną?” – spytała żona. Mieli ze sobą latarki, więc jak mógłbym ich nie zauważyć?

„Tak, dziękuję” – odpowiedziałem grzecznie na jej uwagę. I tak należy reagować na tego typu komentarze. Weź głęboki oddech i nie reaguj przesadnie. Twoim zadaniem jako kierowcy jest skupić się na jeździe, niezależnie od zachowania pasażerów.

Korzystaj z klaksonu tylko wtedy, gdy to konieczne

Wbrew temu co sądzą ludzie, klakson samochodowy nie został wymyślony jako środek, mający za zadanie zwrócenie czyjejś uwagi albo wyrażenie zniecierpliwienia lub frustracji, gdy stoimy w korku lub witamy się

z kolegami. Klakson służy do ostrzegania i alarmowania innych kierowców. Dlatego jego dźwięk jest głośny i przenikliwy. Używanie klaksonu z innych powodów niż względy bezpieczeństwa, jest nierozważne.

Mężczyźni „krytycy” denerwują kobiety

Kobieta bardzo się złości, kiedy mężczyzna nie ufa jej jako kierowcy. Respondentki, biorące udział w naszym badaniu, dały upust swoim frustracjom w następujących komentarzach:

„Mężczyźni zachowują się, jakby mieli poczucie wyższości – poniżają każdą kobietę-kierowcę”.

„Nie mogą znieść, kiedy kobieta prowadzi, a oni są pasażerami”.

„Krytykują nasze nawyki za kierownicą”.

„Traktują kobiety jak gorszy gatunek kierowców”.

„Oni zawsze mówią: to na pewno kobieta prowadzi tamto auto”.

Jeśli powyższe opinie pasują do twojego zachowania, uważaj, bo nie zdobędziesz w ten sposób żadnych punktów w grze, jaką jest życie. Weź głęboki oddech, oprzyj się wygodnie i ciesz się przejażdżką.

Nie martw się, wiem, jak tam dojechać

Byliśmy nowi w Orlando. Mój przyjaciel Paul prowadził wypożyczony samochód, w którym jechaliśmy my, nasze żony i kije do golfa. Było około 20.00, a Paul koniecznie chciał zawieźć nas do restauracji, gdzie, jak słyszał, podają wyśmienite steki. Jego żona zaproponowała, aby spytał się o drogę, ale on odpowiedział, używając tych „słynnych” słów, których każdy mężczyzna użył przynajmniej raz w życiu: „Nie martw się kochanie, wiem, jak tam dojechać”.

Używanie klaksonu na randce

Jedna z sytuacji, w której używanie klaksonu jest wyjątkowo nie na miejscu, to moment, kiedy przyjeżdżamy po kobietę, z którą jesteśmy umówieni na randkę. Pamiętaj – żadnego trąbienia. Wysiądź z samochodu, podejdź do drzwi frontowych i zapukaj. Żadna kobieta nie będzie pod wrażeniem (ani jej to nie schlebi), jeśli przywołasz ją dźwiękiem klaksonu.

Kilka razy skręciliśmy, kilka razy zawróciliśmy i w końcu znaleźliśmy się o kilka mil dalej, jadąc w złym kierunku. Na szczęście „doskonała” orientacja Paula w terenie kazała zawrócić nam jeszcze raz czy dwa, aż spostrzegliśmy drogowskaz. Restauracja znajdowała się po lewej stronie, na samym szczycie stromego wzgórza. Udało się. Podróż zajęła nam dwa razy tyle czasu, ile powinna była trwać, ale przynajmniej nasz przyjaciel miał satysfakcję, że ani razu nie spojrzeliśmy na mapę, ani nie pytaliśmy o drogę. A przy okazji – stek był naprawdę pyszny.

Tego wieczoru mieliśmy szczęście. Ale gdybyśmy naprawdę troszczyli się o nasze żony i o nas samych, to pewnie od razu zadzwonilibyśmy do restauracji z prośbą o podanie wskazówek, jak do niej dotrzeć. W ten sposób moglibyśmy odprężyć się i skupić na czekającym nas miłym poczęstunku.

Jeśli chodzi o mężczyzn i ich orientację w terenie, wyniki naszych badań pokazują, że nie lubią oni pytać o drogę, natomiast kobiety nie lubią się gubić. Niechęć mężczyzn do pytania o drogę znalazła się na trzecim miejscu „najbardziej denerwujących zachowań za kierownicą”, jakie wymieniły nasze respondentki (obok agresywnej jazdy i nadmiernej prędkości).

W pytaniu, jak dotrzeć na miejsce, tak naprawdę chodzi o nasze męskie ego i o to, aby przyznać się do faktu, że prośba o wskazówki nie oznacza utraty twarzy. Alternatywą może być niekiedy wyjście na kompletnego idiotę. Odkryjesz zapewne, że potrafisz zaufać ludziom, a to zaprocentuje w przyszłości.

Za przykład niech posłuży kolejna sytuacja. Pewnego roku podróżowaliśmy z żoną po Włoszech i usiłowaliśmy przedostać się przez górską przełęcz, wiodącą na słynne wybrzeże Amalii. Droga wiodąca przez tę przełęcz należy do najwspanialszych tras na świecie, oferując na każdej serpentynie cudowny widok na Wezuwiusza oraz włoskie wybrzeże.

Problem w tym, że po kilkugodzinnej jeździe wcale nie zbliżaliśmy się do brzegu morza. Zgubiliśmy się w Paganii. Wiedzieliśmy tylko, że musieliśmy przegapić jakiś skręt. Niechętnie zjechałem na stację benzynową, gdzie, jak możecie się domyślić, miałem zapytać o drogę. Jedynym ratunkiem dla mojego męskiego ego był fakt, że żona mówi po włosku. To ona wysiadła zasięgnąć języka. Jak to bywa za każdym razem, kiedy atrakcyjna kobieta zbliża się do grupki Włochów, rozpoczęła się bardzo długa rozmowa. W końcu jednak udało jej się wrócić do samochodu.

„Jedź za tym człowiekiem i jego synem” – powiedziała, wskazując na dwóch mężczyzn, którzy właśnie wsiadali do pojazdu. „Zaprowadzą nas na drogę, której szukamy”. Jechaliśmy za ich samochodem przez niezliczoną ilość zakrętów, bocznymi ulicami miasteczka. Sami chyba nie znaleźlibyśmy właściwej drogi przez najbliższe sto lat. Nagle auto zatrzymało się na poboczu i mężczyzna pomachał do nas: „Skręćcie w prawo na następnym skrzyżowaniu i jedźcie tą drogą” – poinstruował nas.

Nigdy nie miałem okazji podziękować naszemu przewodnikowi i jego synowi, którzy nadłożyli kawał drogi, aby pomóc dwojgu Amerykanom, zagubionym w drodze do Amalii. Jeśli przez przypadek będą czytać tę książkę, grazie mille dla nich.

6
Komunikacja

TO, CO TUTAJ MAMY TO BRAK KOMUNIKACJI; kapitan gangu więziennego w filmie Cool Hand Luke był może sadystą, ale rozumiał, w jaki sposób funkcjonują relacje między ludźmi. Spójrz na jakikolwiek związek przeżywający kryzys, a możesz założyć się w ciemno, że u podstaw problemu leży brak dobrej komunikacji.

Obecnie mamy więcej możliwości komunikowania się niż dawniej: twarzą w twarz, telefonicznie, przez pocztę głosową lub e-mail albo listownie (dla tych z nas, którzy nadal cieszą się z wysyłania i otrzymywania tradycyjnej poczty).

Musisz jednak wiedzieć, których i kiedy używać oraz jak robić to w sposób efektywny. Jeśli zbytnio rozpiszemy się w e-mailu lub będziemy godzinami rozmawiać przez telefon i zanudzać współmałżonka albo zacznie nam się plątać język, kiedy będziemy nagrywać się na pocztę głosową, wówczas żadna technologia nam nie pomoże. Efekt będzie ten sam – brak komunikacji.

BADANIA MÓWIĄ

Co kobiety naprawdę sądzą o braku umiejętności
komunikacji u mężczyzn

„Mówią bez zastanowienia”.

„Nie dzwonią do swoich dziewczyn przy specjalnych okazjach”.

„Często przerywają, gdy mówi ktoś inny”.

„Nie uważają w czasie rozmowy”.

„Ignorują lub wyśmiewają poważną dyskusję”.

„Mówią, zanim pomyślą”.

„Ich wypowiedzi są skondensowane”.

Trzy zasady efektywnej komunikacji

Niezależnie z jakiego narzędzia korzystasz, zawsze możesz być pewien, iż jasno i wyraźnie przekazałeś, co masz do powiedzenia, jeśli będziesz kierować się tymi trzema zasadami udanej komunikacji:

JASNOŚĆ PRZEKAZU – wyrażaj się jasno, zarówno w czasie rozmowy, jak i na piśmie. To, co zapisałeś, najlepiej sprawdzić, odczytując później na głos sobie, przyjacielowi lub członkowi rodziny. Zadziwiające, jak łatwo można wyłapać dziwne lub niezrozumiałe wyrażenia, kiedy usłyszymy je odczytane na głos.

SPÓJNOŚĆ – czy twoje myśli lub rozmowa są spójne? Czy przechodzisz zgodnie z logiką od słowa A do B i do C, upewniając się, że słuchacz lub czytelnik nadąża bez problemu za twoim tokiem rozumowania?

ZWIĘZŁOŚĆ – „jeśli masz wątpliwości, wyrzuć to z siebie!”. Cokolwiek chcesz przekazać, twój komunikat dotrze do odbiorcy o wiele skuteczniej, jeżeli jest zwarty i rzeczowy.

Jak ważne jest słuchanie

Gdy usiłujemy się z kimś porozumieć – zarówno w cztery oczy jak i w grupie – umiejętność słuchania jest równie ważna jak zdolność mówienia. Nie tylko uważaj na to, co mówi druga osoba, ale daj wyraźnie do zrozumienia, że bacznie słuchasz, patrząc rozmówcy prosto w oczy. Nie przerywaj, dopóki dana osoba nie skończy wypowiedzi. Następnie zadaj pytanie i podziel się obserwacjami, które poczyniłeś w oparciu o to, co usłyszałeś. Jeśli uważne słuchanie stanie się nawykiem, odkryjesz, że twoje znajomości rozwijają się.

Sztuka rozmowy telefonicznej

Uwielbiam telefon. Nie przychodzi mi jednak do głowy żaden inny przedmiot codziennego użytku, który byłby równie ważny i równie często w nieodpowiedni sposób używany przez większą ilość ludzi.

Wniosek jest taki, że staliśmy się niewolnikami telefonu, a nie jego panami.

Na przykład, rozmawiałem kiedyś w biurze z siostrą, kiedy zadzwonił telefon. Odebrała go, mówiąc jak zwykle: „Halo, tu Instytut Emily Post, tak... mmm... rozumiem...” i tak bez końca. Siedziałem ze wzrokiem wbitym w ścianę i w końcu wyszedłem z jej gabinetu, gdyż czekało mnie jeszcze sporo pracy. Chociaż nasza rozmowa urwała się dosłownie w połowie zdania, kiedy zadzwonił telefon, wiedziałem już, że zostanie przerwana. Ponieważ siostra nie przestawała rozmawiać, uznałem, że z naszej dyskusji nici.

Nie chcę użalać się na siostrę; sam jestem winny podobnego zachowania i z doświadczenia wiem, iż wszyscy mamy pod tym względem niezbyt czyste sumienie. Pozwoliliśmy jako społeczeństwo, aby rozmówcy telefoniczni przerywali nam w każdej chwili, bez względu na to, co robimy. Co gorsza, rozmowa przez telefon staje się czasem ważniejsza od rozmowy w cztery oczy. Chcesz porozmawiać z kimś w sąsiednim gabinecie, ale jest akurat zajęty konwersacją z inną osobą? Nie ma mowy, abyś wszedł i zajął mu choćby dziesięć minut. Spróbuj jednak zadzwonić. Wtedy będziesz mógł bez kłopotu porozmawiać.

Ważna zasada

Osoba przebywająca w twoim towarzystwie jest ważniejsza od tej, która dzwoni.

To podejście jest niewłaściwe i sami możemy je zmienić. Oto dwie propozycje odzyskania władzy nad telefonem:

1. Kiedy rozmawiasz z kimś i akurat dzwoni telefon, nie odbieraj go. Odsłuchasz wiadomość później z poczty głosowej.

2. Jeśli czujesz, że musisz odebrać telefon, powiedz rozmówcy, że oddzwonisz później i zakończ rozmowę. Pamiętaj, aby zadzwonić najszybciej, jak będzie to możliwe.

Rada ta jest jeszcze bardziej istotna w przypadku telefonów komórkowych, które rozprzestrzeniły się ostatnio w naszym codziennym życiu. Na przykład, jednego dnia szukałem w sklepie konkretnego wiertła. Sprzedawca zajęty był obsługą innego klienta. Kiedy wreszcie skończyli rozmawiać i zwrócił się do mnie, ledwie zacząłem wyjaśniać, o co mi chodzi, zadzwoniła jego komórka. Sprzedawca przerwał mi w pół zdania i sięgnął po telefon. Był to klient. Rozmawiali prawie dziesięć minut, a we mnie narastała złość. Stałem i cierpliwie czekałem na swoją kolej, a ktoś, kto nagle zadzwonił, otrzymał pierwszeństwo. Czekałem, zaciskając zęby, a kiedy sprzedawca wreszcie skończył, spytałem go, dlaczego przerwał naszą rozmowę, aby odebrać telefon i kazał mi czekać.

„Przecież zadzwonił telefon, musiałem porozmawiać z tą osobą” – odparł, jakby to była oczywista odpowiedź. Wyszedłem ze sklepu bez wiertła.

Spoglądając na to zdarzenie z perspektywy czasu, uważam, że popełniłem jeden błąd. Powinienem był udać się do kierownika sklepu i złożyć skargę. Nigdy nie wygrałbym w rozmowie z tym sprzedawcą, ale kierownik sklepu powinien zdawać sobie sprawę z tego, jak zachowują się jego pracownicy. Jeśli tysiące innych sprzedawców tej sieci w całym kraju zachowuje się podobnie, marka zacznie tracić renomę. Wprowadzając zasadę, iż rozmowa w cztery oczy ma pierwszeństwo przed telefoniczną, kierownik sklepu nie tylko poprawiłby relacje z klientami, ale wpłynąłby może w jakiś sposób na zmianę tego typu zachowań.

Jak przejąć kontrolę nad telefonem

Pamiętaj, aby mieć włączoną automatyczną sekretarkę lub pocztę głosową i pozwól wiadomości nagrać się, jeśli telefon dzwoni, kiedy jesteś w trakcie rozmowy.

Jeżeli to możliwe, wyłączaj dzwonek telefonu, gdy z kimś rozmawiasz albo przynajmniej ustaw tryb wibracji lub status niemy.

Jeśli rozmawiasz przez telefon i pojawia się rozmowa oczekująca, zastosuj tę samą zasadę. Zignoruj tę rozmowę, a osoba dzwoniąca niech nagra się na pocztę głosową. Możesz przeprosić na chwilę, rozłączyć prowadzoną rozmowę i szybko zanotować nazwisko i numer osoby, która dzwoni jako druga. Oddzwonisz do niej, kiedy skończysz.

Gdy pojawi się rozmowa oczekująca, absolutnie nie wolno kończyć tej, którą prowadzisz, aby odebrać kolejną. Nigdy nie powinno się tak postępować, z wyjątkiem spraw nagłych i wielkiej wagi (na przykład telefon z Australii od dziewięćdziesięcioletniej cioci). Pierwsza z odebranych rozmów jest ważniejsza, a swoją uwagę powinieneś poświęcić wyłącznie tej osobie.

Kontrola głosu

Słyszeli to ludzie czekający na lotnisku, pasażerowie pociągów, autobusów i samolotów znają to jeszcze lepiej, a dla kolegów z sąsiednich boksów w biurze jest to codzienność.

Mówię o sposobie rozmowy przez telefon. Mam na myśli tubalny ton, ten, który niemal każdy przybiera w chwili, gdy sięga po słuchawkę.

Rozmawiając przez telefon, mamy tendencję do głośnego mówienia. Powodem może być fakt, że nie posiadamy w tym momencie kontaktu wzrokowego, który mielibyśmy, rozmawiając z kimś twarzą w twarz. Brak ten rekompensujemy sobie, używając głośniejszego tonu. Zwyczaj ten może mieć również podłoże historyczne, bowiem kiedy wynaleziono telefon, ludzie musieli krzyczeć, aby słyszano ich z drugiego końca linii. Technologia rozwiązała ten problem, ale niektórzy nie nadążają za zmieniającą się rzeczywistością. Jest to praktykowane zwłaszcza wtedy, kiedy głos drugiej osoby wydaje się być odległy.

Automatycznie zakładamy, że sami również musimy zacząć mówić głośniej.

Wniosek jest następujący – rozmawiaj zwykłym tonem, chyba że osoba po drugiej stronie słuchawki poprosi cię, abyś mówił głośniej. W większości sytuacji wystarczy zwykły ton głosu, taki, jaki przyjmujemy w rozmowie.

Telefon komórkowy

Telefon komórkowy to wygodny środek komunikacji, ale używany nierozważnie, może znacznie uprzykrzyć życie osobom z naszego otoczenia.

Piętnaście lat temu, kiedy wybieraliśmy się z żoną do kina, powiedzieliśmy opiekunce, gdzie będziemy. Nie było numeru, pod którym bylibyśmy dostępni, z wyjątkiem numeru do kina w razie nagłego wypadku. Dzisiaj podczas seminariów mówię swoim słuchaczom, że należy wyłączyć komórki, kiedy udajemy się do kina lub teatru. Na pewno w jakimś momencie ktoś podniesie rękę i zapyta: „A co, jeśli opiekunka będzie musiała się ze mną skontaktować? Muszę zostawić jej numer telefonu na wypadek, gdyby stało się coś poważnego”.

„Masz dwa wyjścia” – odpowiadam. „Pierwsze to wyłączyć telefon, a później, po zakończeniu filmu sprawdzić, czy nie zostały nagrane wiadomości i wówczas w razie potrzeby zadzwonić do domu. Wyjście drugie – ustaw tryb wibracji w telefonie, a kiedy zacznie dzwonić, wyjdź do holu i odbierz go. W żadnym wypadku nie wolno zostawiać włączonego dźwięku, ani odbierać telefonu na widowni”.

Syndrom „zbędnego telefonu”

Pamiętam, kiedy po raz pierwszy zaobserwowałem to zjawisko. Było to w połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy podczas „Dnia Otwartego” odwiedzaliśmy córkę w szkole. Przechodząc między budynkami do kolejnej klasy, zauważyliśmy, jak idąca przed nami kobieta wyjmuje komórkę i zaczyna dzwonić. Mówiła dość głośno, więc dokładnie słyszeliśmy każde słowo.

„Cześć kochanie, jesteś w klasie? Ja jestem już pod budynkiem, zaraz będę, cześć”.

To dopiero ważna rozmowa! Zastanawiałem się, czy kiedy zadzwonił telefon jej męża, który był wtedy w klasie, nie przeszkadzało to innym osobom? Z całą pewnością tak, każdy pewnie sprawdził, czy to nie jego komórka dzwoni.

Wniosek – sam fakt, że posiadasz telefon komórkowy, nie oznacza, iż musisz z niego przez cały czas korzystać.

Syndrom „taki jestem niedomyślny”

Czekałem kiedyś na odprawę na lotnisku, a stojąca przede mną w kolejce kobieta przez cały czas rozmawiała przez telefon. Mówiła bez przerwy, że zaraz jak przybędzie, to pójdą na kolację. Wszyscy stojący w kolejce byli zmuszeni wysłuchiwać jej rozmowy, ale ona najwyraźniej nie miała o tym pojęcia. Jednak gdy spytała przyjaciela, do jakiej restauracji się wybiorą, z tyłu wysunęła się ręka i ktoś poklepał ją po ramieniu: „Mógłbym zaproponować pani dobrą restaurację, jeśli to miałoby w czymś pomóc”. Kobieta obejrzała się przestraszona i szybko skończyła rozmowę.

Wszystkich to rozbawiło, ale niestety nie każda sytuacja tego typu jest równie zabawna. Często zamiast prowadzić prostą rozmowę o wyborze restauracji, w której chcemy zjeść, ludzie rozwodzą się na niezwykle intymne lub osobiste tematy. Wiele osób opowiadało mi, że stało się mimowolnymi świadkami ujawniania szczegółów czyjegoś życia miłosnego, opowieści o śmiertelnej chorobie któregoś z członków rodziny lub plotek.

Pamiętaj, jeśli musisz wykonać telefon w miejscu publicznym, takim jak lotnisko, restauracja lub teatr, przeproś, wyjdź do holu lub na zewnątrz i rozmawiaj w miejscu, w którym nikomu nie będziesz przeszkadzać i gdzie prywatność rozmowy nie zostanie naruszona. Jeżeli naprawdę musisz wykonać albo odebrać telefon wtedy, gdy podróżujesz środkami komunikacji publicznej, postaraj się skrócić czas rozmowy do minimum i rozmawiać jak najciszej.

Skargi na użytkowników telefonów komórkowych

Nadzieję budzi fakt, że osoby podróżujące środkami komunikacji publicznej zaczęły buntować się przeciw użytkownikom komórek, którzy nie mogą powstrzymać się od telefonowania w autobusie lub pociągu. Amtrack wprowadziło nawet do składów wagon z tak zwaną „strefą ciszy” na niemal wszystkich trasach. Nie wolno w nim korzystać z telefonów komórkowych, pagerów, komputerów lub innych urządzeń, które mogłyby przeszkadzać podróżnym.

Jeśli przeszkadza ci używanie komórek w środkach komunikacji publicznej, złóż oficjalną skargę, w tej sytuacji do konduktora. Dyrekcja zostanie w ten sposób zmobilizowana do wdrożenia stosownych procedur.

Jeżeli przeszkadza ci ktoś prowadzący rozmowę przez telefon komórkowy w restauracji, złóż zażalenie do kelnera lub szefa sali. Poproś go, aby zwrócił uwagę osobie zakłócającej spokój. Ta sama zasada obowiązuje w teatrze, na koncercie lub w kinie. Porozmawiaj z osobą odpowiedzialną za porządek lub z kierownikiem i nigdy nie dyskutuj bezpośrednio z osobą, która stała się przyczyną zamieszania.

Piekło e-maili

E-maile są dokumentami publicznymi.

Jeśli nie umieściłbyś wiadomości, którą chcesz wysłać e-mailem na tablicy ogłoszeń, nie przesyłaj jej w ten sposób.

Młoda mężatka wysłała do męża e-mail opisujący w szczegółach ich romantyczne sam na sam z poprzedniej nocy. Był to gest niewinny i romantyczny. Niestety, nie tylko mąż stał się czytelnikiem tej lektury. Wiadomość w jakiś sposób przedostała się do kręgów publicznych i zanim kobieta zdążyła się zorientować, około 15 milionów ludzi na całym świecie znało szczegóły jej małżeńskich uniesień. Wszystko dlatego, że złamała najważniejszą zasadę korespondencji elektronicznej – e-maile są dokumentami publicznymi.

Niebezpieczna prędkość

Prędkość, za jaką cenimy pocztę elektroniczną, jest także potencjalnym niebezpieczeństwem.

Oto przykład – otrzymujesz przykrego e-maila. Złościsz się i decydujesz się natychmiast odpowiedzieć. Słowa płyną strumieniem, stawiasz ostatni wykrzyknik i z uczuciem wielkiej satysfakcji wciskasz „Wyślij”.

„Ale mu pokazałem” – myślisz sobie. Pięć minut później, już nieco spokojniejszy czytasz ponownie wysłaną wiadomość i uświadamiasz sobie, że zdecydowanie przesadziłeś. Niestety nie można jej już cofnąć. Po wciśnięciu „Wyślij”, twój e-mail zostaje szybko przesłany i nie da się go cofnąć.

Kłopot z natychmiastowymi odpowiedziami polega na tym, że będą one częściej wyrażały twój gniew, niż rzeczywiście rozwiązywały problem. Zatem pisząc wiadomość, nie spiesz się.

Wniosek – kiedy skończysz pisać e-maila, poczekaj z wciśnięciem przycisku „Wyślij”. Wybierz opcję „Wyślij później”, „Kopia robocza” lub jakąkolwiek inną, jaką posiada twój komputer, a która umożliwia zatrzymanie i podgląd edytowanej wiadomości, zanim zostanie przesłana. Po jakimś czasie przeczytaj ją ponownie i dokonaj poprawek, jeśli uważasz, że tego wymaga, a dopiero potem wyślij.

To jak piszesz, świadczy o tobie

Zawsze, kiedy komunikujesz się w sposób pisemny – pocztą tradycyjną bądź elektroniczną, twój styl pisania jest bardzo ważny. Błędy ortograficzne, interpunkcyjne i inne są widoczne. Świadczą one o tobie, więc postaraj się dokładnie sprawdzić, co napisałeś – nawet w nieoficjalnej wiadomości. Jeśli wyślesz do szefa e-mail zawierający błędy ortograficzne, możliwe iż zwrócą one jego uwagę i zapamięta je, a w rezultacie treść wiadomości, nad którą tak ciężko pracowałeś, stanie się mniej istotna.

7
Spotkania i powitania

CZY KIEDYKOLWIEK WIDZIAŁEŚ program telewizyjny Koło Fortuny? Pewnego wieczoru oglądałem jedno z takich typowych show i pod koniec programu cała rodzina ruszyła na scenę, aby pogratulować zwycięzcy. Tym razem jednak, kiedy Pat Sajak, gospodarz programu, podał dłoń zwycięzcy, by mu pogratulować wygranej, ten raptownie odwrócił się i pocałował żonę. Pat stanął wpatrzony w swoją dłoń i zerknął w kamerę, nie wiedząc, co robić. W końcu wzruszył ramionami i pomachał publiczności.

Na oczach tysięcy widzów pokazał, co dzieje się w sytuacji, kiedy ludzie nie robią tego, czego się od nich oczekuje. Gdy ktoś zna maniery stosowane w danej sytuacji, wszystko jest w jak najlepszym porządku i sprawy mogą dalej toczyć się swoim rytmem. W przypadku takiej sytuacji jak Pata Sajaka, można być zmieszanym i czuć się pokrzywdzonym.

Dotyczy to zwłaszcza powitań i spotkań.

Kiedy witamy się z rodziną, przyjaciółmi, znajomymi lub z nowymi osobami, lepiej zacząć powitanie we właściwy sposób niż potem przepraszać za popełnioną gafę. Jeśli przestrzegamy dobrych manier, istnieje wielka szansa, że reszta spotkania również przebiegnie gładko i swobodnie.

Przywitanie

Istnieją cztery proste kroki, które zagwarantują, że ludzie będą mieli o tobie dobre mniemanie od pierwszej chwili, kiedy się z nimi przywitasz. Oto one:

1. WSTAŃ. Tak zawsze powinien wyglądać początek dobrego przywitania, niezależnie czy jest się kobietą, czy mężczyzną. Wstając, pokazujesz, że traktujesz osobę, z którą się witasz, na równi ze sobą – wasze oczy znajdują się na jednym poziomie. Jeśli pozostaniesz w pozycji siedzącej, jest to sygnał, iż uważamy, że jesteśmy ważniejsi od drugiej osoby i nie musimy wstawać. Nie jest to komunikat, jaki chcielibyśmy przekazać na samym początku spotkania. Jeżeli siedzimy w miejscu, z którego trudno wstać, spróbujmy chociaż podnieść się i przeprośmy, krótko witając się z przybyłą osobą: „Miło cię poznać John, trochę tu ciasno”.

2. UŚMIECH I KONTAKT WZROKOWY. Uśmiech oznacza ciepło, otwartość i szczere zainteresowanie osobą, z którą się witasz. Kontakt wzrokowy również jest istotny. Patrzenie rozmówcy prosto w oczy oznacza, że jesteśmy skupieni na nim i zainteresowani. Odwracanie wzroku podczas przywitania sprawi, iż wydamy się wyniośli lub po prostu niegrzeczni.

3. WYRAŹNE PRZYWITANIE. Jeśli to ty inicjujesz przywitanie, wówczas powinieneś zacząć w taki sposób: „Dzień dobry, nazywam się Tom Meyers”. Jeżeli odpowiadasz na powitanie, twoja reakcja powinna wyglądać mniej więcej tak: „Cześć Tom, jestem Jerry Smith, miło cię poznać”. Gdy są obecne inne osoby, możesz dodać: „To są Cindy White i Jim Jones. Dołącz do nas, proszę, właśnie mówiliśmy o...”. Najważniejsze jest zainicjowanie lub przyjęcie powitania, a potem zaproszenie osoby dołączającej do grupy do wzięcia udziału w rozmowie.

4. PODANIE RĘKI. Więcej informacji o podawaniu ręki w dalszej części tekstu.

Uściski dłoni

Podanie ręki to ważny moment podczas powitania. Wówczas dotyk staje się równie ważny jak zapach, wzrok i słuch. Właściwy uścisk dłoni może wiele ułatwić.

Istnieją trzy rodzaje uścisków dłoni, ale tylko jeden z nich jest do przyjęcia.

ŹLE – CHWYT IMADŁA. Podawanie dłoni to nie konkurs siłaczy i nigdy druga osoba nie może odczuwać bólu ani dyskomfortu.

ŹLE – OBWISŁA DŁOŃ. Człowiek czuje się, jakby miał w ręku, mówiąc żartobliwie, mokry makaron. Taki gest nie świadczy ani o zainteresowaniu ani o życzliwości.

DOBRZE – PEWNY UŚCISK DŁONI. Kiedy witamy się, osoba inicjująca powinna wyciągnąć prawą rękę, dłonią zwróconą w lewą stronę, a osoba przyjmująca powitanie, powinna ten gest odwzajemnić. Uścisk powinien wyrażać pewność siebie i być serdeczny, bez ściskania dłoni. Wystarczy potrząsnąć ręką dwa lub trzy razy. Nie przeciągaj tego gestu dłużej niż to konieczne.

Emily Post o podawaniu dłoni

W swojej książce na temat etykiety Emily Post opisała błędy popełniane podczas podawania dłoni.

Uścisk dłoni często wyraża akceptację lub niechęć między dwiema osobami.

Nie powinien on być zbyt słaby, ale równie denerwujące jest, kiedy ktoś ściska naszą rękę i potrząsa nią gwałtownie na boki. Kobieta z pewnością skrzywi się podczas uścisku o mocy imadła, miażdżącego jej dłoń.

Powitanie mężczyzny i kobiety

W dawnych czasach mężczyźni nie witali się z kobietami uściskiem dłoni. Obecnie, jeśli chodzi o witanie się, uścisk dłoni obowiązuje wszystkich.

Przedstawianie

Jesteś na przyjęciu koktajlowym. Rozmawiasz akurat z nowo poznaną, uroczą i interesującą osobą, kiedy nagle pojawia się twoja ciotka Winifreda (naprawdę miałem ciotkę Winifredę). Wpadasz w panikę i chcesz odpowiednio przedstawić sobie te osoby, ale natychmiast pojawiają się problemy – kogo przedstawić komu, jak to zrobić i jak właściwie nazywa się ta wspaniała i interesująca osoba, z którą rozmawiam?

KOGO PRZEDSTAWIĆ KOMU? Napisano wiele książek, opisujących różne sposoby powitania. Zasady są tak skomplikowane, że gdybyś chciał postępować ściśle według nich, byłby ci potrzebny doradca do spraw protokołu na każdym towarzyskim spotkaniu, w jakim bierzesz udział. Oto moja rada – zwróć się do osoby o wyższej randze i przedstaw jej tę o niższej.

POPRAWNIE: „Panie Ważna Osobo, chciałbym panu przedstawić pana Inną Osobę”.

NIEPOPRAWNIE: „Panie Ważna Osobo, chciałbym pana przedstawić panu Innej Osobie”.

Kto zatem jest ważniejszy?

Podczas przedstawiania osób obowiązuje zasada, że najpierw zwracasz się do ważniejszej.

Klient lub potencjalny klient jest ważniejszy niż twój dyrektor.

Osoba starsza jest na ogół ważniejsza od młodszej.

W przypadku kobiety i mężczyzny o równym statusie, to ona powinna być ważniejsza.

Kiedy nadciąga Winifreda, najpierw zdecyduj, że to ona jest osobą ważniejszą w tych okolicznościach i powiedz: „Ciociu Winifredo, jak miło cię widzieć? (pocałuj ją w policzki). Pozwól proszę, że przedstawię ci panią Uroczą”. Potem zwróć się do Uroczej i powiedz: „Urocza, to jest moja ciocia, Winifreda Post. Miło, że mogłem cię przedstawić”. Następnie zwróć się do cioci Winnie i powiedz: „Ciociu, właśnie mówiliśmy o tym, jak zimno zrobiło się ostatnio, ty wróciłaś z Florydy, a jaka tam jest pogoda?”. I tak dalej...

Pamiętanie (lub nie) imion i nazwisk

Wszyscy czasem zapominamy nazwiska innych osób. Nie spotkałem nikogo, komu by się to nie przydarzyło, kogoś, kto choć raz nie znalazł się w sytuacji, kiedy musiał przedstawić osobę, a zapomniał, jak ona się nazywa.

Co wtedy zrobić?

Zazwyczaj nic. Myślimy sobie: „Niech się sami sobie przedstawią i pomogą mi wybrnąć z sytuacji”.

To może być rozwiązanie, ale na krótką metę. Gwarantuję ci jednak, że ludzie, których sobie nie przedstawiłeś, nie będą mieli o tobie dobrego zdania, dlatego iż zrzuciłeś na ich barki swój problem. I nie można ich za to winić.

Co powinieneś zrobić w takiej sytuacji?

Przyznaj się, że zapomniałeś nazwiska danej osoby i poproś o pomoc. W praktyce wygląda to następująco. Rozpoczynasz przedstawianie od powiedzenia: „Ciociu Winifredo, jak miło cię widzieć” (całujesz ją w policzki). „Pozwól proszę, że ci przedstawię...”.

W tym momencie przerywasz, zwracasz się do pani Uroczej z przepraszającym uśmiechem i mówisz: „Tak mi wstyd, ale nie pamiętam, jak się nazywasz”. Wówczas Urocza może nie odpowiedzieć ani słowa, ale ani razu nie spotkałem się z takim przypadkiem. Najprawdopodobniej wyciągnie dłoń do cioci Winifredy i powie: „Witam, jestem Carmen Sanobel. Miło panią poznać pani Post”.

Ty z wdzięcznością zwróć się do niej i powiedz: „Dziękuję ci, Carmen” (jednocześnie zapamiętaj jej imię). Potem powiedz do cioci Winifredy: „Ciociu, właśnie mówiliśmy o tym, jak zimno zrobiło się ostatnio, ty wróciłaś z Florydy, jaka tam jest pogoda?”. I tak dalej...

Wszyscy byliśmy w takiej sytuacji i wiemy, jak to jest. Najważniejsze, że udało ci się dokonać prezentacji. Carmen i Winnie zapomną o twojej małej wpadce, ponieważ zrobiłeś najważniejszą rzecz – umożliwiłeś im pierwszy pozytywny kontakt, a to jest o wiele ważniejsze niż fakt, iż imię Carmen wypadło ci z głowy.

Z drugiej strony upewnij się, że dobrze zapamiętałeś, jak nazywa się Carmen, jeśli chcesz ją jeszcze kiedyś spotkać. Byłoby to niewłaściwe, gdyby ciocia Evie (tak, miałem ciocię Evie i ciocię Florence), musiała pytać Carmen, jak się nazywa przy kolejnej okazji.

Oto kilka wskazówek, jak zapamiętać imię i nazwisko osoby, którą poznajemy.

Skoncentruj się. Wiem, że to może być trudne, zwłaszcza, jeśli jest śliczna, a ty obawiasz się, żeby nie powiedzieć czegoś głupiego. Nawet jeżeli nie będzie to łatwe, zapomnij na chwilę o jej urodzie i skup się na tym, co słyszysz.

„Tom, chciałabym ci przedstawić Śliczną” – mówi ciocia Florence.

Wówczas pamiętaj, aby nie mamrotać pod nosem: „Miło mi”, ale powiedz wyraźnie: „Śliczna, to wielka przyjemność panią poznać”. Kiedy ci odpowie, powtórz sobie w myślach jej imię, a potem powiedz je na głos w różnych momentach waszej rozmowy. Cel jest prosty – wbij sobie jej imię do głowy.

Użyj wyobraźni. Kolejną znaną od dawna sztuczką jest przywołanie na myśl na przykład obrazu, który kojarzysz z imieniem danej osoby. Możesz sobie pomyśleć: „Śliczna (ang. Gorgeous) jak w filmie Drop Dead Gorgeous. Takie skojarzenia zwiększają ilość połączeń neuronowych w mózgu, związanych z konkretnym wspomnieniem, co okaże się pomocne za każdym razem, kiedy będzie ci trudno przypomnieć sobie, jak ma na imię twoja nowa znajoma.

Chodzi o to, by czuć się swobodnie

Podsumowując, zasady powitania są proste:

wstań

uśmiechnij się i utrzymuj kontakt wzrokowy

przywitaj się w uprzejmy sposób

podaj dłoń

przedstawiając sobie dane osoby, najpierw zwróć się do ważniejszej.

Pamiętaj, twoim nadrzędnym celem jest czuć się swobodnie w towarzystwie ludzi, z którymi przebywasz i aby oni czuli się podobnie z tobą. Kiedy jesteśmy spięci, nie skupiamy się na tym, jak rozwija się sytuacja. Gdy czujemy się dobrze we własnym towarzystwie, możemy odpowiednio kierować sytuacją.

Pan i Pani czy John i Mary?

Problemem, jeżeli chodzi o używanie imion czy tytułów, takich jak „pan” i „pani”, jest fakt, aby każdy czuł się swobodnie. Dlatego też, jeśli jesteś wśród osób starszych od ciebie lub w jakiejś oficjalnej sytuacji z ludźmi, których dobrze nie znasz, zawsze zaczynaj od zwracania się do nich per „pan”, „pani”. Jeżeli druga osoba zaproponuje przejście na „ty”, podziękuj grzecznie i kontynuuj rozmowę.

„Mnie również miło panią poznać”

To przydarzyło się nam wszystkim – spotykasz na przyjęciu nieznajomego, wyciągasz grzecznie dłoń i mówisz: „Cześć, jestem Bill Owens”.

Nieznajomy podaje rękę i mówi: „Miło cię poznać”. I tyle. Żadnego imienia ani nazwiska. To jeden z powszechnych problemów związanych z witaniem się i przedstawianiem, z jakim zetknąłem się. Bill nie wie, co robić i myśli sobie: „Słuchaj nieznajomy, masz jakieś imię? O co ci chodzi?”. Tymczasem on przesuwa się dalej i na pewno za każdym razem zachowuje się podobnie.

Wniosek – nie postępuj tak, jak ten nieznajomy, chyba że chcesz zrobić kiepskie pierwsze wrażenie, a tego możesz nigdy nie naprawić.

8
Napiwki

NAJCZĘSTSZE DYLEMATY ZWIĄZANE z napiwkami – czy powinieneś je dawać, a jeśli tak, to jaką kwotę i kiedy?

Dawniej wręczało się napiwek w podziękowaniu za dobrą obsługę. Obecnie wiele miejsc, zwłaszcza restauracje, automatycznie kalkuluje wysokość potencjalnych napiwków przy ustalaniu wynagrodzenia dla personelu. Umożliwia to takim lokalom wypłatę niższych pensji i napiwki dla pracowników stają się koniecznością. Wówczas, aby okazać wdzięczność, możemy dać większy napiwek niż spodziewana kwota.

W przypadku innych usług, oferowanych na przykład przez firmy przeprowadzkowe, nadal obowiązuje stara zasada – pracownicy otrzymują sowite wynagrodzenie, a każdy napiwek uznawany jest za dowód docenienia wyjątkowej obsługi. To samo dotyczy miejsc, w których wystawia się pojemnik na napiwki; datek nie jest koniecznością i to, czy go zostawisz, zależy wyłącznie od ciebie.

Z drugiej strony, jeśli nie dasz napiwku tam, gdzie oczekuje się go, możesz być pewien, że gest ten zostanie uznany za niegrzeczny, a nie chcesz chyba zostawić po sobie złego wrażenia. Nawet, gdy obsługa jest wyjątkowo kiepska – kelner jest niegrzeczny lub nie interesuje się nami – zostawienie zbyt małego napiwku jest niewłaściwe. Niczego w ten sposób nie osiągniesz, a jedynie zirytujesz kelnera. Jeżeli był problem z obsługą, zostaw napiwek w wysokości najmniejszej przyjętej kwoty i pamiętaj, aby złożyć skargę u kierownika lub przełożonego.

Stosowne napiwki
dla wykonawców poszczególnych usług

Fryzjerzy

Napiwek powinien wynieść od 15 do 20 procent wysokości rachunku, ale nigdy nie mniej niż 1 dolara. Jeśli jesteś w ekskluzywnym salonie, gdzie pracuje wiele osób odpowiedzialnych za poszczególne czynności, takie jak mycie włosów, golenie itp., daj każdej z nich napiwek w wysokości 1 lub 2 dolarów oraz równowartość 15 do 20 procent napiwku dla osoby, która obcina ci włosy.

Dostawcy

Osoba dostarczająca zakupy z supermarketu powinna otrzymać około 2 dolarów za dostawę.

Dostawcy żywności z reguły otrzymują równowartość 10 procent rachunku. Napiwek za małą pizzę w cenie od 5 do 10 dolarów powinien wynieść przynajmniej 1 dolara, a za większe zamówienie, co najmniej 3 dolary.

Przeprowadzki

Kierownik dostaje od 25 do 50 dolarów, a członkowie ekipy od 15 do 30 dolarów każdy, w zależności od ilości wniesionych mebli. Napiwek może być większy, jeśli także pakowali twoje rzeczy.

Parkingowi

Daj napiwek w wysokości 1 dolara parkingowemu, który przyprowadza twój samochód. Jeżeli twoje auto stoi w garażu, możesz od czasu do czasu wręczyć mu 5 dolarów, aby zapewnić sobie dobrą obsługę. W okresie świątecznym zostaw większą kwotę.

Śmieciarze

W okresie świąt daj napiwek w wysokości od 10 do 15 dolarów dla każdego członka ekipy. Jeśli obsługują cię służby miejskie, pamiętaj, aby sprawdzić, czy przepisy nie zabraniają ich pracownikom przyjmowania napiwków.

Koszenie trawnika

Jeżeli twoim trawnikiem zajmuje się zawsze jedna osoba, powinieneś zaproponować jej napiwek w wysokości od 15 do 20 dolarów pod koniec sezonu.

Osoby pakujące zakupy

Daj napiwek w wysokości 1 dolara, jeśli ta osoba pomoże ci zanieść zakupy do samochodu lub 1,5 dolara, gdy masz wyjątkowo dużo toreb.

Taksówkarze

Na ogół kierowcy taksówki należy się napiwek około 15 procent wysokości rachunku, ale nigdy nie mniej niż 50 centów. Przy niskim rachunku, na przykład za 5 dolarów, stosownie jest zostawić napiwek w wysokości 20 procent lub 1 dolara. Poza tym zaokrąglanie napiwku w górę uprości ci życie, a taksówkarzowi też będzie miło. Na przykład 15 procent z dwunastodolarowego rachunku to 1 dolar i 80 centów, warto więc zaokrąglić napiwek do 2 dolarów.

Kierowcy prywatnych samochodów i limuzyn

Jeżeli regularnie dostajesz rachunki z firmy przewozowej, najlepiej będzie poprosić, aby dodano 15 procent napiwku do rachunku. W ten sposób wszystko jest wliczone w cenę i nie będziesz musiał szukać drobnych na napiwek, kiedy przyjedziesz odebrać samochód.

Jeśli płacisz za podwiezienie, wówczas na końcu przejażdżki wręcz kierowcy napiwek, tak jakbyś to zrobił w taksówce.

Niekiedy usługi firmy przewozowej są zapewniane przez twoją firmę lub jeszcze kogoś innego. Wówczas pod koniec trasy zaproponuj kierowcy napiwek w wysokości 5 dolarów. To miły gest z twojej strony. W Waszyngtonie miałem kiedyś przez cały dzień do dyspozycji firmę przewozową. W trakcie przerwy w spotkaniach kierowca zabrał mnie na małą wycieczkę, abym mógł obejrzeć Memoriał Wojny w Wietnamie, Memoriał Wojny w Korei i kilka innych miejsc w pobliżu Mall. Dałem mu dodatkowy napiwek, aby wyrazić wdzięczność, mimo że rachunek za usługę płacił ktoś inny.

Napiwki w restauracjach

Szatniarz

Szatniarzowi wręcz napiwek w wysokości 1 dolara od okrycia, kiedy będziesz odbierał rzeczy oraz 2 dolary od okrycia, jeśli zostawiłeś także parasolki, kapelusze lub jakieś pakunki.

Obsługa toalety

Obsługę toalety częściej spotkamy w Europie niż w USA, chociaż staje się to coraz bardziej popularne w restauracjach w większych amerykańskich miastach. Powinieneś wręczyć nie mniej niż 50 centów napiwku. Jeżeli zostaniesz dodatkowo obsłużony, zwiększ napiwek proporcjonalnie do usługi. Często w toalecie znajduje się specjalny talerzyk na drobne.

Kelnerzy

Z reguły zostawia się napiwek w wysokości 15 procent rachunku. Jeśli obsługa była lepsza niż przeciętnie, możesz rozważyć pozostawienie kwoty równej 20 procentom rachunku. Pamiętaj, wysokość napiwku oblicza się na podstawie ceny rachunku przed opodatkowaniem. Jeżeli kelner podaje wino lub inne drinki, wówczas ich cena również powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu napiwku.

Kelnerkom i obsłudze bufetu zostawia się 10 procent wysokości rachunku.

Personel sprzątający na ogół nie otrzymuje napiwków.

Kierownik sali (maitre d’)

Zwykle nie zostawia się napiwków kierownikowi sali. Nawet jeśli go damy, nie otrzymamy lepszego stolika. Z drugiej strony, jeżeli jesteśmy częstymi bywalcami jakiegoś lokalu, możemy mu zostawić od czasu do czasu napiwek w wysokości 5 dolarów jako wyraz wdzięczności za obsługę i zwracanie uwagi na nasze potrzeby.

Somelier

Jeżeli w lokalu pracuje somelier, który pomaga przy wyborze win, powinien otrzymać napiwek w wysokości 15 procent rachunku za wino. Często słyszę pytanie: „Co, jeśli kupuję butelkę za 400 dolarów? Czy to nie byłby za duży napiwek? Moja odpowiedź jest następująca: „Jeśli stać cię na wino za 400 dolarów, wówczas stać cię także na 60 dolarów napiwku dla someliera. Gdy jest on wyjątkowo uprzejmy i pomocny, objaśnia dokładnie kartę win i dokładnie opisuje każde, które pasuje do posiłku, możesz zwiększyć napiwek nawet do 20 procent.

Somelierom zawsze wręcza się napiwek w gotówce. Możesz to zrobić po rozlaniu ostatniej butelki wina, w przeciwnym wypadku podejdzie on do stolika, kiedy będziesz zbierał się do wyjścia. Jeżeli pod koniec posiłku nie będzie go widać w pobliżu, nie wykorzystuj tej sytuacji jako okazji do wymknięcia się. Poproś kierownika sali o przywołanie someliera.

Barman

Na ogół barmani otrzymują napiwki w wysokości 15 procent rachunku z baru. Jeśli czekasz w restauracji przy barze na wolny stolik, powinieneś zostawić barmanowi 15 procent napiwku, zanim zostaniesz zaprowadzony do stolika. Pamiętaj, jeśli wręczasz napiwek barmanowi, a drinki wchodzą do ogólnego rachunku, odejmij tę kwotę, zanim obliczysz napiwek.

Muzycy

W restauracjach są z reguły dwa rodzaje muzyków: ci, którzy grają na scenie i ci, którzy przemieszczają się między stolikami. Muzycy grający na przykład na pianinie, zwykle mają na instrumencie pojemnik na napiwki. W takiej sytuacji decyzja co do napiwku należy wyłącznie do ciebie. Muzycy, którzy grają przy stoliku, powinni otrzymać 1 dolara napiwku plus dodatkowego dolara za każdą melodię na życzenie. Nie musisz czekać, aż skończą grać, by zająć się posiłkiem. Jesteś tam, aby delektować się jedzeniem, więc ciesz się nim, słuchając miłej melodii.

Parkingowy

Parkingowemu, który przyprowadza nasz samochód, zostawia się zwykle 1 dolara lub 2 dolary napiwku.

Święta

Dostarczyciel gazet

Powinieneś zostawić od 5 do 15 dolarów napiwku, jeśli gazety dostarcza ci ktoś z okolicznej młodzieży. Nieco większą kwotę wręcza się osobie dorosłej, roznoszącej prasę w mieście lub na terenach wiejskich.

Pomoc domowa

Osoba sprzątająca lub opiekunka do dziecka powinna otrzymać podarunek pieniężny w wysokości od 15 do 25 dolarów oraz niewielki upominek. Opiekunka zajmująca się dziećmi może od czasu do czasu otrzymać od nich prezent.

Dozorca

Dozorca powinien zwykle otrzymać około 50 dolarów, jeżeli pomaga przy dostawach, naprawach lub przy wnoszeniu ciężkich rzeczy, jeśli nie, napiwek można zmniejszyć do kwoty 20 dolarów.

Odźwierny

Zostaw świąteczny prezent w wysokości od 35 do 50 dolarów dla wyjątkowo pomocnego odźwiernego, a nieco mniej dla tych, z którymi nie masz regularnie do czynienia.

Windziarz

Od 10 do 20 dolarów z okazji świąt to stosowne podziękowanie za świadczone w ciągu całego roku usługi. Jeśli osoba ta zrobiła dla ciebie coś wyjątkowego, zostaw napiwek po wykonaniu konkretnej czynności.

Napiwki w czasie podróży

Niezręcznie się czuję, dając napiwki, jeśli nie wiem, ile pieniędzy mam zostawić. Problem ten pojawia się często, kiedy przebywam za granicą. Chciałbym zostawić napiwek w wysokości przyjętej w danym kraju, ale nie wiem, jakie są oczekiwania.

Jeżeli wybierasz się za granicę, sprawdź w internecie lub w dobrym przewodniku informacje dotyczące regionu, do którego udajesz się. Dobre źródła zawsze podają informacje na temat wysokości napiwków. Najważniejsze, aby uzyskać te wiadomości przed wyjazdem, żeby wiedzieć, jakie są zwyczaje w danym miejscu, gdy już się tam znajdziemy.

Na statku

Na statkach wycieczkowych zwykle znajduje się lista dotycząca napiwków. Zanim wypłyniesz z portu, sprawdź w firmie organizującej rejs, jakie są zwyczajowe stawki i postępuj zgodnie z regułami.

Na lotnisku

Bagażowym zostawia się 1 dolara od sztuki bagażu. Personel naziemny oraz stewardesy nie dostają napiwków.

Motele i hotele

Boy. Jeśli pomaga przy wnoszeniu bagażu, zostaw 1 dolara od sztuki, ale nie mniej niż 2 dolary. Za każde dodatkowe usługi, takie jak przyniesienie faksu lub przesyłki, daj napiwek od 2 do 3 dolarów za każdym razem.

Odźwierny. Jeżeli pomaga przy wnoszeniu bagażu, również pozostaw 1 dolara od sztuki, ale nie mniej niż 2 dolary. Jeśli odźwierny zamawia dla ciebie taksówkę, napiwek w wysokości od 2 do 3 dolarów będzie stosowny, w zależności od pogody oraz trudności z załatwieniem taksówki.

Room service. Zostaw napiwek w wysokości 15 procent rachunku, ale nigdy nie mniej niż 2 dolary. Pamiętaj, że jest to kwota dodatkowa, oprócz wliczonej w cenę hotelu z tytułu obsługi room service. Jedyny wyjątek można uczynić wtedy, gdy w rachunku uwzględniono zarówno opłatę jak i napiwek za room service.

Konsjerżka. Na ogół konsjerżka otrzymuje napiwek w wysokości 5 dolarów za załatwienie rezerwacji i tym podobnych rzeczy. Kwotę możesz zwiększyć, jeśli świadczy ona usługi wykraczające poza zakres jej obowiązków.

9
Ćwiczenia i zagubienie
we własnych myślach

KIEDY MĘŻCZYŹNI ĆWICZĄ, często mają tendencje do zamyślania się. Nie raz i nie dwa czekałem, aż zwolni się miejsce do ćwiczeń na atlasie, patrząc jak pan Zamyślony po skończeniu gimnastyki po prostu siedzi i zajmuje przyrząd. Mógłby spokojnie zamienić się miejscami ze mną, ale po prostu nie był świadomy tego, co się wokół niego dzieje albo wcale go to nie interesowało. Zapomniał, że w miejscu publicznym, takim jak klub fitness, nie jest się samemu. Znajdujemy się w grupie, a więc musimy zwracać uwagę na to, w jaki sposób nasze zachowanie wpływa na innych. Oto najczęstsze gafy, jakie popełniają mężczyźni, bywalcy klubów fitness.

Imponowanie

Jeśli starasz się dobrze wyglądać, aby zaimponować komuś wyjątkowemu, najlepiej uczynić to za pomocą swojej inteligencji a nie sylwetki. Skiń głową, przywitaj się, a potem skoncentruj na ćwiczeniach. Po to tutaj przyszedłeś, a co ważniejsze, ona też po to tutaj przyszła. Uwierz mi, będzie pod większym wrażeniem, jeżeli będziesz dobrze się zachowywał niż z powodu twojego wyglądu.

Pot

Chciałbyś jeść nieumytym widelcem? To samo dotyczy siłowni. Powiedzmy, że pan Siłacz niezwykle żwawo mknie na rowerze do ćwiczeń. W końcu sesja się kończy, a on schodzi z przyrządu nadal całkowicie skupiony na swoim wysiłku, po czym odchodzi. Cały przyrząd aż lśni od potu, a na ławeczce pozostała niewielka kałuża, czekająca na osobę, która na niej usiądzie, może to być właśnie ta kobieta, której pan Siłacz chciał zaimponować. Jeśli nie pozostawił po sobie niesprzątniętego miejsca celowo, to najwyraźniej zapomniał. Był pogrążony we własnych myślach. Należy w tym miejscu przypomnieć podstawową zasadę etykiety, obowiązującą w klubach fitness – uważaj na ludzi wokół siebie.

Wyobraź sobie taki scenariusz. Pan Siłacz schodzi z urządzenia, odwraca się do następnej osoby i z uśmiechem mówi: „Chwileczkę, najpierw sprzątnę po sobie”. Spryskuje siodełko roweru płynem do czyszczenia i wyciera je. Jest to także idealny sposób na zaimponowanie innemu bywalcowi klubu.

Niechciane spojrzenia

Trudna sprawa. Te ciasno przylegające sportowe staniki i szorty nie pozostawiają zbyt wiele wyobraźni. Tyle gołego ciała, niekiedy mnóstwo, nie wspominając już o tatuażach.

Zawsze uważałem, że tatuaż stanowi zaproszenie do oglądania, w końcu po co robi się go, skoro ma pozostać niezauważony? Na przykład, któregoś dnia na zajęcia z jogi przyszła kobieta z wielkim tatuażem na plecach przedstawiającym obraz Matisse’a Taniec. Musiałem cały czas pilnować się, by na nią nie patrzeć. Z wielką radością obejrzałbym dokładnie ten tatuaż, ale zadowoliłem się ukradkowymi spojrzeniami rzucanymi w jej stronę, kiedy była zwrócona do mnie plecami.

Chodzi o to, że istnieje różnica między spojrzeniem, a gapieniem się. Kiedy rozglądasz się w trakcie ćwiczeń, w naturalny sposób twoje spojrzenie pada na inne osoby, ale skupiasz się na tym, co wykonujesz. Gdy gapisz się, koncentrujesz swoją uwagę na obiekcie, a nie na czynności, którą robisz.

Pamiętaj, kobiety wiedzą, kiedy na nie patrzysz, zwłaszcza jeśli kierujesz wzrok na ich piersi („A ja mam normalny rozmiar biustu” – narzekała jedna z respondentek naszego badania). Nie lubią tego. Chcesz zaimponować kobiecie? To patrz, a nie gap się. Najbardziej zaimponujesz jej pokazując, że jesteś mężczyzną, który szanuje kobiety, wytatuowane lub nie.

BADANIA MÓWIĄ

Co kobiety naprawdę sądzą o typach „macho”

Oto co kobiety w naszym badaniu powiedziały o panach popisujących się na siłowni:

„Zachowuje się jak idiota, starając się zaimponować atrakcyjnej dziewczynie”.

„Zachowuje się jak Rambo, a wygląda jak okruszek”.

„Przesadnie podziwia się w lustrach”.

„Cały czas przeciąga się”.

„Za bardzo stęka i jęczy”.

„Podnosi zbyt wielkie ciężary jak na swoje możliwości”.

„Przechwala się sylwetką w obcisłym ubranku, a ma nadwagę”.

„Usiłuje zachowywać się jak siłacz, a nim nie jest”.

Syndrom „jestem ważniejszy od ciebie”

Niedawno płynąłem statkiem rejsowym, który na górnym pokładzie miał zainstalowane bieżnie. Ćwicząc na nich, miało się fantastyczny widok na ocean. System zapisów na te urządzenia był bardzo rygorystyczny. Powiedziano mi, że jakaś kobieta przedłużyła swój pobyt na bieżni i czekający w kolejce mężczyzna zwrócił jej uwagę, kiedy nie chciała zejść. Ona oczywiście upierała się, by zostać, co jedynie pogorszyło sytuację. Oboje chcieli być najważniejsi. Jest to zachowanie spotykane podczas ćwiczeń w siłowni.

Najlepszym sposobem na radzenie sobie z kłopotliwymi towarzyszami jest niedopuszczenie, aby taka etykietka przylgnęła do ciebie, musisz tylko przestrzegać zasad klubu fitness:

Przestrzegaj harmonogramu wszystkich przyrządów, zaczynaj punktualnie i kończ równo z czasem. Pamiętaj, każdy przyszedł tutaj poćwiczyć i każdy za ten przywilej zapłacił.

Nie zajmuj urządzeń. Nie korzystaj z nich jak z miejsc do siedzenia i nie stój blisko nich, gawędząc z kolegami.

Jeśli pojawi się konflikt – ktoś nie chce zejść z przyrządu, a jego czas dobiegł końca, lub uporczywie zostawia brudne miejsce – nie staraj się zostać klubowym policjantem. Zwróć uwagę na problem obsłudze, a oni zajmą się tym.

Jeżeli to ty jesteś winowajcą, przyznaj się do błędu i postaraj się zmienić nawyki. Jest to sygnał, iż najwyższa pora, aby wrócić do rzeczywistości i zacząć więcej zastanawiać się nad tym, w jaki sposób twoje zachowanie wpływa na innych.

Podrywanie kobiet w siłowni

Czy kiedykolwiek czytałeś kolumny z poradami w czasopismach dla panów? Jest w nich mnóstwo wskazówek, jak poznać kobiety, a polecanym miejscem jest często właśnie siłownia. Zastanawiam się, czy ktoś, kto pisze takie rzeczy, był choć raz w życiu w siłowni? Przyznaję, w teorii pomysł wydaje się świetny, w końcu jest to miejsce, gdzie gromadzi się wielu szczupłych, atrakcyjnych ludzi, o wspólnych zainteresowaniach. Jaki więc jest stosowny sposób, aby zwrócić na siebie uwagę upatrzonej kobiety, która traci właśnie siódme poty na bieżni lub kończy podrzucanie ciężarów na atlasie?

Nie ma żadnego.

Większość kobiet nie chciałaby, aby jakiś mężczyzna przeszkadzał im w ćwiczeniach. Chcą mieć chwilę spokoju na wykonanie tego, co mają do zrobienia.

Wniosek – wycofaj się. Ćwicz i pozwól ćwiczyć innym. W drodze do klubu, po wzięciu prysznica i przebraniu się (przyjemnie wyglądając i pachnąc), możesz nawiązać rozmowę, jeśli nadarzy się sposobność. W takim momencie ona być może będzie zainteresowana pogawędką z tobą.

Drapanie się

Jeśli coś cię swędzi, drapiesz się, prawda?

Gdy jest to nos, to wszystko w porządku. Nasze badania wykazały jednak, że wiele kobiet nie rozumie, dlaczego mężczyźni tak często muszą drapać się i dotykać okolice intymne. My mężczyźni wiemy, że z reguły jest ku temu ważny powód.

Prawdziwy problem polega jednak na tym, w jaki sposób to zrobić, jednocześnie nie urażając innych. Nie eksponuj tej czynności, bo znajdująca się w pobliżu kobieta, nie będzie tym zachwycona. Odwróć się dyskretnie zanim sięgniesz do szortów. Jeżeli odpowiednio wykonasz ten manewr, nikt go nawet nie zauważy.

Szorty do ćwiczeń – propozycja

Pamiętaj, jakiekolwiek ćwiczenia wykonujesz, od przyrządów siłowych po rower stacjonarny i jogę, nieodpowiedni rodzaj szortów uwidoczni nawet to, czego nie chcesz, choćbyś nosił przepaskę dżokejską. I uwierz mi, znajomi z klubu nie uznają tego widoku za stymulujący ani imponujący.

Rada – szorty do koszykówki zostaw na mecz koszykówki, a szorty do biegania na jogging. Na szczęście obecnie dysponujemy szerokim wyborem doskonale dopasowanej do ciała odzieży sportowej, wykonanej z przewiewnych, obcisłych materiałów, w których nie będziesz się pocił. Wyglądają wspaniale, a ponieważ przylegają do ciała, nie będą cię uwierały podczas skłonów lub przysiadów.

Czasem stwierdzasz: „Nawet nie zdaję sobie sprawy, że to robię”.

Zacznij jednak panować nad swoimi odruchami. Kiedy musisz kichnąć, odwracasz przecież głowę, aby nie napluć na innych, prawda? To samo dotyczy drapania się. Bycie uważnym oznacza, że jesteś świadomy swoich czynów i tego, jaki wpływ mają one na otoczenie.

Liczy się uprzejmość

Wiele kobiet, które pytaliśmy, wspomniało, że spora liczba mężczyzn nadal nie zna podstawowych zasad zachowania, obowiązujących w klubach fitness. W szczególności skarżono się na mężczyzn, którzy wydzielają nieprzyjemny zapach, za głośno rozmawiają, używają telefonów komórkowych, nie sprzątają po sobie, nie odkładają na miejsce ciężarów, zachowują się niegrzecznie i przeklinają.

Zdaje się, że zbyt często w klubach fitness pierwotne instynkty męskie biorą górę nad manierami. Mamy tendencję do skupiania się na sobie w trakcie ćwiczeń, w końcu po to tu przyszliśmy, ale przez zbytnie zapatrzenie w siebie ryzykujemy, iż będziemy postępować tak, jak normalnie byśmy się nie zachowali.

Jeśli dostrzegasz swoje cechy w którymś z powyższych komentarzy, weź pod uwagę zmianę sposobu bycia. Inne osoby z klubu fitness z pewnością docenią twój wysiłek.

Zadzwoń, jeżeli masz opuścić zajęcia

W moim klubie fitness bardzo popularne są zajęcia jogi. Z reguły chętnych jest więcej niż miejsc. Ludzie bardzo denerwują się, kiedy ktoś opuszcza zajęcia bez uprzedzenia. Na liście oczekujących jest wiele osób, które mogłyby zająć wolne miejsce, nawet o 6.00 rano.

Wniosek jest następujący – jeśli nie zdążysz na swoje zajęcia, zadzwoń wcześniej do klubu i zawiadom o nieobecności.

10
Sport w życiu mężczyzny;
na boisku

WIDZIAŁEM, JAK SPORT WYDOBYWA z człowieka to, co najlepsze i to, co najgorsze. Satysfakcja, jaką przeżywamy podczas zaciekłego meczu tenisa lub radość, kiedy miejscowa drużyna zdobywa mistrzostwo to przykłady, w jaki sposób sport dodaje ducha i łączy ludzi. Kiedy jednak entuzjazm przeradza się w niestosowne zachowanie – kibice zaczynają krzyczeć na sędziego, gracz na korcie oszukuje, że piłka była autowa lub pasjonat golfa spędza zbyt dużo czasu na polu, zaniedbując obowiązki domowe – wówczas oznacza to, że sport przestaje być zabawą i zaczyna przeszkadzać w kontaktach z ludźmi wokół nas.

Emocje sprawiają, że zapominamy niekiedy o tym, iż nasze zachowanie, zarówno jako sportowców jak i kibiców, pokazuje, jakimi ludźmi jesteśmy. To, w jaki sposób zachowujemy się podczas zawodów sportowych, ma ogromny wpływ na opinię innych na nasz temat.

Sport to współzawodnictwo, a wygrywanie, przegrywanie i konkurowanie wiąże się z ogromnymi emocjami; jest to część ludzkiej natury. Problem zaczyna się wtedy, kiedy stracimy poczucie rzeczywistości i nasze zachowanie na boisku zacznie wpływać na karierę i relacje poza boiskiem.

Nie mówię jedynie o wyzywaniu sędziego. Chodzi o to, co dzieje się, kiedy gra pochłania nas tak bardzo, że lekceważymy otoczenie albo gdy tak bardzo zależy nam na wygranej, iż zaczynamy oszukiwać. Mówię o sytuacji, kiedy współzawodnictwo staje się ważniejsze od ludzi.

To dobrze, jeśli chcesz wygrać

Zawsze niepokoiło mnie stwierdzenie: „Nie jest istotne, czy wygrasz, czy przegrasz, ważne jak grasz”. To powiedzenie sugeruje, że może ci zależeć albo na wygranej albo na tym, jak grasz, ale nie na obu tych rzeczach jednocześnie.

Uważam, że to bzdura.

Przyznaję się, zależy mi na wygranej. Lubię zgarniać wygrany zakład po partyjce golfa i wygrywać w zaciekłym meczu tenisowym. Cieszę się ze zwycięstw drużyny hokejowej uniwersytetu w Vermont i smutno mi, kiedy przegrywa. Ostatnio miałem więcej powodów do radości niż do smutku. Zależy mi jednak również na sposobie gry. Jeśli nie idzie mi gra w golfa i nie jestem w formie, krytykuję się albo nawet zapisuję na lekcję, aby poprawić technikę i skorygować błędy. Nie kopię jednak piłki, aby lepiej leżała, ani nie „zapominam” o różnych trudnych uderzeniach. Lubię wygrywać i jednocześnie zależy mi na tym, jak gram.

Między wygrywaniem a naginaniem zasad istnieje cienka granica, na którą szczególnie uważać powinni sportowcy-amatorzy. Często zwycięstwo na podwórkowym boisku lub na piasku, gdzie rywalizuje się o honor, znaczy więcej niż podczas profesjonalnych zawodów sportowych.

Nigdy jednak nie próbuj wdawać w dyskusje ani spory na boisku. Uważaj, bo sytuacja może zrobić się nieciekawa.

Jeśli myślisz, że od wyniku tego meczu zależą losy świata, to przyjacielskie spotkanie może szybko przerodzić się w awanturę albo, co gorsza, zniszczyć całą znajomość.

Ważna zasada

Graj zgodnie z regułami.

Nikt nie lubi krętaczy i oszustów. Z drugiej strony, często słyszałem, jak ludzie z podziwem wyrażają się o znajomych lub zawodnikach, którzy nie zawsze grają czysto, ale potrafią jednocześnie trzymać się zasad.

W tej sytuacji sposób w jaki grasz, staje się nagle bardzo ważny. Bycie dobrym zawodnikiem ma więc znaczenie. Ludzie grający fair, darzeni są szacunkiem. Albo cię sfaulowano albo nie, piłka spadła na pole albo była autowa. Bądź uczciwy, zaakceptuj opinię drugiej osoby i grajcie dalej.

Loża dla vipów

Wspaniale! Dostałeś od firmy bilety na mecz z miejscami w loży dla vipów. Oto kilka wskazówek, aby dzień był w pełni udany:

Zanim wyjdziesz, zadbaj o swoją higienę i o to, co na siebie założysz. Spytaj osobę, która cię zaprasza lub kogoś, kto był tam wcześniej. Byłoby miło, gdybyś dopasował się do miejsca.

Ciesz się grą, ale pamiętaj, by twoja ekscytacja nie przekraczała ram dobrego wychowania; dopinguj, ale nie krzycz. Ukróć wszelkie instynkty, które każą ci wyżywać się na rywalach lub sędziach. Twoje zachowanie świadczy o tobie i o twojej firmie.

Ciesz się przywilejami loży dla vipów; jedz i pij, pamiętając oczywiście o umiarze, zwłaszcza jeśli chodzi o alkohol. Gdy każdy je jednego hot-doga, nie wpychaj w siebie aż sześciu. To samo dotyczy piwa i drinków. W zasadzie nie ma żadnego przymusu, abyś musiał pić alkohol.

Pod koniec meczu podziękuj gospodarzowi. Później pamiętaj o napisaniu liściku z podziękowaniami i wysłaniu go mailem lub pocztą biurową następnego ranka.

Małe rzeczy, które wiele znaczą

NIE SPÓŹNIAJ SIĘ. Dla weekendowych sportowców czas to pieniądz. To bardzo denerwujące, kiedy trzech mężczyzn stoi przy pierwszej bazie, zastanawiając się, czy czwarty dołączy do nich.

POŻYCZAJ Z UMIAREM. Pożycz narty, deskę surfingową, rakietę do tenisa. Nie ma problemu. Jeśli jakiś z tych sprzętów zniszczysz, zamień go na nowy, identyczny lub podobny model. To bardzo proste.

„Tak, ale ten, który pożyczyłem i tak już był stary” – mówisz. „Dlaczego mam kupować nowy?” Pamiętaj, kiedy coś pożyczasz, stajesz się za tę rzecz odpowiedzialny. Jeżeli nie podoba ci się ta odpowiedzialność lub gdy sprzęt, który chcesz pożyczyć, nie jest w najlepszym stanie, po prostu nie pożyczaj go. To samo dotyczy narzędzi sąsiada oraz innych potrzebnych nam przedmiotów. Kiedy wchodzą one w nasze posiadanie, to należy o nie dbać. Zgubisz coś lub zniszczysz? Wymień albo napraw, aby rzecz wyglądała jak nowa. W ten sposób nie stracisz dobrego sąsiada ani przyjaciela.

POZOSTAW BOISKO SPORTOWE W STANIE LEPSZYM NIŻ JE ZASTAŁEŚ. Przed wyjściem z sali gimnastycznej po meczu sprawdź, czy nie zostawiłeś tam swoich rzeczy lub czy nie ma tam śmieci – twoich lub po wcześniejszych grupach. Gdy grasz w golfa, zatrzyj ślady po uderzeniach piłki (wgniecenie trawy w miejscu, gdzie spadła piłka), swoich lub innych które zauważysz. Po skończonej partii tenisa na korcie ceglastym, zostaw go w dobrym stanie dla następnych graczy.

„Poczekaj chwilę” – powiesz. „Osoby przed nami nie posprzątały, to dlaczego my mamy to robić?”

Oszust – przekleństwo boiska

Nie ma większego problemu w sporcie niż mężczyzna, który uważa, że oszukiwanie jest w porządku pod warunkiem, iż nie zostanie przyłapany. Wiecie, kogo mam na myśli – notoryczny oszust zawsze zagra kilka uderzeń, które mu się nie należą, aż do ważnych rozgrywek. Teraz liczy się każde uderzenie i zawodnicy dokładnie liczą punkty. Nagle oszust, który nie może pochwalić się oszałamiającymi wynikami, musi ogłosić dziewięćdziesiąt osiem albo podda się walkowerem. Będzie zrzucał winę na warunki, na partnerów, na wszystko z wyjątkiem prawdziwego powodu porażki – samego siebie.

Za każdym razem, kiedy rozmawiam z ludźmi o poprawnym zachowaniu, chcą wiedzieć, dlaczego powinni być uważni, pełni szacunku i uczciwi, skoro inni w ich otoczeniu tacy nie są. Powody są naprawdę bardzo proste. Po pierwsze, nie robimy tego, by zyskać coś w zamian; zachowujemy się tak, bo uważamy to za niezbędne. Po drugie, nic się nie stanie, jeśli ktoś nie zrobi tego jako pierwszy. Przybywamy punktualnie, sprzątamy po sobie i traktujemy pozostałych z uwagą i szacunkiem, ponieważ tak powinno się robić. Idąc za naszym przykładem, inne osoby zaczną zachowywać się podobnie i wszyscy na tym skorzystamy.

Przyjaźń a zmiana drużyny

Biedny Paul zadał ostatnio następujące pytanie: „Przez ostatnie cztery lata, w każdy czwartek rano gramy w tenisa z Samem. Ostatnio jednak stał się on „słabym ogniwem” naszej drużyny. Chcielibyśmy, aby zastąpił go Andy. Jak oznajmić Samowi, że już nie chcemy z nim grać i jednocześnie nie urazić jego uczuć?”.

Biedny Paul. On i jego koledzy wiedzą, że Sam bardzo przejmie się taką decyzją, że zrani ona jego uczucia; będzie to także równoznaczne z końcem przyjaźni. Usuwanie danej osoby z grupy sportowej, z jakiegokolwiek powodu, to bardzo niestosowne zachowanie, a tłumaczenie, iż nie pasuje do waszego poziomu gry, jest nie do przyjęcia.

Ważna zasada

W każdej grupie grywającej ze sobą regularnie, wszyscy gracze powinni mieć pewność, że nie zostaną z niej usunięci.

Przyjacielski zakład

Zdarza się to bardzo często. Trochę akcji w czasie gry sprawi, iż będzie ona bardziej interesująca. Wśród naszej czwórki często żartujemy, że zwycięzcy zakładu za 2 dolary tak naprawdę przegrywają, ponieważ po meczu muszą postawić kolejkę drinków, a to przekracza kwotę wygranego zakładu, który w sumie wynosi 12 dolarów. Można jednak chwalić się zwycięstwem.

Pamiętaj, jeśli założyłeś się, to podjąłeś zobowiązanie. Gdy przegrałeś, natychmiast wypłać pieniądze.

Jeśli problem ma głębsze podłoże i grupa naprawdę ma ochotę zrezygnować z towarzystwa Sama, wówczas trzeba poinformować go o tej decyzji. Może Sam jest na przykład przyczyną rozpadu małżeństwa innego członka grupy. Wówczas byłby to słuszny powód do wykluczenia go z niej. Uzasadnienie takiej decyzji musi być wiarygodne, w przeciwnym wypadku może niewątpliwie kosztować utratę przyjaźni jednego z kolegów z grupy.

Kiedy kibice posuwają się za daleko

Może ma to coś wspólnego z anonimowością w tłumie, ale niektórym osobom wydaje się, że kiedy znajdują się na zawodach sportowych, mogą ignorować uczucia innych. Weźmy na przykład mężczyznę, który podekscytowany werdyktem podczas meczu, wykrzykuje pod adresem sędziego najbardziej wymyślne przekleństwa. Widziałem, jak męczą się osoby w najbliższym otoczeniu takiego krzykacza. Zastanawiam się, co tak naprawdę myśli sobie siedzący obok niego kolega z pracy, partner w interesach lub szef. Następnego dnia, kiedy ów krzykacz pojawi się w biurze, to czy jego zachowanie z poprzedniego wieczoru przejdzie bez echa?

„Słuchaj, to wolny kraj” – będzie wykłócał się krzykacz. „Jestem na meczu i zapłaciłem za ten przywilej. Mogę wyzywać sędziego, jeśli mam na to ochotę”.

Ma rację. To wolny kraj, a jego szef, partner lub potencjalny klient może prowadzić interesy z kimkolwiek zechce i z dowolnego powodu.

Złota zasada widza – zachowuj się fair

Skąd wiedzieć, gdzie przebiega granica kibicowania ulubionej drużynie?

Możesz krzyczeć, zachęcając drużynę najlepiej jak potrafisz, ale kiedy twoje okrzyki zamiast zagrzewać do boju, zmieniają się w obelgi, oznacza to, że przestałeś właśnie być kibicem, który wspiera swój zespół.

Kiedy kibicujemy drużynie, zawodnicy czerpią z naszych okrzyków energię. Jeśli jednak nasze komentarze stają się negatywne, zaczynamy przeklinać lub poniżać graczy przeciwnej drużyny, trenerów czy sędziego, efekt będzie wprost przeciwny do zamierzonego, a osoby w naszym towarzystwie (które się z tobą zgadzają lub nie) zaczną czuć się niezręcznie.

Wniosek – zagrzewaj do walki ile chcesz, ale niech to będzie kibicowanie w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Sędzia też człowiek

Chciałbym dać ci na koniec do myślenia w kwestii oglądania zawodów sportowych – pamiętaj, zostaw sędziego w spokoju!

Podczas wrzawy na zawodach sportowych często naszej uwadze umyka niezaprzeczalny fakt, że „sędzia to też człowiek”. Podobnie jak zawodnicy, trenerzy i kibice, on również chce, aby jego werdykty były sprawiedliwe i nieomylne. Zadanie sędziego nie jest łatwe, na przykład podczas meczu bejsbolowego musi w ciągu jednej rozgrywki wydać około stu pięćdziesięciu werdyktów. Nawet jeśli wyda tylko trzy, które mogą być zakwestionowane, nadal oznacza to, że pozostałe były dobrymi decyzjami. Jest to 98 procent sukcesu. W większości zawodów taki wynik byłby wspaniały, jednak dla sędziego te trzy wątpliwe decyzje oznaczają, że na jego głowę posypią się obelgi.

Niekiedy dzieje się jeszcze gorzej. Wielu rozsądnych graczy, kibiców i trenerów potraktuje decyzję sędziego jednoznacznie, podczas gdy dla niego będzie ona wyglądała zupełnie inaczej. Sędzia ma rację, ale ludzie i tak będą narzekać, że gdyby nie jego decyzja, wygraliby mecz. Zapominają o swoich niedociągnięciach, faulach, przestrzelonych bramkach i skupiają się na tej jednej decyzji, twierdząc, że „kosztowała ona ich mecz”. Najwyższy czas, aby ci, co narzekają, wreszcie wydorośleli. To nie wina sędziego, iż przegrali mecz – przegrali go przez własne błędy.

11
Rodzice i dzieci

WEDŁUG OPINII ORGANIZACJI badawczej z Nowego Jorku:

zaledwie 9 procent Amerykanów twierdzi, że dzieci, które spotykają w miejscach publicznych, odnoszą się z szacunkiem do dorosłych

84 procent Amerykanów zgadza się, iż najważniejszym powodem braku szacunku w naszym społeczeństwie jest fakt, że zbyt wielu rodziców nie wpaja dzieciom dobrych manier

75 procent Amerykanów chce, aby rodzice uczyli dzieci, że nigdy nie wolno przeklinać

jedynie 19 procent dorosłych Amerykanów przyznaje się do tego, że nigdy nie przeklina

Ostatnie dwa punkty pokazują sprzeczność w podejściu Amerykanów do niegrzecznego zachowania dzieci. Nie ma bowiem znaczenia, czy jesteś rodzicem, czy nie.

Ważna zasada

Bądź wyjątkowo rozważny w towarzystwie dzieci. Masz na nie wpływ za każdym razem, kiedy znajdują się w twoim otoczeniu, przez sposób, w jaki się zachowujesz, jak mówisz i jaką postawę prezentujesz.

Dzieci uczą się, naśladując zachowania dorosłych.

Pozwól, niech powtórzę – dzieci uczą się, naśladując zachowania dorosłych.

Stoisz na przykład w kolejce w sklepie spożywczym razem z kolegą i nagle wpycha się przed ciebie mama z dwójką dzieci. Nadal jeszcze nie ochłonąłeś po incydencie, jaki wydarzył się w drodze do sklepu i wcale nie krępujesz się wyrazić głośno swojego zdenerwowania.

„Kretyn” – warczysz. „Wiesz, jak mi zajechał drogę? Idiota omal mnie nie stuknął! Żałuję, że za nim nie pojechałem i nie dałem mu nauczki”.

Jednym słowem, wywnętrzniasz się.

W tym samym czasie stojące obok ciebie dzieci zapamiętują następujące obrazy:

1. Dorosły mężczyzna przeklina, co oznacza, że można przeklinać, przynajmniej, jeśli jest się wyjątkowo rozgniewanym.

2. Dorosły mężczyzna straszy agresywnym zachowaniem na drodze, co musi oznaczać, iż nie ma nic złego w tym, jeśli goni się kogoś samochodem, gdy jest się wściekłym oraz że można zastraszać drugiego człowieka, jeżeli uważamy to za usprawiedliwione.

Pamiętaj, nawet kiedy nie masz własnych dzieci, nie oznacza to, iż nie masz wpływu na inne.

Nie ma idealnego rozwiązania, jak uczyć dzieci szacunku wobec drugiej osoby oraz tego, by zachowywały się grzeczniej. Wszyscy musimy uświadomić sobie, że sposób, w jaki postępujemy, będzie odzwierciedlał się w postawach i zachowaniu „przyszłych dorosłych”. Jeśli każda dorosła osoba zacznie podejmować świadome decyzje, aby na co dzień być uważna i troskliwa, dzieci zaczną to naśladować. Im szybciej zaczniemy zachowywać się w ten sposób, tym szybciej będzie można rozwiązać kłopoty związane z wychowaniem naszych dzieci.

A więc zostałeś ojcem!

Moje najstarsze dziecko, Anna, urodziło się 12 czerwca 1979 roku. Wówczas nie miałem pojęcia, jak bardzo zmieni się moje życie. Byliśmy małżeństwem z sześcioletnim stażem i nagle zrobiło się nas troje.

Nasz styl życia uległ drastycznej zmianie, ale starych nawyków trudno się wyzbyć. Czerwiec to w Vermont okres zbioru truskawek i dziesięć dni po urodzeniu się córki udałem się zebrać owoce. Tego dnia były one piękne, czerwone i soczyste, szczyt doskonałości. Trochę mnie poniosło i wróciłem do domu z kilkoma koszykami pełnymi truskawek.

W poprzednich latach podobny zapał zostałby przyjęty z niebywałą wdzięcznością za przejawioną przeze mnie inicjatywę. Teraz jednak, jedyną reakcją mojej żony, opiekującej się dwutygodniowym dzieckiem było: „Co ja mam zrobić z tymi truskawkami? Nie mam czasu robić dżemu”.

Tego dnia dostałem dwie nauczki. Po pierwsze, wszystko definitywnie się zmieniło i musiałem pogodzić się z tym faktem. Po drugie zrozumiałem, że zbieranie truskawek i robienie z nich dżemu to wyjątkowo ciężka praca.

Dzielenie się odpowiedzialnością

Rola rodzica-mężczyzny sprowadza się nie tylko do przyjmowania na siebie większej ilości obowiązków, aby mama w spokoju mogła zająć się dzieckiem. Bycie ojcem oznacza także opiekę nad dzieckiem i to nie tylko w ciągu pierwszych tygodni. Jest to bowiem przyjęcie równoprawnej roli w zajmowaniu się dziećmi przez najbliższe osiemnaście lat i więcej.

BADANIA MÓWIĄ

Co kobiety naprawdę myślą
o pomocy mężczyzn przy dzieciach

„Nie zajmują się dziećmi, chyba że poprosi się ich o to”.

„Niechętnie pilnują dzieci, kiedy musisz wyjść”.

„Wymigują się od procesów wychowawczych i jedyną osobą wprowadzającą dyscyplinę pozostaje kobieta”.

„Nie pilnują, aby dzieci kładły się spać o stałej porze”.

„Ignorują dzieci, jeśli zajęci są czymś innym”.

Opieka nad dzieckiem przyjmuje rozmaite formy:

DZIELENIE SIĘ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Niekiedy jest to związane z poważnymi ustępstwami. Na przykład, w jakieś niedzielne popołudnie, akurat, kiedy Joe Namath zwycięża w sytuacji, gdy wszyscy spodziewają się klęski, dzwoni telefon. To moja córka: „Możesz po mnie teraz przyjechać?”. Żona przygotowuje obiad, a zatem nie mam wyboru. Jadąc krętą, piaszczystą drogą po córkę, pocieszam się faktem, że obejrzę najciekawsze urywki spotkania w wieczornych wiadomościach.

DYSCYPLINA. Tata nie zawsze musi być zabawny, dyscyplina jest ściśle wpisana w bycie rodzicem i aby działała, muszą w niej brać udział oboje rodzice. Nie może być tak, że tylko mama jest wymagająca. Będzie miała do ciebie duży żal, jeśli ciągle przyjmujesz rolę taty-pocieszyciela. Chętnie egzekwuj prawa i wspieraj partnerkę w jej decyzjach, kiedy to ona pilnuje zasad, jakim podlegają dzieci.

CHODŹ NA DZIECIĘCE IMPREZY. Słyszałem więcej świątecznych koncertów w podstawówkach, niż jestem w stanie zapamiętać. Każdy z nich był ważny dla moich córek i było dla nich równie istotne, aby wzięli w nim udział oboje rodzice. Niezależnie czy twoje dziecko występuje jako gwiazda przedstawienia, czy jest członkiem chóru, pamiętaj, aby znaleźć się na widowni, bij z całych sił brawo i pogratuluj mu tak, jakby to była premiera na Broadwayu.

ROZMAWIAJ Z DZIEĆMI. Znajdź czas na wysłuchanie dzieci. Mają wspaniałe przemyślenia i zawsze świeży punkt widzenia, a rozmowa z nimi pozwoli im wyrazić swoje myśli. Kiedy byłem młodym ojcem, zawsze potrafiłem rozpoznać dzieci, którym rodzice nie skąpili rozmów. Gdy odwoziłem je do domu po imprezach, buzie im się nie zamykały, chociaż w zasadzie nie znały mnie dobrze. Rozmowy te zawsze były przyjemnością, zwłaszcza w porównaniu z odwożeniem do domu dzieci, u których na całe słownictwo składały się warkliwe, monosylabowe odpowiedzi na moje pytania.

Czas płynie nieubłaganie szybko. Zanim zorientujesz się, raczkujące brzdące będą już mieszkać samodzielnie. Poczyń więc wysiłek i weź udział w wychowaniu dzieci. Zbudujesz bliską relację z partnerką i dasz swoim dzieciom najlepszą szansę na dorastanie w szczęściu i osiągnięcie sukcesu w życiu.

Kibicowanie podczas zawodów sportowych dzieci

Jesteśmy bardzo dumni z naszych pociech. Chcemy, aby im się wiodło a ich drużyna była najlepsza. Niekiedy jednak przesadzamy, zwłaszcza gdy decyzja sędziego wydaje nam się niesłuszna i zaczynamy na niego krzyczeć, widzimy, jak kolega z zespołu wykonał niedozwolony ruch i też go wyzywamy albo patrzymy, jak córka czy syn nie trafiają w piłkę, w którą uderzają zwykle setki razy i też wyładowujemy na nich swoją złość.

Rób to, co mówię, a nie to, co robię

Wyniki pokazują, jak wielu Amerykanów kieruje się powyższą maksymą: 75 procent dorosłych Amerykanów chce uczyć dzieci, aby nie przeklinały, a jednocześnie 81 procent ludzi twierdzi, że od czasu do czasu klnie. Innymi słowy przyznajemy się do takiego zachowania, mimo iż chcemy, aby nasze dzieci postępowały inaczej.

W taki sposób niczego dzieci nie nauczymy. Odkryłem to, kiedy moja starsz córka była w liceum. Miała nauczycielkę, co do której żywiłem przekonanie, iż jest idealnym przykładem, jak „bezpieczna posada” w sektorze szkolnictwa publicznego źle wpływa na człowieka. Pewnego dnia w obecności córki wyraziłem niezadowolenie z tej osoby. Bardzo dobrze to pamiętam. Niedługo potem, podczas dyskusji na temat problemów, jakie córka miała z tą nauczycielką, usłyszałem, jak moje dziecko wypowiada do mnie moje własne słowa. Natychmiast zapaliła mi się w głowie czerwona lampka – jak mogłem oczekiwać, aby szanowała nauczycieli, skoro sam dałem jej zły przykład.

Dzieci nie rozumieją powiedzenia „rób to, co mówię, a nie to, co robię”, one stosują zasadę „rób to, co ja robię”.

Krzyki w niczym nie pomogą. Sędzia nie zmieni decyzji. Trener nie przyjmie twojego punktu widzenia i nie wpuści twojego dziecka z powrotem na boisko, kolega z drużyny nie zmieni się nagle w kandydata do Nagrody Fairplay, a twoja pociecha będzie pewnie bardziej skoncentrowana na wrzaskach niż na własnej grze.

Wiele lig młodzieżowych wdraża obecnie „Kodeks Kibica”, który jest surowo przestrzegany. Jedna z lig wymaga od rodziców obejrzenia wideo i podpisania zobowiązania, że będą przestrzegać standardów zachowania na widowni. Wystarczy jedno ich naruszenie i niepokorny rodzic zostaje poddany obserwacji. Drugie ostrzeżenie i zostaje wykluczony z udziału w przyszłych zawodach jako kibic.

BADANIA MÓWIĄ

Rodzice muszą poprawić swoje zachowanie

Nasza ankieta wykazała podobne problemy, które ujawniły inne badania. Widzowie na imprezach dla dzieci zachowują się zbyt hałaśliwie i niegrzecznie wobec trenerów, sędziów i młodych zawodników.

Co najgorsze, 75 procent naszych respondentek uważa, że widzowie są zbyt hałaśliwi i niegrzeczni wobec własnych dzieci. W związku z tym coś musi ulec zmianie.

Kobiety biorące udział w naszym badaniu powszechnie uważają, iż niestosownie zachowujący się rodzice na widowni powinni otrzymać ostrzeżenie, a jeśli to nie poskutkuje, powinni zostać wyproszeni z imprezy. Lepszym pomysłem jest wprowadzenie przez organizatorów imprez sportowych dla młodzieży „Kodeksu Kibica” i surowe jego egzekwowanie.

Po męsku Obyczaje silnej płci Mężczyzna na co dzień Część I

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

PODZIĘKOWANIA

PRZEDMOWA I w pomieszczeniu zapadła cisza...

WSTĘP Słowo na „E”

CZĘŚĆ PIERWSZA Życie codzienne

1 Trzy najważniejsze obszary życia codziennego

Dobre maniery

Pomoc wiele znaczy

Brak troski i brak szacunku idą w parze

2 Dwa najważniejsze pomieszczenia w domu

Porządek w kuchni

Bitwa o łazienkę

3 Przyczyny kłótni domowych

Mężczyzna w lustrze

„Co będziemy oglądać w telewizji?”

Telefon

Kiedy nie ty jesteś problemem

4 Jak postrzegają nas inni

Higiena

Palenie

Żucie gumy

Plucie

Chusteczki z materiału a chusteczki higieniczne

Puszczanie wiatrów

Przeklinanie

5 Mężczyzna i jego samochód

O czym powinien pamiętać kierowca...

Nie martw się, wiem, jak tam dojechać

6 Komunikacja

Trzy zasady efektywnej komunikacji

Sztuka rozmowy telefonicznej

Kontrola głosu

Telefon komórkowy

Piekło e-maili

7 Spotkania i powitania

Przywitanie

Uściski dłoni

Przedstawianie

Pamiętanie (lub nie) imion i nazwisk

Pan i Pani czy John i Mary?

8 Napiwki

Stosowne napiwki dla wykonawców poszczególnych usług

Napiwki w restauracjach

Święta

Napiwki w czasie podróży

9 Ćwiczenia i zagubienie we własnych myślach

Imponowanie

Pot

Niechciane spojrzenia

Syndrom „jestem ważniejszy od ciebie”

Podrywanie kobiet w siłowni

Drapanie się

Liczy się uprzejmość

10 Sport w życiu mężczyzny; na boisku

To dobrze, jeśli chcesz wygrać

Loża dla vipów

Małe rzeczy, które wiele znaczą

Przyjaźń a zmiana drużyny

Kiedy kibice posuwają się za daleko

Złota zasada widza – zachowuj się fair

Sędzia też człowiek

11 Rodzice i dzieci

A więc zostałeś ojcem!

Dzielenie się odpowiedzialnością

Kibicowanie podczas zawodów sportowych dzieci

Karta redakcyjna

Peter Post: Po męsku. Obyczaje silnej płci.

Cz. 1: Życie codzienne

Cz. 2: Życie towarzyskie

Cz. 3: W pracy

Tytuł oryginału: Essential Manners For Men

Redaktor
KINGA ZALEJARZ

Redaktor techniczny
ZIEMOWIT CABANEK, CROMALIN

Projekt okładki
PIOTR ŁYSAKOWSKI

© Copyright by The Emily Post Institute, Inc., New York 2003

Published by arrangement with HarperCollins Publishers Inc.

All rights reserved.

© Copyright for the Polish edition by Cartalia Press

© Copyright for the e-book edition by Fundacja Festina Lente

Warszawa 2013

Fundacja Festina Lente

ul. Nowoursynowska 160 B / 7

02-776 Warszawa

www.festina-lente.org.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl

ISBN 978-83-7904-099-5