PETER POST

DOBRE OBYCZAJE WE DWOJE

część druga
MY I RESZTA ŚWIATA

przełożyła Magdalena Perdek

Fundacja Festina Lente
Warszawa 2013

CZĘŚĆ DRUGA
WY I RESZTA ŚWIATA

13
DLA SIEBIE I DLA INNYCH

PRAWDA JEST TAKA, ŻE KIEDY JESTEŚ Z KIMŚ ZWIĄZANY, TWOJE CZYNY, wygląd i słowa wpływają nie tylko na opinie innych o Tobie, ale również na obraz Twojej Drugiej Połowy i Waszego związku. Jeśli te opinie są pozytywne, stawia to Was w bardzo dobrym świetle – osobno i jako parę. Jednak jeśli opinie są negatywne, rzuca to cień na Wasz związek. Jeśli okazujesz bezmyślność w swoim działaniu, wyglądzie i słowach, cierpi na tym nie tylko Twoja reputacja, lecz także reputacja Twojej Drugiej Połowy i Was jako pary.

Jesteście parą przez całą dobę, siedem dni w tygodniu

Przed tradycyjnym wyjazdem do miasta w sobotę rano Jeff pamięta, żeby zapytać Sarah, czy coś dla niej kupić. „Niczego nie potrzebuję” – mówi Sarah i przypomina: „Pamiętaj, że idziemy dzisiaj wieczorem na kolację do Jane i Dicka Hendersonów. Wiem, że jeszcze nie miałeś okazji ich poznać, ale to bardzo mili ludzie i już dawno chciałam się z nimi spotkać”.

Jeff wychodzi z listą spraw do załatwienia. Najpierw jedzie do sklepu z narzędziami po haczyki i drut, żeby powiesić obrazy, które kupiła Sarah. Po zakupach Jeff rusza z parkingu, włącza się zielone światło, może jechać. Nagle, z drugiej strony skrzyżowania wyjeżdża samochód, prawie uderzając w Jeffa. Wzbiera się w nim krew, naciska na klakson, rzuca parę epitetów w stronę drugiego kierowcy a na koniec wyraża swoją frustrację wiadomym gestem, używając środkowego palca.

Oczywiście drugim kierowcą jest Dick Henderson.

Kiedy Jeff i Sarah przychodzą na kolację do Hendersonów, panowie natychmiast się rozpoznają. Miejmy nadzieję, że wszystko można naprawić szybkimi przeprosinami z obu stron oraz zabawnym komentarzem i sprawa zamknięta. W każdym razie bezmyślne zachowanie Dicka i Jeffa spowoduje ogólne zakłopotanie całą sytuacją.

Przeanalizujmy zachowanie każdego z mężczyzn i zobaczmy, co zrobili nie tak:

- Dick: pośpiech, ryzykowanie, agresja – takie zachowanie zawsze prowadzi do kłopotów. Inni kierowcy mogą się zdenerwować, mając do czynienia z kimś takim jak Dick, a wielu z nich odpowie agresją, również słowną lub co gorsza fizyczną. Gazety przedstawiają wiele historii o agresji na drogach. Przez decyzję o przejechaniu na zmieniającym się świetle Dick nie tylko naraził siebie i innych na niebezpieczeństwo, ale również postawił Jane w bardzo trudnej sytuacji, kiedy Jeff i Sarah stanęli w drzwiach. Teraz trzeba ratować jeszcze potencjalnie bliską znajomość, zanim ta się w ogóle rozpoczęła. Nie za dobry początek wspólnego wieczoru!

- Jeff: Jego reakcja zaczęła się naciśnięciem na klakson a skończyła osobistym i złośliwym atakiem na Dicka. Klaksony są po to, żeby ich używać, i Jeff miał wystarczający powód, żeby użyć swojego. Ale kiedy zaczął rzucać obelgami i wykonywać obraźliwe gesty, przekroczył granicę między racjonalnym zachowaniem a bezmyślnością. W rzeczywistości jednak, kiedy dochodzi do konfrontacji z obcą osobą, nie można przewidzieć jej reakcji. I tu znowu można zajrzeć do gazet i znaleźć historie, jak to ludzie gonią innych po konfrontacji i atakują ich pięściami, łańcuchami na koła lub nawet bronią palną. Po prostu nie wiadomo, jak zareaguje nieznajoma osoba, jeśli całe zajście zmieni się w personalny atak na nią. Wracając do kwestii towarzyskich, niewątpliwie Jeff postawił Sarah w tak samo niezręcznej sytuacji, w jakiej Dick Jane.

Tak przy okazji, nie tylko mężczyźni tracą panowanie nad sobą, kiedy dochodzi do konfrontacji z innymi kierowcami. Na ostatnim z moich seminariów przedstawiłem powyższy scenariusz wydarzeń uczestnikom i natychmiast przy pewnym stole pięć kobiet zaczęło się śmiać. Powiedziały, że w drodze na moje seminarium jedna z nich znalazła się w identycznej sytuacji i była tą, która podniosła palec i w stanie ostrej frustracji „zasalutowała” drugiemu kierowcy. Podejrzewam, że każdy kierowca kiedyś coś takiego przeżył.

Chodzi o to, że Twoje zachowanie rzutuje na Wasz związek. Odnosi się to do każdej sytuacji, nawet tak prozaicznej, jak robienie zakupów. Ty, Twoja Druga Połowa i Wasz związek narażeni jesteście na szwank, gdy...

- Idąc między regałami w sklepie, uderzasz w koszyk innej osoby i nie przepraszasz.

- W czasie rozmowy z urzędnikiem dzwoni Twój telefon, odbierasz go i zaczynasz rozmawiać, wstrzymując kolejkę i przy okazji denerwując samego urzędnika (znalazłem się w tej sytuacji i w końcu wyszedłem).

- Wjeżdżasz na parking, widzisz wolne miejsce i dodajesz gazu, żeby je zająć tuż przed kierowcą jadącym z przeciwnej strony, który sygnalizował skręcanie. (Taka sytuacja była wykorzystana ostatnio w reklamie telewizyjnej wychwalającej zalety nowego modelu dżipa. To niesamowite, że producent przyjął, iż takie chamskie zachowanie można uznać za pozytywną cechę osób kupujących ten model samochodu).

- Podchodzisz do kasy, a potem każesz wszystkim czekać, bo musisz pobiec po jeszcze jedną rzecz, o której zapomniałeś.

- Przechodzisz na czerwonym świetle i prawie powodujesz wypadek, gdy kierowca gwałtownie skręca, żeby Cię nie uderzyć.

Lista ciągnie się w nieskończoność. Łatwo się domyślić, jak każda z powyższych sytuacji wpływa na wizerunek sprawcy. Niestety, jego zachowanie może przysporzyć kłopotów jego Drugiej Połowie. Nigdy nie wiadomo, kiedy pozna się kogoś nowego, i jeżeli ta osoba była obiektem ataku ze strony Twojej Drugiej Połowy, niewątpliwie wpłynie to na wizerunek Was jako pary.

Razem czy osobno,
Wasze zachowanie rzutuje na drugą osobę

Etykieta i dobre maniery są ważne dla Waszego związku i mają znaczenie nie tylko, kiedy jesteście razem, ale również wtedy, kiedy każde z Was ma styczność z innymi ludźmi.

Dlaczego dobre maniery mają znaczenie – powtórka

Yvonne idzie ulicą, kiedy widzi Maggie nadchodzącą z przeciwnej strony. Yvonne jest przeziębiona i gdy Maggie wyciąga do niej rękę na przywitanie, Yvonne nie odpowiada tym samym, więc Maggie się zastanawia „Co się dzieje? Czy jest na mnie zła?”.

W tym momencie Yvonne nie zastosowała się do zasady witania się z drugą osobą przez podanie ręki. W rezultacie, zamiast typowego przywitania i krótkiej rozmowy, początek spotkania został zepsuty przez to, że Yvonne nie zrobiła tego, co wypada w takiej sytuacji. Jednak trzeba jej przyznać, że szybko zorientowała się, iż popełniła gafę, i powiedziała „Przepraszam, że nie podałam Ci ręki. Czuję, że łapie mnie przeziębienie i nie chciałam Cię zarazić”.

I wszystko gra.

Ta historia doskonale pokazuje, jak savoir-vivre wykorzystywany jest w praktyce.

- Zasady dobrego wychowania mówią nam, co robić. Maggie podała rękę Yvonne na przywitanie, co jest typowym i oczekiwanym gestem.

- Etykieta mówi nam, czego oczekiwać od innych. Kiedy Magie wyciągnęła rękę, spodziewała się, że Yvonne zrobi to samo, i kiedy tego nie zrobiła, uwaga z przywitania przeniosła się na „O co jej chodzi?”.

Za każdym razem, kiedy nie robimy tego, czego się od nas oczekuje, warto pamiętać, że nasze zachowanie podlega zmianom. Yvonne uratowała sytuację przez wyjaśnienie, że jest przeziębiona. Gdyby nic nie powiedziała, jej niegrzeczne zachowanie wpłynęłoby nie tylko na jej wizerunek, ale również na wizerunek jej męża. Oto w jaki sposób: Gdyby Yvonne nie wyjaśniła swojego zachowania, Maggie mogłaby wrócić do domu i powiedzieć do swojego męża, Craiga: „Dziwna rzecz... spotkałam Yvonne w sklepie, ale kiedy do niej podeszłam i podałam jej rękę na przywitanie, ona nie podała mi swojej. Ciekawe, o co jej chodzi? Chciałam zaprosić ją i jej męża do kina i na pizzę w ten weekend, ale może lepiej będzie, jeśli zaprosimy Rolllinsów”.

Brak szacunku nie działa

Choć podstawowe zasady dobrego wychowania są ważne, to jednak wiele osób uczestniczących w naszych sondażach podkreślało, że bardzo nie lubi, kiedy nie okazuje się im szacunku. Brak szacunku można okazać na wiele sposobów i zawsze ma on na celu poniżenie drugiej osoby. Jako wyrażające brak szacunku najczęściej wymieniane są niżej wymienione czynności – i niestety zdarzają się one zarówno w towarzystwie innych osób, jak i we własnych domach.

Docinki – unikaj ich
„Wszyscy wiedzą, że Tom jest najbardziej leniwym facetem w mieście”.

„Kolacja u nas? Próbowałeś kiedyś kuchni Jane?”

Od czasu do czasu wszyscy lubimy w błyskotliwy sposób dokuczać drugiej osobie, ale kiedy żartobliwe dokuczanie zmienia się w zjadliwe komentarze, to mogą one zaszkodzić związkowi. Zasada jest taka, aby pomyśleć dwa razy, zanim rzuci się jakąś kąśliwą uwagę swojej Drugiej Połowie zwłaszcza, że aż za dobrze znasz jego lub jej słabe punkty. Kiedy publicznie lub w prywatnej rozmowie atakujesz ją lub jego, to w ten sposób mówisz: „Nie licz na moje wsparcie”.

Czasami można zauważyć sygnały świadczące o tym, że granice dobrego wychowania zostały przekroczone: Kiedy inni rozmówcy słyszą przesadzone komentarze, najczęściej coś wtedy mówią. Kiedy moja córka usłyszy jakiś kąśliwy komentarz, stwierdza: „Au! To musiało zaboleć!”. Gdy usłyszysz, że ludzie negatywnie reagują na to, co mówisz o swojej Drugiej Połowie, bierz to za dobrą monetę i spuść trochę z tonu.

Nie przerywajcie sobie nawzajem
Kiedy rodzice Jane poznali w końcu jej chłopaka, nie mogli zignorować jego jednej niepokojącej cechy. „Czy widziałeś, jak za każdym razem, kiedy Jane zaczynała coś mówić, Tom wchodził jej w słowo?” powiedziała po spotkaniu mama dziewczyny. Taki zły nawyk jest łatwo zauważany przez wszystkich (w tym przez osobę, której się przerywa), ale nie przez tego, kto wtrąca się drugiemu w połowie zdania. Takie zachowanie może mieć również miejsce, kiedy jest się z kimś sam na sam. Choć możemy nie zdawać sobie z tego sprawy, przerywanie drugiej osobie to jej poniżanie. Przez przerywanie Jane Tom mówi: „Nie warto jej słuchać”, co w konsekwencji oznacza: „Jane nie ma nic ciekawego do powiedzenia”.

Wzajemne ignorowanie się
Podczas gdy wtrącanie się w słowo jest grzechem „przez popełnienie czynu”, to ignorowanie swojej Drugiej Połowy jest grzechem „przez zaniedbanie”. Tom i Jane są na kolacji z czterema najlepszymi przyjaciółmi Jane i ona tylko im poświęca uwagę. W ciągu wieczoru prawie w ogóle nie rozmawia z Tomem i nie robi nic, aby włączyć go do rozmowy. Wynik: Tom czuje się, jakby podpierał ściany podczas zabawy tanecznej, a przyjaciele Jane opuszczają restaurację, nie poznawszy go lepiej. Nie ma usprawiedliwienia dla zachowania Jane i z pewnością jej czyny wkrótce doprowadzą to ostrej wymiany zdań, a w konsekwencji do zranienia uczuć.

Nieprzedstawienie swojej Drugiej Połowy
Przedstawianie innym osobom jest ważne, i to nie tylko na imprezach, ale i w codziennych sytuacjach. Na przykład, w sklepie spożywczym Jane i Tom wpadają na kolegę z pracy Jane i ona zamiast go przedstawić, zachowuje się, jakby Tom był niewidzialny, a sama w tym czasie omawia szczegóły ważnego projektu, nad którym z kolegą obecnie pracują. Niedługo potem Tom zaczyna zapamiętywać nazwy składników na produktach stojących na sąsiedniej półce.

Natychmiastowe rozwiązanie problematycznych sytuacji
Zamiast pozwolić, aby takie zachowanie przeszło bez echa, Tom i Jane mogą chwycić byka za rogi i poradzić sobie z daną sytuacją na miejscu. Aby dać sobie radę z lekceważącym lub nieuprzejmym zachowaniem, należy zmienić sposób swojego zachowania, żeby w rezultacie miło spędzić czas i nie zawstydzić przy tym swojej Drugiej Połowy. Na przykład, kiedy Tom przerywa Jane, może ona wtedy powiedzieć z determinacją „Tom, poczekaj chwilę, pozwól mi skończyć, dobrze? Dzięki”. Jeżeli Tom czuje się ignorowany, może zmienić tę sytuację poprzez wsłuchanie się w rozmowę i poczynienie asertywnego komentarza w stylu: „Wiesz co, Sally ma trochę racji, ale myślę, że mogłaby być bardziej przekonująca, gdyby...”. Natomiast w sytuacjach, kiedy Tom nie jest przedstawiony przez Jane jej znajomym, może sam to zrobić, podając rękę i mówiąc „Cześć, jestem Tom, chłopak Jane. A Ty pewnie jesteś jej kolegą z Uptown Advertising”.

Twoi znajomi, moi znajomi, nasi znajomi

Bycie parą oznacza więcej niż tylko związek z Twoją Drugą Połową. Wasz związek wpływa na Wasze przyjaźnie i znajomości. W dodatku każda para poznaje nowych ludzi – tak zwanych „naszych” przyjaciół, a nie „Twoich” czy „moich”. Relacje z wszystkimi Waszymi znajomymi i przyjaciółmi odgrywają bardzo ważną rolę w kształtowaniu Waszego związku.

Zanim pojawiła się Druga Połowa...
Kiedy zapytaliśmy naszych respondentów, jak dobrze dogadują się z przyjaciółmi swojej Drugiej Połowy, odpowiedzi były zaskakujące. Według niepotwierdzonych źródeł przyjaciele „sprzed” związku zazwyczaj miewają trudności z dogadaniem się z nową Drugą Połową swojego przyjaciela czy przyjaciółki. Tymczasem według naszej ankiety...

- 80 procent respondentów twierdzi, że bardzo dobrze rozumie się z przyjaciółmi swoich partnerów/partnerek

- 75 procent powiedziało, że ich partnerzy/partnerki świetnie dogadują się z ich przyjaciółmi

Dobrane charaktery, dobrani przyjaciele
Jedna z osób tak skomentowała dzielenie się przyjaciółmi „Mamy podobne preferencje, jeśli chodzi o ludzi”. Inne osoby podkreślały, że kiedy tworzą parę, to obracają się w tym samym towarzystwie, jak wówczas, kiedy były same, więc siłą rzeczy stare przyjaźnie zostają zachowane.

Jeśli naprawdę lubicie przyjaciół swojej Drugiej Połowy, to jest to sytuacja idealna zarówno dla Was, jak i dla przyjaciół. Poniższe komentarze doskonale oddają znaczenie (dla związku) wzajemnej sympatii między przyjaciółmi a Drugą Połową. Widoczne jest pozytywne nastawienie wobec przyjaciół i wobec siebie nawzajem:

„Jestem bardziej towarzyska niż mój mąż i mam więcej znajomych niż on – albo raczej miałam – ponieważ »moi« przyjaciele szybko zostali »naszymi« przyjaciółmi. Mój mąż tak dobrze dogaduje się z moimi przyjaciółmi, że jeśli któreś z nich dzwoni i mój mąż odbiera telefon, to potrafią rozmawiać ze sobą przez 20 minut, zanim zostanę poproszona do telefonu. Ja również cenię jego przyjaciół i lubię spędzać czas w ich towarzystwie. To wspaniałe uczucie nie musieć wybierać między przyjaciółmi a mężem. Nie dochodzi do żadnych zgrzytów, kiedy przyjmujemy gości, ponieważ cała grupa świetnie się rozumie”.

„Jestem osobą otwartą, natomiast mój mąż jest raczej nieśmiały. Każde z nas lubi przyjaciół drugiej osoby. Widać, oboje dobrze znamy się na ludziach!”

„Im więcej czasu spędzamy w towarzystwie przyjaciół drugiej osoby, tym bardziej ich lubimy”.

Nie odcinaj Drugiej Połowy od starych znajomości

Jeśli Twoja Druga Połowa ma przyjaciół, do których nie jesteś w stanie się przekonać, nie zmuszaj do wyboru typu „albo oni, albo ja”. Zamiast tego, spróbuj ograniczyć z nimi kontakty tak, aby czuć się przy tym komfortowo. Staraj się również dostrzec te zalety, które Twoja Druga Połowa widzi w osobie, której nie znosisz. Pamiętaj, że tolerancja jest kluczem do harmonii w Twoim związku.

Jak radzić sobie z „problematycznymi” przyjaciółmi Drugiej Połowy?
Jako że nie można racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego lubimy pewnych ludzi bardziej niż innych, istnieje duża szansa, że bez względu na to, jak świetnie dogadujecie się z większością przyjaciół Waszej Drugiej Połowy, to i tak natraficie na kogoś, kto niekoniecznie przypadnie Wam do gustu. Shwana i Bill mają wielu wspólnych przyjaciół, ale Bill ma również swoich przyjaciół z okresu, zanim poznał Shwanę. „Trochę grubiańscy”, tak opisuje ich Shwana, ale wie, że odcinanie Billa od jego przyjaciół nie pomoże ich związkowi, więc stara się spotykać się z nimi w towarzystwie Billa, ale zawsze „ w małych dawkach”. Widują się z nimi co jakiś czas, a nie co weekend, i zawsze organizują spotkanie w kinie, zamiast iść z nimi na kolację czy spędzić cały wieczór w ich towarzystwie.

Oto, co nasi respondenci napisali o sposobach radzenia sobie z takimi „problematycznymi” przyjaciółmi swoich partnerów/partnerek:

„Niektórzy z jego przyjaciół są naprawdę nieokiełznani i dochodzi do tego, że często po prostu zachowują się niestosownie, wręcz po chamsku. Jeśli sytuacja jest dla mnie nieprzyjemna, to mój partner nie ma nic przeciwko temu, żebym wyszła wcześniej (chcę, żeby on nadal spotykał się ze swoimi przyjaciółmi). Zdarza się, że oboje kończymy wieczór wcześniej i wychodzimy”.

„Kiedy zdarza się, że ktoś z moich przyjaciół nie przypadnie do gustu mojemu partnerowi, to i tak stara się być uprzejmy i prowadzi przyjazną rozmowę”.

„Nasi przyjaciele bardzo się różnią, ale akceptujemy ich takimi, jakimi są, jak również to, że się z nami przyjaźnią”.

Co jednak zrobić, jeśli naprawdę nie lubi się spędzać czasu w towarzystwie jednego lub kilku przyjaciół Twojej Drugiej Połowy. „Nie znoszę jego znajomych”, napisała jedna z respondentek. „I jest to kwestia, którą na pewno musimy się zająć”. W takiej sytuacji kompromis i zaangażowanie muszą wziąć górę nad osobistymi animozjami, każde z Was musi postarać się szczerze porozmawiać o tym, co czuje. Jeśli nie rozwiążecie tego konfliktu, to niechybnie pojawią się kłopoty.

Oto trzy możliwe rozwiązania tego problemu:

1. Niech Twój partner sam spotyka się ze swoimi znajomymi.

2. Zgadzaj się na spotkania z przyjaciółmi Twojej Drugiej Połowy tylko na większych imprezach i ogranicz spotkania z nimi jako para.

3. Kiedy spędzacie czas z „problematycznym” znajomym, ustalcie, że kiedy sytuacja osiągnie punkt krytyczny, to znak od Ciebie będzie sygnałem, że czas zakończyć wieczór.

Nieważne, które rozwiązanie wybierzesz – najważniejsze rozmawiać o całej sprawie ze swoją Drugą Połową. Nasi respondenci stwierdzili, że w sytuacjach, kiedy jeden z partnerów miał „problemy” z którymś z przyjaciół drugiej osoby, byli w stanie zapanować nad sytuacją dzięki rozmowie i ustaleniu reguł akceptowanych przez obie strony.

Zasada nietykalności

Kiedy tworzysz związek z nową osobą, oznacza to, że budujesz go razem z jej przeszłością i bagażem doświadczeń. Abyś miał podstawy do wysuwania oskarżeń wobec przyjaciół swojej Drugiej Połowy, przyjaciele ci musieliby zrobić lub powiedzieć coś naprawdę strasznego. Jeden z naszych respondentów tak to wyjaśnił: „Zawsze znajdzie się jedna taka osoba, której po prostu nie polubisz. Aby poradzić sobie z taką sytuacją, musicie razem rozważyć za i przeciw. Ja i moi przyjaciele mamy następującą zasadę: jeśli przyjaciel Drugiej Połowy był w jej życiu wcześniej, to przysługuje mu prawo nietykalności. O ile tacy przyjaciele nie powodują za dużo kłopotów jako przyjaciele oraz nie narażają na szwank związku z Drugą Połową, zrobimy wszystko, aby dojść z nimi do porozumienia”.

Brak porozumienia w tej kwestii sprawi, że jedno z Was będzie cierpiało w milczeniu albo w ogóle nie będzie chciało mieć do czynienia z przyjaciółmi drugiej strony – a to nigdy nie wróży nic dobrego. „On nie ma prawdziwych przyjaciół, a jest nieznośny dla moich i czasami bardzo niegrzeczny w stosunku do nich”, napisała jedna z kobiet. „On nawet nie wstaje z krzesła na przywitanie i nie odprowadza gości do drzwi. Po prostu krzyczy «do widzenia» z pokoju”. Oprócz tego, że takie sytuacje sprawiają, iż wszyscy czują się niezręcznie, to przyczyniają się one również do budowania napięcia między Wami, co z kolei prowadzi do katastrofy.

Pozostawanie w kontakcie ze swoimi przyjaciółmi, gdy zaczyna się nowy związek

Nowa miłość. Nowa osoba – cudownie! Pamiętaj jednak, że Twoi przyjaciele „single” niekoniecznie muszą lubić Twoją nową Drugą Połowę. Każdy nowy związek zmienia relacje z Twoimi przyjaciółmi. Nagle masz zajęte wszystkie wieczory i weekendy. Nie można już wpaść do Ciebie z niezapowiedzianą wizytą i wyciągnąć Cię po zakupy lub na drinka. A z przyjaciółmi płci przeciwnej najprawdopodobniej trzeba będzie w ogóle ograniczyć kontakty.

Aby udało Ci się połączyć aspekty życia „sprzed” poznania nowej osoby i „po” nim, co oczywiście oznacza pielęgnowanie długoletnich przyjaźni, pamiętaj o paru rzeczach:

- Nie odcinaj się od ludzi, którzy byli w Twoim życiu, zanim pojawiła się Twoja Druga Połowa. Dzwoń do nich, umawiaj się na wyjścia do kina, na lunch lub spotykajcie się na piwie po pracy – cokolwiek sprawdza się najlepiej.

- Pamiętaj, aby zawsze zapraszać swoich starych przyjaciół na imprezy, które organizujecie jako para. Dzięki temu Twoi przyjaciele zrozumieją, dlaczego uważasz swoją Drugą Połowę za cudowną osobę, jak również przekonają się, że bycie w poważnym związku nie oznacza dla Ciebie zerwania starych więzi.

- Widuj się ze swoimi przyjaciółmi bez Drugiej Połowy. Ważne jest, abyście oboje mieli przyjaciół, z którymi możecie się spotykać. Alternatywa spędzania każdej wolnej chwili ze swoją Drugą Połową nie jest dobra dla Twojej psychiki ani dla Twojego życia towarzyskiego.

- Na koniec musisz sobie zdawać sprawę, że jeśli nie uda Ci się pogodzić konkretnej przyjaźni z byciem w związku, to możliwe, że trzeba będzie dokonać wyboru. Jedna z osób napisała, „Od początku mówiłam moim przyjaciołom, że to jest miłość mojego życia i że mam nadzieję, że go polubią – ale jeśli nie, no to trudno”.

Zawieranie nowych przyjaźni jako para

To były nasze pierwsze zajęcia w szkole rodzenia, czuliśmy więc zdenerwowanie. Kiedy weszliśmy do pokoju, byliśmy zaskoczeni, że większość par była od nas o wiele młodsza – nam samym niewiele brakowało do okrągłej trzydziestki.

Zaczęły się zajęcia. Oglądnęliśmy film, a potem przyszedł czas na pytania i odpowiedzi. Jedna osoba podniosła rękę, chwilę później usłyszeliśmy męski głos i pytanie: „Proszę powiedzieć mi coś więcej o tym, jak odchodzą wody płodowe. Jeśli to się stanie w moim BMW to, czy muszę się zawczasu martwić o moje skórzane siedzenia?”

Nie usłyszałem odpowiedzi, bo śmiałem się z pytania. Spojrzałem na moją żonę i wiedziałem, że oto znaleźliśmy pokrewną duszę po trzydziestce. Po zajęciach podeszliśmy do Petera i Leigh, przedstawiliśmy się i umówiliśmy się na spotkanie.

Nasze córki urodziły się w odstępie dziesięciu dni, a my od tamtego czasu jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Przynajmniej raz w roku jedziemy gdzieś razem i często się spotykamy jako pary, ale również osobno. Jeśli Leigh wyjeżdża poza miasto, to zapraszamy Petera na obiad i na odwrót. Razem gramy w golfa i zdarza nam się razem wpadać w tarapaty. (Raz, kiedy byłem na krótko w szpitalu, odwiedził mnie Peter i kilkoro innych przyjaciół. Peter zaczął opowiadać jedną ze swoich przezabawnych przygód i chwilę potem wszyscy śmiali się do rozpuku, a wiadomo, że śmiech to najlepsze lekarstwo na wszystko. Wtedy przyszła pielęgniarka i zagroziła nam, że jeśli nie będziemy cicho, to wszystkich nas wyrzuci z pokoju.)

Namawiamy się również do robienia wielu niespodzianek – jak to przyjaciele. Ja mam licencję pilota, a każdy pilot Wam powie, że każda wymówka jest dobra, żeby siąść za sterem. Pewnego dnia Peter zaczął mówić o tym, że nic nie smakuje lepiej niż homary z Maine. Zanim się zorientowałem, lecieliśmy już z Burlington do Bar Harbour w Maine, podczas gdy Leigh i moja żona zostały w domu, żeby przygotować kolację. W Maine kupiliśmy świeże homary w przydrożnej budce zaraz koło lotniska a potem w tył zwrot i już wracaliśmy do domu na kolację – i to na jaką pyszną!

Razem poznajemy nowych ludzi i zbieramy wspólne doświadczenia. Pewnego wieczoru poznaliśmy brata Leigh i jego żonę. Ta przyjaźń również wspaniale się rozwinęła, zarówno jako dopełnienie przyjaźni z Peterem i Leigh, ale również jako osobna przyjaźń. Ostatnio spędziliśmy dziesięć dni, podróżując z Amciem i Virginią we Włoszech.

Przyjaciele wzbogacają Wasze życie i Wasz związek. Potrzeba czasu i wysiłku, aby pielęgnować przyjaźnie zawarte jako para, ale rezultat jest tego wart. Należy pamiętać o jednej rzeczy – takie przyjaźnie sprawdzają się najlepiej, jeśli oboje czujecie się dobrze w towarzystwie drugiej pary. Jeden z komentarzy w naszym sondażu brzmiał: „Mamy taką umowę, że jeśli chcemy zaprzyjaźnić się z inną parą, to każde z nas musi lubić obie osoby w tym drugim związku. Jeśli tak nie jest, to nie spędzamy z nim za dużo czasu”.

Babski wieczór/ męski wieczór

Miło jest pozwolić swojej Drugiej Połowie zaszaleć na własną rękę bez poczucia winy, że zostawia Cię w domu. Klasyczną wersją imprezy z dala od swojej Drugiej Połowy jest wieczór spędzony wyłącznie w towarzystwie kolegów lub koleżanek, czyli, innymi słowy, męski lub babski wieczór. Często wybieram się z kumplami na weekendy golfowe lub na mecze hokeja i mam sporo przyjaciół płci męskiej, którzy lubią spotykać się regularnie na partyjce pokera. Zdarza mi się wychodzić ze swoimi kolegami i jest przy tym dużo zabawy. Moja żona nie odmawia mi tych spotkań. Oboje wiemy, że choć robimy wiele rzeczy wspólnie, to nadal lubimy bez drugiej osoby spędzać czas w towarzystwie swoich przyjaciół.

Dlatego też, kiedy moja żona ostatnio zaczęła częściej spotykać się ze swoimi koleżankami, nie miałem nic przeciwko temu. W końcu czyż można jej się dziwić, że chce wyjść ze swoimi znajomymi na kolację, po tym jak spędziliśmy ze sobą kilka wieczorów z rzędu? Oczywiście, że nie. Ostatnio organizujemy nasze męskie/damskie wieczorki w swoich domach i kiedy nadeszła kolej mojej żony, aby gościć swoje przyjaciółki, zszedłem na dół i przywitałem się. Potem oczywiście padło zaproszenie, aby dołączyć się do towarzystwa pań i choć przemknęło mi przez myśl, żeby je przyjąć, to w końcu życzyłem im miłego wieczoru i uciekłem na górę – zamknąłem drzwi do sypialni, włączyłem telewizor, żeby mieć szum w tle, i spędziłem kilka produktywnych, godzin, zajmując się swoją pracą.

Przyjaciele łagodzą obyczaje

Przyjaciele mają znaczenie dla Waszego związku nie tylko dlatego, że przynoszą wiele radości, ale również dlatego, że spędzając czas w ich towarzystwie, w pewien sposób odciążacie Wasz związek i możecie na niego spojrzeć z innej perspektywy. Jeśli nie włączacie przyjaciół do Waszego codziennego życia, to pozostaje Wam jedynie skupić się na sobie nawzajem, co z kolei może doprowadzić do sytuacji, w której małe rzeczy zostają wyolbrzymione do niebagatelnych rozmiarów.

14
WIECZÓR W MIEŚCIE

MIMO ŻE DAWN I TONY ŻARTUJĄ, IŻ CZASEM CZUJĄ SIĘ JAK ODLUDKI, TO i tak często wychodzą na miasto z przyjaciółmi, idą na kolację lub na przedstawienie teatralne z inną parą bądź uczestniczą w wydarzeniu charytatywnym. Bez względu na to, czy impreza ma kameralny czy oficjalny charakter, Dawn i Tony zawsze wychodzą z domu z zamiarem miłego spędzenia czasu. Co więcej chcą, żeby ludzie wokół nich też dobrze się bawili. W końcu wychodzą na miasto, aby się zabawić.

Miernikiem etykiety dla Was jako pary jest prosty sprawdzian: czy ludzie, z którymi spędziliście wieczór, po powrocie do domu pomyślą: „Ale fajna z nich para!”... czy może: „Nigdy więcej się z nimi nie umówimy”?

Co zatem można zrobić, jako para, aby wieczór był miły dla wszystkich wokół? Przede wszystkim trzeba pamiętać, że wszystko, co robicie osobno, ma wpływ na wizerunek Waszego związku, nawet szczegóły, i jeśli oboje staracie się być przyjaźni w stosunku do innych, zadajecie pytania i interesujecie się tym, co robią, to wtedy ludzie dobrze czują się w Waszym towarzystwie. Natomiast wywyższanie się i poniżanie innych natychmiast zniechęca otoczenie. Nikt nie chce przebywać w pobliżu takich osób. Wreszcie, jeśli ktoś łamie wszystkie zasady i zaczyna flirtować lub zalecać się do kogoś z innej pary, to szykuje sobie grób i, co gorsza, ryzykuje utratę przyjaźni tej drugiej pary.

Ostatecznie, chodzi o proste rzeczy, jak podstawowe zasady dobrego wychowania i umiejętność prowadzenia rozmowy – to właśnie one mają największy wpływ na to, jak postrzegają Was inni. Sposób, w jaki regulujecie rachunek w restauracji lub w jaki dokładacie się, żeby podzielić koszty, również przyczynia się do tworzenia opinii o Was. Czy nie przesadzili z okazywaniem uczuć publicznie? Czy ignorowali pewne osoby przez cały wieczór? Czy zamówili najdroższe danie z menu na wspólnej kolacji? Czy odpowiednio się ubrali? Czy cały wieczór plotkowali i oczerniali nieobecnych znajomych? To wszystko ma znaczenie dla ludzi patrzących na każdą parę, a powinna ona zdawać sobie sprawę, że przez jakąkolwiek z wymienionych wyżej rzeczy można zyskać lub stracić czyjąś przyjaźń.

Kto z nami idzie?

Dawn dzwoni do Marcy, aby omówić wspólne wyjście na kolację w sobotę wieczorem. Otwarto nową restaurację w mieście i Marcy bardzo chce tam pójść, więc już zarezerwowała stolik na sześć osób. Niestety, Jim i Jenny, którzy zawsze idą z Dawn, Marcy i ich mężami, wyjechali na weekend i są dwa wolne miejsca. Marcy proponuje zaprosić Billa i Sandy, parę, którą niedawno poznała: „Może zaprosimy Billa i Sandy? Będzie im miło. Wiem, że ich jeszcze nie poznałaś; właśnie się tu przeprowadzili i są naprawdę sympatyczni”. Marcy dzwoni do Sandy i spotkanie jest umówione.

Sprawdź, zanim wyjdziesz

Nie przypuszczaj, tylko zapytaj

Czy ta impreza na cele charytatywne wymaga stroju galowego, czy nie? Kto dzisiaj prowadzi?

Jeśli masz jakiekolwiek pytanie co do wieczoru, sprawdź zawczasu. Upewnij się (nawet dwa razy), o której macie być z powrotem, aby móc poinformować opiekunkę do dziecka. O której zaczyna się przedstawienie? Jak wcześnie trzeba być, żeby zająć miejsca? O której godzinie Tony-i-Dawn mają zabrać Marcy-i-Roba?

Wystarczy zadzwonić, żeby się dowiedzieć wszystkiego. Jeśli nie ma pewności co do czegoś, najlepiej zadzwonić i sprawdzić, niż potem popełnić gafę lub fatalną pomyłkę.

Starzy przyjaciele są najlepsi. Nic nie przebije komfortu, jaki się czuje, przebywając z parą, którą się zna od lat, jednak poznawanie nowych ludzi i powiększanie grona przyjaciół jest również przyjemne. Różnorodność jest ważna – i w życiu, i w związku. Kiedy spotykasz różnych ludzi, to jednocześnie poszerzasz horyzonty swoich przyjaciół.

Rzeczy niewybaczalne

Niektóre gafy są poważniejsze od innych. Są i takie, które mogą sprawić, że Twoi przyjaciele będą sobie szukać nowych przyjaciół. Następujące sytuacje mogą postawić Cię w bardzo złym świetle – i co za tym idzie, również Twoją Drugą Połowę.

Wyniosła postawa i/lub poniżanie innych
Bez względu na to, co zrobią Sid-i-Loiuse, to i tak nigdy nie dorównuje to temu, czym zajmują się Cheryl-i-Rob. Jeśli Sid-i Louise jadą do Nowego Jorku na przedstawienie teatralne, to Cheryl-i-Rob będą opowiadać o tym, jak to polecieli do Londynu na weekend, żeby zobaczyć to przedstawienie z oryginalną obsadą. Dzieci Cheryl-i-Roba są zawsze tematem rozmów..., ponieważ nikt inny nie jest dopuszczony do głosu, żeby powiedzieć coś o osiągnięciach swoich pociech. I nieważne, co mówią o swojej pracy inni, Cheryli-Rob zawsze zawarli lepszą umowę, podpisali lepszy kontrakt lub powiedzieli parę ostrych słów do szefa. Niestety, kiedy ktoś podnosi stawkę w grze o osiągnięcia życiowe, to zawsze dołączą się inni ze swoimi opowieściami. Staje się to wówczas dominującym tematem rozmowy, a widok pyszałków stroszących własne piórka cały wieczór jest naprawdę nie do zniesienia.

Oczywiście nikt nie utrzymywałby kontaktów towarzyskich z tak okropną parą – przynajmniej nie przez długi czas. Jednak przykład takiej pary przypomina nam też, że istnieje jej przeciwieństwo, czyli para, która nie przechwala się swoimi sukcesami – taka, z którą wszyscy chcą spędzać czas. Na przykład nasi przyjaciele nigdy nie zapomną zapytać się o nasze dzieci – i wiemy, że ich zainteresowanie nie jest udawane. Patrzyli, jak rosną nasze córki, i zawsze mogliśmy na nich liczyć, dlatego kiedy chcą wiedzieć, co nowego u naszych córek, to mam pewność, że są w tym szczerzy, i doceniam to.

Niewinne plotkowanie od czasu do czasu można zaakceptować, ale ciągłe drwiny z innych ludzi są gwarancją, że zostanie się bez żadnych przyjaciół. Zawsze kiedy Rachel spotyka kobietę, którą nazywa Paplą, chce uciec w drugim kierunku. Na nieszczęście partner Papli to przemiły człowiek i szkoda by było urwać z nim kontakty tylko dlatego, że Papla jest taka nieprzyjemna.

Równie irytująca jest osoba, która ciągle krytykuje swoją Drugą Połowę w rozmowach z innymi. Dotyczy to głównie kobiet. Uczestnicy grup dyskusyjnych narzekali, że czują się bardzo niezręcznie, kiedy są zmuszani do wysłuchiwania kobiet zażarcie krytykujących niedoskonałości swoich partnerów.

Komplementy, zabawne historie, wspomnienia z minionych wypraw, wymiana obserwacji i pomysłów to tematy, dzięki którym czas w Waszym towarzystwie będzie mile spędzony. Bycie czyimś powiernikiem może zbliżyć Cię do przyjaciela, ale kiedy intymna rozmowa schodzi na złośliwe plotki i kąśliwe uwagi, może wbić klin między Ciebie i przyjaciela.

Zostaw Wasze kłótnie w domu

Kłócenie się ze swoją Drugą Połową na oczach innych to zawsze przegrana sprawa dla Was. Nie ma nic bardziej nieprzyjemnego niż przyglądanie się kłótni innej pary. W takich sytuacjach ludzie nie wiedzą, co ze sobą zrobić, patrzą w innym kierunku, próbują zmienić temat i w rezultacie nad całym wieczorem kłębią się czarne chmury. Pewna jest jedna rzecz: Wasi znajomi dobrze się zastanowią, zanim zaproszą Was ponownie.

Jeszcze gorsza sytuacja ma miejsce, kiedy sprzeczająca się para próbuje wciągnąć inne osoby do kłótni: „Czy uwierzysz, że on to powiedział? Marcy, czy mi odbiło czy on nie ma racji? Wiem, co myślisz, bo ostatnio o tym rozmawiałyśmy...”.

Koniec udanego wieczoru.

Na koniec pamiętaj o zasadach dobrego prowadzenia rozmowy: słuchaj tego, co mówią inni. Okazanie zainteresowania i zaangażowanie są cechami dobrego przyjaciela i partnera.

Flirtowanie i jego granice
Jest flirt i jest zachowanie wykraczające poza flirt. Mam tu na myśli bezpośrednie, jednoznaczne zalecanie się do kogoś. Kiedy przekroczy się tę granicę, to nie ma już powrotu. Relacja z tą drugą parą zmienia się na zawsze. Nieważne w jakiej formie – zalecanie się do czyjejś Drugiej Połowy nie jest ani zabawne, ani urocze, i jest absolutnie niewybaczalne. Nie idź tą drogą, chyba że jesteś na tyle głupi(a), aby zaryzykować własny związek i reputację.

Nawet jeśli nie przekracza się tej granicy, flirt i tak jest zawiły sam w sobie, ponieważ każdy odbiera takie zachowanie w inny sposób. W sondażu Instytutu Emily Post przeprowadzonym na potrzeby książki Po męsku. Obyczaje silnej płci można było zauważyć wyraźne rozgraniczenie między tym, co jest tolerowane podczas flirtowania, a co nie.

Przede wszystkim należy zdefiniować flirt, aby wiedzieć, że to samo mamy na myśli: jeśli zaczynasz rozmowę z drugą osobą z zamiarem rozpoczęcia z nią osobistej długiej i zażyłej relacji, to wtedy flirtujesz.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że jeśli ta druga osoba nie jest zamężną kobietą lub żonatym mężczyzną bądź nie jest w poważnym związku, to wtedy flirt jest dopuszczalny. Jeśli jednak jedna ze stron flirtu jest w związku, to wówczas Twój plan działania wobec strony flirtującej jest jasny: odczep się!

Jestem znany z tego, że moje rozmowy z kobietami mają żartobliwy, przekorny, zabawny, a czasem i pikantny charakter. Tak czy inaczej, nie flirtuję. Dlaczego? Ponieważ nie mam zamiaru pozwolić, aby przekomarzanie było czymś innym niż zwykłą rozmową. Test na sprawdzenie, czy moje zachowanie jest flirtem, czy nie, jest taki: w relacjach z innymi kobietami nigdy nie mówię i nie robię niczego, czego nie mogłaby usłyszeć lub zobaczyć moja żona.

Sprawdzian na flirt

Nie masz pewności, czy Twoje zachowanie jest właściwe? Nigdy nie mów i nie rób niczego, co wprawiłoby Cię w zakłopotanie, gdyby to usłyszała lub zobaczyła Twoja Druga Połowa.

Co do flirtu, trzeba wiedzieć, jak daleko można się posunąć w swoim zachowaniu, aby nie sprawić przykrości Drugiej Połowie. Każda para ustala osobno granice, powinieneś więc się upewnić, jakie granice ustala Twoja Druga Połowa, i szanuj je.

Ale można by zadać pytanie, czy to nie Druga Połowa powinna akceptować Twoje granice? Jedno słowo: zazdrość. Zazdrość oparta jest na braku zaufania, co z kolei prowadzi do podejrzeń. Takie emocje rodzą tylko nieporozumienia i kłopoty w Twoim związku. Kiedy Twoja Druga Połowa wie, że zachowujesz się w sposób, który ona akceptuje, to nieufność i zazdrość nigdy nie zagoszczą w Waszym związku.

Niezwracanie uwagi na szczegóły

Zalecanie się do czyjejś Drugiej Połowy jest ewidentnym przekroczeniem zasad właściwego zachowania, ale trzeba też zwracać uwagę na takie drobiazgi, jak maniery towarzyskie. Kiedy nazbiera się sporo małych gaf, mogą się one zamienić w wielki niewybaczalny błąd. Jeśli zastosujecie się do poniższych wskazówek, uda się Wam wywrzeć dobre i trwałe wrażenie na znajomych i przyjaciołach.

Maniery przy stole
Maniery przy stole mają największe znaczenie. Wynika to chyba z tego, że jedzenie to zestaw kilku nieatrakcyjnych dla oka czynności wykonywanych jednocześnie – krojenie posiłku na talerzu, umieszczanie kawałka na widelcu lub łyżce, uniesienie zawartości tak, aby nic nie upadło i nie wylało się, skierowanie kęsa do otwartych ust, rozgryzienie go i połknięcie – a wszystko to w czasie, kiedy próbuje się prowadzić przyjemną rozmowę.

Zasady zachowania się przy stole kierują wykonaniem tego delikatnego zadania i zapewniają, że (1) jesteśmy towarzyscy podczas posiłku i (2) zwracamy jak najmniej uwagi na samą czynność jedzenia.

Kto gdzie siedzi?
W restauracji, kiedy dwie pary siadają przy stole, zazwyczaj podział miejsc jest następujący: panie po jednej stronie a panowie po drugiej. W końcu jak często Dawn ma okazję skupiać swoją uwagę na dwóch tak cudownych mężczyznach jak Rob i Bill?

Trzymanie zazdrości na uwięzi

Zazdrość oznacza, że nie masz pewności co do swojej Drugiej Połowy. Ziarno zazdrości raz zasiane będzie rosło, trudno będzie je usunąć i powstrzymać od rozprzestrzeniania się. Gdyby moja żona była zazdrosna, kiedy znalazła karteczkę wspomnianą wcześniej „Czy było Ci dobrze?”, to konsekwencje byłyby poważne, jeśli nie katastrofalne.

Antidotum na zazdrość jest zdrowa dawka nieustającego porozumienia z dodatkiem chęci złagodzenia każdego zachowania lub słowa, które mogą do niej prowadzić. Pamiętaj jednak, że porozumieć można się tylko wtedy, kiedy podstawą komunikacji jest szczerość. Zapewnienia składane z nadzieją, że się ich i tak nie ma zamiaru spełnić, są nic nie warte.

Przytrzymywanie krzeseł
Kobiety lubią, kiedy przytrzymuje się im krzesła podczas siadania, a przynajmniej tak stwierdziły kobiety biorące udział w naszych sondażach. W dzisiejszym mniej oficjalnym świecie mężczyźni coraz częściej gubią się przy tej czynności? Najlepszym wyjściem z sytuacji jest zapytanie kobiety, która będzie siedzieć obok, czy chce, żeby przytrzymać jej krzesło. Kiedy Tony podchodzi do stołu, odwraca się do Sandy, która będzie siedziała z jego prawej strony „Sandy, czy mogę przytrzymać Ci krzesło?”. Sandy może powiedzieć „Ależ tak, dziękuję” lub „Nie, dziękuję, poradzę sobie”. Tak czy inaczej problem jest rozwiązany.

Jeśli Tony nie pyta się o preferencje Sandy w tej kwestii i po prostu sięga po krzesło, żeby je przytrzymać, to w takiej sytuacji Sandy powinna przyjąć ów gest jako przejaw uprzejmości, nawet jeśli nie lubi, gdy mężczyźni to robią. To jedna z tych małych rzeczy niewarta wyolbrzymiania.

Prowadzenie rozmowy
Postaraj się rozmawiać z osobami siedzącymi po Twoich obu stronach. Zręczny rozmówca potrafi równomiernie podzielić swoją uwagę i podczas posiłku prowadzić rozmowę z każdym z sąsiadów.

Jeśli temat rozmowy jest ogólny, postaraj się w niej uczestniczyć: wyrażaj swoje opinie, zadawaj pytania, ale nie dominuj i nie prowokuj innych osób do zagorzałej debaty lub wymiany zdań. Pamiętaj, żeby zachować ostrożność, jeśli dyskusja schodzi na drażliwe tematy, jak polityka czy religia. Jeśli nie masz pewności co do tego, jakie poglądy mają osoby obecne przy stole, najlepiej unikać tych kwestii. Jest wiele rzeczy, o których można porozmawiać.

Utrzymywanie kontaktu ze swoją Drugą Połową
Małe gesty, jak np. delikatny dotyk, gdy mijasz swoją Drugą Połowę w drodze to toalety, mrugnięcie okiem, wysłanie całusa w powietrzu lub ukradkowy uśmiech, są sposobem, aby dać znak Drugiej Połowie, że się o niej myśli, nawet jeśli siedzicie daleko od siebie (patrz: rozdział czwarty „Znaczenie komunikacji niewerbalnej”). Jeżeli Wasi spostrzegawczy znajomi zauważą te sygnały, to nic nie szkodzi, a nawet działa to na Waszą korzyść, bo inni widzą wówczas, że lubicie okazywać sobie czułość.

Bardziej jawne gesty należy dobrze przemyśleć przed ich wykonaniem. Na przykład, miło jest flirtować stopami pod stołem ze swoją Drugą Połową, tylko trzeba uważać, żeby dotykać tej stopy, co trzeba.

Podstawowe maniery podczas jedzenia
Podstawowe maniery przy stole dzielą się na dwie kategorie: takie, które mają duże znaczenie, i takie, które są mniej ważne. Pamiętacie, co powiedziała Emily Post, że nieważne jest, którego widelca się użyje – ważne, że w ogóle się go używa.

Pamiętaj o poniższych zwyczajach, które być może nie są tak ważne, ale i tak warto na nie zwracać uwagę:

- Używaj sztućców w kolejności od zewnątrz do wewnątrz.

- Podawaj jedzenie i przyprawy w prawą stronę, aby uniknąć zastojów i mieć pewność, że każdy otrzyma półmisek czy tacę z jedzeniem.

- Podawaj sól i pieprz razem.

- Ułóż odpowiednio nóż i widelec, aby zasygnalizować, że skończyłeś(aś) jeść.

- Można opierać łokcie o krawędź stołu w przerwach między kolejnymi daniami.

- Jedz prawą lub lewą ręką – to nie ma znaczenia.

- Nie czuj się zmuszony do zjedzenia wszystkiego z talerza.

- Kładź swoją serwetkę na lewo od nakrycia za każdym razem, kiedy wstajesz od stołu.

- Nie ma nic złego w zerkaniu na przystojnego mężczyznę lub piękną kobietę przy sąsiednim stole.

A teraz czas na zestaw manier, które mają duże znaczenie:

- Unikaj wydawania dziwnych dźwięków i wstań od stołu, jeśli zaistnieje taka potrzeba.

- Nie przeżuwaj jedzenia z otwartymi ustami.

- Nie mów z pełnymi ustami.

- Nie bierz do ust zbyt dużych kawałków jedzenia.

- Nie jedz tak, jakby ktoś miał za chwilę zabrać Ci talerz.

- Nie guzdraj się z jedzeniem, podczas gdy inni dawno już skończyli.

- Dyskretnie wydmuchaj nos przy stole. Ciche wydmuchanie nosa jest dopuszczalne, ale jeśli czujesz, że zbiera się na dłuższą arię, to przeproś i wstań od stołu.

- Nie rozmawiaj i nie śmiej się zbyt głośno.

- Nigdy nie używaj telefonu komórkowego przy stole.

- Nie gap się na przystojnego mężczyznę czy piękną kobietę przy sąsiednim stole.

Wstawanie od stołu
Mówienie „Przepraszam, muszę iść do toalety” nie jest konieczne. Pomyśl przez chwilę – kogo to naprawdę obchodzi? Zwykłe „Przepraszam, zaraz wrócę” wystarczy w zupełności, jeśli musisz iść do toalety lub wykonać telefon.

Informacja dla mężczyzn – pytanie, czy wstawać, kiedy kobieta wstaje od stołu lub wraca do niego, może okazać się trudną zagadką. Z różnych sondaży Instytutu Emily Post wynika, że kobiety lubią, kiedy mężczyźni w ich towarzystwie (lub przynajmniej mężczyźni siedzący po obu ich stronach), wstają, kiedy one wstają od stołu i kiedy wracają. W tym momencie odpowiedź na pytanie „Czy muszę wstawać?” jest jeszcze trudniejsza i, co gorsze, pytanie sugeruje, że chodzi o jakiś straszny obowiązek. Lepszym rozwiązaniem będzie zmienić wydźwięk takiego pytania i zadać sobie je w taki sposób: „Co mogę zrobić dzisiaj wieczorem, aby kobiety w moim towarzystwie czuły się wyjątkowo?”. I wtedy odpowiedź jest prosta.

Kiedy ktoś zmusza Cię do wyrażenia poglądów

Każdemu może się to zdarzyć. Siedzisz obok Patryka Nachalnego, który już kilka razy zmuszał Cię do wyrażenia opinii w kontrowersyjnej sprawie politycznej. Jednak Ty nie chcesz wygłaszać swoich poglądów w tej kwestii, ponieważ wiesz, że rozmowa, która się wywiąże, jeśli powiesz, co myślisz, zmieni się w nieprzyjemną i ostrą wymianę zdań.

W tej sytuacji możesz pochylić się w stronę Patryka i powiedzieć mu: „Pat, wiem, że masz swoje zdanie w tej kwestii, a ja mam swoje, jednak to nie czas i miejsce, żeby o tym dyskutować. Zamiast tego wolę posłuchać, co masz do powiedzenia na temat nowego filmu Stevena Spielberga”.

Jeśli Pat nadal nalega, po prostu odwróć się do osoby po drugiej stronie i zacznij z nią rozmawiać.

Konkluzja: Nigdy nie zakładaj, że musisz dyskutować na temat, którego nie lubisz.

Jeśli jesteś kobietą i mężczyzna wstaje, gdy wychodzisz, to nie myśl sobie „Ojej, czemu on to zrobił”. Zamiast tego postaraj się zareagować w pozytywny sposób, wystarczy powiedzieć „Dziękuję John, to miłe z Twojej strony”. Wprawisz siebie i jego w doskonały nastrój. Co ważniejsze, swoim zachowaniem wywrzesz dobre wrażenie na innych, a co za tym idzie, wizerunek Twojej Drugiej Połowy i Waszego związku również na tym zyska. Pamiętaj, chodzi o to, żeby dobrze się bawić i miło spędzać czas.

Płacenie rachunku

Jeśli każdy z grupy zamawia mniej więcej taką samą ilość jedzenia, to podział wspólnego rachunku nie jest trudny: po prostu dzielicie sumę po równo pomiędzy wszystkie pary, włączając napiwek rzędu 15-20 procent.

Jeżeli natomiast niektórzy zamawiają dużo więcej niż inni lub kiedy jedna lub dwie pary dają znak, że chcą osobnych rachunków, to wtedy trzeba inaczej wszystko zorganizować.

Te nieszczęsne potrzeby fizjologiczne

Jeśli Billowi zdarzy się czknąć przy stole jeden raz, to inni mogą mu to wybaczyć i może jeszcze obrócić to w żart. Jednak jeśli takie coś zdarzy się dwa, trzy lub więcej razy, to Bill-i-Sandy mogą już więcej nie dostać zaproszenia od Dawn-i-Tony’ego czy Marcy-i-Roba.

Kiedy ludzie pytają mnie, co mają robić podczas kolacji, kiedy zbiera im się na kichnięcie, kaszel lub czują zbliżające się gazy jelitowe, to samo pytanie o to zakłada, że jest inna opcja niż wstanie od stołu i wyjście.

Otóż nie ma innej opcji.

Konkluzja: Choć pewne potrzeby fizjologiczne są nie do uniknięcia, to i tak powinny być one realizowane daleko od stołu, gdzie nie będą nieprzyjemne dla obecnych osób.

Opcja pierwsza: osobne rachunki
Jeśli osoby z Waszej grupy wolą płacić osobno i nie ma Was za dużo, to poproście o oddzielne rachunki na początku posiłku, przed zamówieniem, a nie czekajcie na moment, kiedy dostaniecie jeden wspólny rachunek.

Jeśli tylko jedna para z grupy chce wybrać taką opcję, to nie ma z tym problemu. Na przykład, Marcy i Rob ograniczają jedzenie dużych posiłków, więc dzisiaj wieczorem zamawiają tylko zupy i sałatki. Ponieważ pozostali zamawiają trzydaniowe posiłki, równy podział rachunku będzie niesprawiedliwy dla Marcy i Roba. Aby uniknąć późniejszego zamieszania, mówią o swoich preferencjach na samym początku kolacji. „Jesteśmy na diecie zupowo-sałatkowej” wyjaśnia Rob „i będziemy chcieli zapłacić osobno. Czy może tak być?”.

Opcja druga: sprawiedliwie podzielony rachunek
Ta opcja najbardziej mi odpowiada. Jak już wszyscy zamówią, Bill i Tony zdają sobie sprawę, że zamówienie Marcy i Roba jest o wiele mniejsze od pozostałych. Bill mówi: „Nie ma sprawy. Jak weźmiemy rachunek, podzielimy go tak, jak trzeba”. Potem, na koniec kolacji, Tony sprawdza rachunek i stwierdza „Wszystko się zgadza. Marcy i Rob, dorzućcie 50 dolarów, do tego 10 dolarów na napiwek, a resztę podzielimy między nami, dobrze?”

Jeśli nasi współbiesiadnicy są uważni i uprzejmi, to postarają się podzielić rachunek tak, żeby ci, którzy zamówili mniej, nie czuli się niesprawiedliwie potraktowani. Jednak jeśli nie są na tyle uważni, Marcy i Rob bez problemu mogą sami zasugerować, że dołożą 50 dolarów (czyli koszt ich zamówienia zaokrąglony do całej sumy), do tego zrzutka na napiwek, a resztę kwoty niech Sandy-i-Bill oraz Dawn-i-Tony podzielą między siebie.

Dawanie napiwku
Warto zauważyć, że nasza grupa stara się sprawiedliwe podzielić koszt napiwku. Każda para powinna dać napiwek rzędu 15-20 procent od ceny, jaką płaci za swoje dania, tak aby całkowity napiwek był odpowiedni do wspólnego rachunku. Aby wszyscy dobrze się rozumieli w tej kwestii, Bill mówi do Roba „Szacuję, że nasz napiwek wynosi 18 dolarów, czyli około 20 procent. Czy się zgadza?”. Rob również może dać napiwek równy 20 procent ich rachunku, czyli w tym przypadku 10 dolarów.

Kiedy czas już iść

Wszystko co dobre kiedyś się kończy, a najlepiej zakończyć to w optymistycznym nastroju. Rachunek zapłacony, krzesła przytrzymane (lub nie) i wszyscy szykują się do wyjścia. Zanim wyjdziecie, upewnijcie się, czy nie zostawiliście niczego na krześle lub pod siedzeniem. Można nawet zarobić parę punktów u przyjaciół: „Marcy, Twój puder leżał pod siedzeniem. Musiał Ci wypaść z torebki”.

W chłodniejsze dni zapewne wszyscy oddadzą płaszcze do szatni. Każda para odbiera własne okrycia, zostawiając 2 dolary napiwku za pierwszy płaszcz i 1 dolara za każdy następny. Tony pomaga Dawn założyć płaszcz, potem szybko rozgląda się, czy wszyscy są gotowi. Jeśli Rob poszedł do toalety, to Tony może również pomóc Marcy z jej płaszczem.

Buzi, buzi
Przyjaciele często dają sobie niewinne buziaki na przywitanie i pożegnanie. A czemu nie! Pomiędzy przyjaciółmi, zwłaszcza między kobietą i mężczyzną lub dwiema kobietami, lekki buziak w policzek jest zawsze miły i nawet oczekiwany. Tylko nie rób z tego czegoś więcej – po prostu szybkie muśnięcie. Jednocześnie nie wymuszaj całusa od innych. Jeśli lepiej się czujesz, nie całując innych, w zupełności wystarczą podanie ręki lub krótki uścisk.

Kto gdzie siada w samochodzie?
Małe rzeczy potrafią czasem przysporzyć zmartwień. W drodze na kolację Dawn-i-Tony mieli plan podjechać do Marcy-i-Robiego i zabrać ich do restauracji. Kiedy Dawn-i-Tony przyjechali do Marcy-i-Robiego, Dawn szybko zmieniła miejsce i usiadła z tyłu, żeby siedzieć z Marcy. Mogła oczywiście pozostać na miejscu obok kierowcy, ale wolała się przenieść, żeby móc porozmawiać z Marcy.

W drodze powrotnej Marcy i Rob siedzą razem na tylnym siedzeniu a Tony i Dawn z przodu. Jeśli okaże się, że Rob ma prawie dwa metry wzrostu, Dawn może zaproponować „Rob, z przodu jest dużo więcej miejsca. Może się zamienimy i ja siądę z Marcy”. Rob może uprzejmie odpowiedzieć: „Wszystko w porządku. Z tyłu mogę się poprzytulać do Marcy, więc nie ma problemu”. Wszyscy się śmieją, ale co ważniejsze, wszyscy są zadowoleni z tego, gdzie siedzą.

15
NA IMPREZIE TOWARZYSKIEJ

WSZYSCY LUBIĄ, KIEDY W ICH CODZIENNYM ŻYCIU POJAWIA SIĘ COŚ niezwykłego, jak choćby telefon z zaproszeniem na przyjęcie, imprezę Halloween lub kolację u przyjaciół. Cokolwiek to jest, będzie się na to czekać z przyjemnością, a potem jeszcze milej wspominać.

Pamiętam, kiedy pierwszy raz usłyszałem o balandze z okazji Halloween, organizowanej przez Toby’ego i Caroline. Impreza przeznaczona była głównie dla ich znajomych i przyjaciół z klubu fitness, do którego chodziliśmy z żoną na zajęcia z jogi. Moja żona poznała tam wiele nowych osób i bardzo się cieszyła, że idziemy.

Natomiast ja prawie nie znałem ludzi z tego klubu, więc moje drugie marudne „ja” natychmiast przejęło kontrolę. Słyszałem tylko „phi, co za nudy” i zacząłem sobie wyobrażać imprezę z chmarą ludzi, których naprawdę nie znam, a widziałem ich, jak wyciskali z siebie siódme poty na jakimś elipsowatym urządzeniu w klubie lub jak ćwiczyli oddechy „ujayi” i utrzymywali mulabanhdę, i jak wyginali swoje tylne części ciała w powietrzu, wykonując podstawową pozycję jogi zwaną psem. Nie chodziło tylko o tych wszystkich ludzi, ale też o to, że po raz pierwszy w ciągu 32 lat naszego małżeństwa będziemy w kostiumach. Moja żona miała już wybrany strój: przebrała się za czarnego labradora. „Za co Ty się przebierzesz?” – zapytała słodkim głosem.

W końcu przyszedł dzień balu przebierańców. Ubrany w czarny garnitur, z ogromnym cygarem i maską Billa Clintona, wszedłem na salę z moim „czarnym labradorem” na smyczy (to akurat było interesujące). Zabawa rozkręciła się już na całego – lało się wino i piwo, setki smakołyków leżały na stołach. Zaproszeni goście mieli na sobie wszelkie wyobrażalne kostiumy, mama Caroline była wiedźmą, z białą twarzą i świecącymi pająkami wijącymi się we włosach. Był również Hugh Hefner razem ze swoim Króliczkiem. Widzieliśmy też tancerki (albo raczej tancerzy) polinezyjskie w biustonoszach z kokosów. Potem zagrała muzyka, ludzie zaczęli tańczyć i nagle okazało się, że jest trzecia nad ranem i byliśmy ostatnią parą wychodzącą z imprezy.

Oczywiście nie daliśmy rady wstać na zajęcia jogi następnego dnia. Jednak tamtego wieczoru nauczyłem się paru cennych rzeczy:

- Zawsze dobrze jest poznawać nowych ludzi. Od tamtej imprezy wiele z osób, które wtedy poznaliśmy, to nasi przyjaciele – i to nie tylko kiedy jesteśmy na zajęciach z jogi, ale i po nich.

- Przestań narzekać i wczuj się w nastrój imprezy. Będziesz się jeszcze lepiej bawił(a), a ludzie dookoła będą się cieszyć z Twojej obecności.

- Jeżeli Twoja Druga Połowa chce gdzieś iść, to nie daj się prosić, tylko po prostu to zrób. W końcu jesteście razem, ponieważ macie wspólne zainteresowania i preferencje, więc przyjmij propozycje Drugiej Połowy bez uprzedzeń i otwórz się na nowe ciekawe doświadczenia. Oboje lepiej na tym wyjdziecie.

Przed imprezą...

Kiedy otrzymuje się zaproszenie na imprezę, należy poświęcić uwagę kilku zasadom etykiety, zanim zapuka się do drzwi gospodarzy przyjęcia. Jeśli zastosujecie się do poniższych wskazówek, to wieczór będzie udany zarówno dla Was, jak i wszystkich zaproszonych.

„Czy mam coś przynieść?”
Praktycznie za każdym razem, kiedy zaprasza się znajomych do siebie na przyjęcie czy kolację zadają pytanie: „Czy mamy coś przynieść?” Nie pytają o to, dlatego że jest to kolacja składkowa, na którą każdy przynosi jakąś potrawę, ale raczej dlatego, że chcą wiedzieć, czy w jakiś sposób mogą odciążyć gospodarzy wieczoru.

Choć wielu ludzi uważa, że trzeba zadać to pytanie, gdy jest się zaproszonym na kolację do czyjegoś domu, naprawdę nie ma wymogu składania takiej oferty. Jeżeli to nie jest impreza składkowa, możecie po prostu przyjąć zaproszenie i być gośćmi.

Z drugiej strony, jeżeli chcesz zaoferować przyniesienie jakiejś potrawy, to droga wolna. W najgorszym przypadku gospodarze grzecznie odmówią. Na przykład, kiedy Roseann dzwoni do Marge-i-Tima, żeby ich zaprosić do siebie, Roseann może zareagować na ofertę Marge, mówiąc, „Dzięki, że pytasz Marge, ale tym razem, chcę, żebyście przyszli z Tomem i miło spędzili wieczór”.

W tym przypadku Marge powinna uszanować życzenie Roseann, ale jeśli i tak nie może się powstrzymać przed przyniesieniem czegoś, to niech to będzie ładny bukiet świeżo ściętych kwiatów, świeczka zapachowa, pudełko czekoladek lub butelka wina. To wszystko można wręczyć gospodarzom, kiedy otwierają nam drzwi.

Jednak, jeśli odpowiedź Roseann na ofertę Marge będzie brzmiała: „Może sałatkę albo deser?”, to wtedy Marge musi wywiązać się ze swojego zadania. Jeśli nie przyniesie się tego, co się obiecało, to takie faux pas z pewnością wpłynie na opinię o Marge-i-Tomie.

Kiedy się zjawić?
„Jaki jest podstawowy błąd, który popełniają ludzie, jeśli chodzi o dobre maniery?” To pytanie często jest kierowane do mnie. Odpowiedź jest prosta: „Spóźniają się”.

Ta sprawa jest jasna. Spóźnianie się jest oznaką braku organizacji, a dezorganizacja przekłada się na brak szacunku w stosunku do innych. Bycie spóźnionym jest bardzo źle widziane, zwłaszcza w świecie biznesu, ale i w codziennym życiu takie zachowanie nie jest dobrze odbierane, nieważne, czy chodzi o pojawienie się na czas na mecz golfa, czy stawienie się punktualnie na wcześniej zarezerwowanym z inną parą korcie tenisowym czy też przyjście na kolację ze znajomymi. Zmuszanie innych do czekania na siebie nie jest dobrym sposobem na rozpoczęcie spotkania.

„Ale chwileczkę, chwileczkę [...]” mówi jeden z pytających „a co z przyjściem na przyjęcie?” I tutaj zasady etykiety mogą być trochę skomplikowane. Na większość proszonych kolacji lub spotkań ze znajomymi można być „modnie” spóźnionym i nikogo tym nie rozdrażnić. Jakie spóźnienie jest dopuszczalne? Dziesięć do piętnastu minut. Większe może stanowić problem dla gospodarzy, którzy planują swój wieczór. Jeśli wiesz, że się spóźnisz, zadzwoń.

Wnioski: Życzenia i oczekiwania gospodarzy powinny być wskazówkami do tego, kiedy należy pojawić się na przyjęciu. Mogą być i takie imprezy, których gospodarze proszą o przybycie na czas, lub takie, na których piętnastominutowe spóźnienie jest dopuszczalne.

Ubiór
To, co nosimy na co dzień, zazwyczaj pasuje do większości okazji, czy jest to grill w ogrodzie, nieoficjalna kolacja czy spotkanie z dobrymi znajomymi. Sweter i spodnie, spódniczka i bluzka, może do tego szal, wystarczą w zupełności.

Jeżeli nie masz pewności co do tego, jak masz się ubrać, zapytaj. Nie ma nic złego, jeśli Marge zadzwoni do Roseann, nawet w dzień spotkania, i zapyta „Roseann, z tego, co mówisz, to jakieś poważniejsze spotkanie. Czy trzeba przyjść na galowo czy nie?”. Jeśli goście zadzwonią do nas z takim pytaniem, to po prostu mówimy im, co moja żona i ja zakładamy na tę okazję.

Oprócz tego, że ktoś nieodpowiednio się ubierze, jeszcze gorzej jest, jeśli pojawi się na spotkaniu brudny lub zaniedbany. Jeśli nie próbujesz reklamować awangardy w modzie, to rozczochrane włosy, brudne ubrania i (w przypadku mężczyzn) kilkudniowy zarost to styl, który lepiej zostawić na te wieczory, kiedy jest się samemu w domu.

Jak unikać gaf

Marge-i-Tim dzwonią do drzwi. Roseann-i-Charlie otwierają.

„Cześć. Miło Was widzieć!”.

„Super, że przyszliście. Dziękuję za kwiaty, są piękne. Wchodźcie, wchodźcie!”.

Kwiaty to dobry prezent, jednak należą do kategorii tych prezentów, którymi trzeba się „zająć” – a na to nie mają czasu gospodarze witający swoich gości. Zatem Marge proponuje, że sama włoży kwiaty do wazonu, podczas gdy Tim odwiesi ich płaszcze. „Tylko pokaż mi, gdzie znajdę wazon” mówi Marge.

Kiedy kwiaty i płaszcze są na swoim miejscu, Marge i Tim mogą dołączyć do reszty gości. Teraz nadchodzi czas, kiedy mogą albo błyszczeć w towarzystwie, albo kompletnie się skompromitować przed innymi obecnymi parami, jak i przed sobą nawzajem. Im większy szacunek i troskę okazują wobec siebie, tym lepsze sprawiają wrażenie na innych gościach.

Jak traktujesz swoją Drugą Połowę w towarzystwie innych

Zachowywanie się z wyższością w stosunku do swojej Drugiej Połowy (jak również innych osób) szybko zmrozi atmosferę. Oto te sytuacje, które w mniemaniu naszych respondentów mogą negatywnie wpłynąć na Twoją Drugą Połowę, nie wspominając oczywiście ludzi dookoła Was. (zobacz „Wyniosła postawa i/lub poniżanie innych”).

„Nie wie, jak nie zgadzać się w grzeczny sposób z opinią innych, więc kiedy dochodzi do różnicy zdań, próbuje przeforsować swoje poglądy. Taka sytuacja wprawia mnie w zakłopotanie, zwłaszcza jeśli istnieje racjonalne wytłumaczenie dla punktu widzenia drugiej osoby”.

„Ma tendencję do poprawiania tego, co mówię”.

„Krytykuje mnie i odrzuca moje poglądy”.

„Bardzo dużo mówi i nie słucha, co mają do powiedzenia inni”.

„Ignoruje mnie, kiedy wokół są inni znajomi, i flirtuje z kobietami”.

„Na imprezach porzuca mnie, żeby być duszą towarzystwa”.

„To jest mój mąż, Tim”
Podczas kameralnych spotkań z przyjaciółmi przedstawianie się nigdy nie jest problemem, ponieważ wszyscy się znają. Jest prawdopodobne, że na większych imprezach towarzyskich Marge i Tom nie będą znali wszystkich obecnych. Oznacza to, że każde z nich jest odpowiedzialne za odpowiednie przedstawienie drugiej osoby i włączenie jej do już trwającej rozmowy.

Wydawałoby się, że coś tak błahego, jak przedstawienie Drugiej Połowy i wprowadzenie jej do toczącej się rozmowy, jest tak oczywiste, że się nawet o tym nie myśli. Jednak, jak wykazał nasz sondaż, taka sytuacja ma miejsce bardzo często i na dodatek jest bardzo denerwująca:

„Ponieważ mój mąż nie najlepiej zapamiętuje imiona osób, nie przedstawia mnie osobom, które spotykamy”.

„Zapomina mnie przedstawić, kiedy spotkamy jego przyjaciół”.

„Mój partner totalnie mnie ignoruje, zwłaszcza jeśli jesteśmy w towarzystwie, i nigdy nie jestem przedstawiana jego znajomym”.

„Moja Druga Połowa nie przedstawia mnie, więc po prostu stoję samotnie”.

„Często zapomina mnie przedstawić ludziom, których nie znam (jakbym była niewidzialna)”.

Nie pamiętasz imienia

Jednym z powodów, dla których ludzie nie przedstawiają swojej Drugiej Połowy, jest to, że nie pamiętają imienia osoby, z którą rozmawiają. Zamiast dokonać prezentacji, czekają, aż zrobi to ich rozmówca i sam się przedstawi – i mają jeszcze nadzieję, że nikt nie zauważy ich potknięcia.

Takie podejście to zły pomysł.

W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest pamiętanie o trzeciej zasadzie etykiety, czyli szczerości, i przyznanie się do chwilowego zaniku pamięci. „To jest moja żona, Ginny. Chciałbym Cię przedstawić, ale wygląda na to, że pamięć zawodzi mnie dziś wieczorem”. Ginny, zdając sobie sprawę z zakłopotania męża, może mu pomóc i sama wyciągnąć dłoń, mówiąc, „Cześć, jestem Ginny. Bardzo mi miło”.

Osoby z udanych związków mogą zawczasu ustalić jakiś sygnał między sobą, żeby uniknąć zakłopotania: „Jak podrapię się po brodzie, to znak, że nie pamiętam imienia tej osoby, więc się wtedy przedstaw”.

„Co o Tym sądzisz, kochanie?”
Marge-i-Tim dołączają się do rozpoczętej już rozmowy. Marge, jako że jest trochę nieśmiała, jest raczej obserwatorem niż uczestnikiem dyskusji i zaczyna się czuć trochę niezręcznie, po prostu stojąc i nic nie mówiąc. Tim to zauważa, odwraca się do niej i pyta: „Co o tym sądzisz, kochanie?”, tym samym włączając ją do rozmowy.

Jest to prosty gest, jeden z najważniejszych, o którym trzeba pamiętać. Nieważne, czy osoba dołączająca do grupy dyskutującej na jakiś temat jest Twoją Drugą Połową czy po prostu innym gościem, to Ty jako gość powinieneś okazać chęć zaangażowania innych w rozmowę. Tak właśnie zachowuje się zawsze mile widziany gość.

Wysyłajcie sobie sygnały

Sygnały mogą okazać się wybawieniem w wielu sytuacjach. Delikatne położenie dłoni na plecy może znaczyć: „Sądzę, że czas już iść, dobrze?”. Mrugnięcie okiem z drugiego końca pokoju mówi Twojej Drugiej Połowie: „Jestem daleko od Ciebie, ale myślę o Tobie”. Opracowanie kilku takich sygnałów pozwoli uniknąć Wam zgrzytów i sprawi, że Twoja Druga Połowa poczuje się kimś wyjątkowym.

Nieprzerywanie drugiej osobie
Wyobraź sobie, że nagle odwracasz się do swojego znajomego i mówisz: „Wiesz co, Tom, guzik mnie obchodzi, co masz do powiedzenia”. Gdybyś naprawdę tak się zachował(a), to niewątpliwie szanse na przyjaźń z Tomem byłyby bardzo małe. Jest również mało prawdopodobne, że będziecie często widywać Toma i jego Drugą Połowę.

Kiedy komuś przerywasz, to dajesz mu do zrozumienia, że nie interesuje Cię jego(jej) zdanie. Wpadanie w słowo to jedna z najbardziej denerwujących i obraźliwych rzeczy, jakich można dopuścić się podczas rozmowy. Zamiast przerywać, bądź dobrym słuchaczem i poczekaj, aż druga osoba skończy myśl.

Jeśli zdarzy Ci się wejść komuś w słowo, również Twojej Drugiej Połowie, natychmiast zreflektuj się, że popełniłeś gafę: „Przepraszam, kochanie, przerwałem Twoją myśl. Co chciałaś powiedzieć?”. Zrób to w szczery sposób i jesteś uratowany; zrób to w nieszczery sposób i Twoje przeprosiny nie są nic warte.

Nie pierz publicznie swoich brudów
Marge i Tim nie zyskują absolutnie nic, kiedy rozmawiają o swoich prywatnych sprawach na przyjęciu czy innej imprezie towarzyskiej. Nieważne, która ze stron to robi – druga będzie zawstydzona i sfrustrowana z powodu okazania braku szacunku. Nasi respondenci wyrazili to tak:

„Tak wciąga się w rozmowę, że zapomina, co jest sprawą prywatną, a co nie. Czasami ma kłopoty z zachowaniem granic, kiedy przychodzi do dzielenia się informacjami z innym, zwłaszcza na mój temat”.

„Ona ma tendencję do mówienia ludziom więcej, niż powinni wiedzieć o nas, o niej i o mnie. Czasami zastanawiam się, czy ona w ogóle myśli o tym, co chce powiedzieć, czy po prostu robi to, aby zwrócić na siebie uwagę”.

„Czasami odnoszę wrażenie, że ona raczej nieświadomie sprowadza rozmowę na takie tematy, których inne osoby wolałyby nie poruszać”.

Zostaw wszystkie kłótnie w domu
Kłócenie się ze swoją Drugą Połową i tak jest nieprzyjemne w domu a robienie tego w towarzystwie innych ludzi sprawia, że oboje tracicie w ich oczach i wprawiacie wszystkich w zakłopotanie.

Jeszcze gorsza sytuacja ma miejsce, kiedy para próbuje wciągnąć inne osoby w swoją kłótnię. Takie zachowanie to murowany zakaz wstępu na jakiekolwiek imprezy towarzyskie w przyszłości (patrz: rozdział dwunasty „Kiedy rozsądni ludzie nie zgadzają się ze sobą”, s. 159, znajdziesz tam dokładny opis tego, jak podchodzić do kłótni).

Alkohol

Alkohol jest przyczyną wielu problemów. Z punktu widzenia etykiety picie alkoholu może skutecznie zniszczyć związek. Ile razy widzieliście kogoś, kto za dużo wypił, a potem wygadywał rzeczy żenujące dla siebie, swojej Drugiej Połowy, przyjaciela czy partnera w interesach?

Oto tylko niektóre z komentarzy naszych respondentów na temat tego, jak picie zbyt dużych ilości alkoholu wpływa na otoczenie. W nawiasach dołączyłem własne obserwacje.

„Jeśli wypije trochę za dużo, potrafi być okropny i nie podoba mi się to”. (Jeśli Twojej Drugiej Połowie to się nie podoba, to co sobie myślą pozostali?)

„Jak więcej wypije, to myśli, że jest zabawny, ale dla mnie to nie jest zabawne. Rzuca głupio-śmieszne komentarze do kelnerek i flirtuje z kobietami, co mnie bardzo drażni. Sądzę, że inni ludzie też uważają, że zachowuje się okropnie i jest irytujący. Na szczęście taka sytuacja rzadko ma miejsce”. (Wystarczy jeden taki incydent, aby zniszczyć związek. Nie istnieje magiczna liczba określająca, ile razy „można” się upić.)

„Kiedy mój partner się upija, jest kłótliwy, arogancki i chce prowadzić samochód, choć nie jest w stanie”. (Kłótliwość to jeden z typowych skutków picia alkoholu i sam w sobie jest dużym problemem. Prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu to już przestępstwo i jest absolutnie nieakceptowane.)

„Kiedy pije, zachowuje się jak głupek i wkurza mnie to”. (Święta prawda.)

„Kiedy wychodzimy do kogoś, zdarza mu się za dużo wypić. Ja nigdy nie piję, żeby później móc odwieźć nas do domu. Nie przeszkadza mi to, ale zanim dojdziemy do samochodu, żeby wrócić do domu, on już śpi. Kiedy budzi się następnego ranka, nie pamięta, co się stało dzień wcześniej”. (Wypić tyle, żeby film się urwał? Nie pamiętać, co się robiło zeszłego wieczoru? – to nie są rzeczy, które imponują Drugiej Połowie i innym ludziom, a oprócz tego są niebezpieczne.)

Facetom/kobietom wstęp wzbroniony

Nigdy nie oduczymy się tego podziału na grupy dziewczynek i chłopców, którego nauczono nas w przedszkolu. Na ilu imprezach widziałeś podział płci – kobiety w jednej grupie, a po drugiej stronie pokoju mężczyźni? Jednak najlepsze przyjęcia, w których uczestniczyłem, to takie, gdzie panowie i panie bawili się razem. Zrób pierwszy krok. Rozruszaj towarzystwo.

Dobrzy partnerzy

Bycie gościem idealnym zaczyna się od bycia dobrym partnerem w związku. Przybycie na imprezę, a potem porzucenie swojej Drugiej Połowy na resztę wieczoru to wstęp do kłopotów po powrocie do domu. Tak samo, bycie dobrym partnerem świadczy dobrze o Tobie i o Was jako parze. Oto sugestie, jak okazać zainteresowanie i troskliwość Drugiej Połowie:

- Weź jej płaszcz; ona też może wziąć jego płaszcz. Taki gest jest ważny.

- Przynieś jej coś do picia.

- Kiedy on wraca z napojem dla Ciebie, wprowadź go do toczącej się rozmowy: „Dziękuję Jim, jesteś kochany. Znasz Sally i Chucka. Właśnie mówiliśmy, że....”.

- Przynieś jej lub jemu talerzyk z przystawką do podziału.

- Okazuj troskę i uczucie za pomocą takich małych gestów, jak trzymanie za rękę, mrugnięcie okiem, posłanie całusa w powietrzu (patrz: rozdział czwarty „Znaczenie komunikacji niewerbalnej” s. 57), które mówią „Fajnie, że jesteś tu ze mną” lub „Kocham Cię”.

- Nie musicie być nierozłączni przez cały wieczór, ale sprawdzajcie regularnie, czy druga osoba dobrze się bawi. Przeproś na chwilę ludzi, z którymi właśnie rozmawiasz, i udaj, że idziesz po drinka, lub po prostu bądź szczery i powiedz:

„Dołączę do Was za chwilę. Chcę zapytać o coś Sue”.

- Jeśli on nie bawi się za dobrze, weź to pod uwagę i zaproponuj wcześniejsze wyjście, zamiast zmuszać go do zostania do samego końca.

Jak być mile widzianym gościem

Aby być mile widzianym gościem dla swoich gospodarzy, trzeba trochę się postarać. Dlaczego? Ponieważ wymaga to myślenia o tym, co się robi. Oto lista rzeczy, jakie możecie zrobić – każdy osobno lub jako para – aby wieczór był miły dla każdego.

- Uważaj, żeby niczego nie zepsuć i nie pobrudzić. Po przybyciu wytrzyj dobrze buty w wycieraczkę, żeby pozbyć się błota lub śniegu z butów, otrzep również płaszcz ze śniegu.

Podczas spotkania nie opieraj nóg o ławę i staraj się nie rozlać niczego na meble lub podłogę.

- Bądź odpowiedzialny. Jeśli coś stłuczesz lub rozlejesz, natychmiast powiedz gospodarzowi. Pomóż w sprzątaniu i zaoferuj odkupienie popsutej rzeczy lub pokrycie kosztów czyszczenia. Przede wszystkim przeproś i następnego dnia pamiętaj o wysłaniu kartki z przeprosinami.

- Nie węsz. Myszkowanie po czyimś domu jest niedopuszczalne. Nie przeszukuj zawartości szafek w biurku czy stoliku nocnym, apteczki lub czegokolwiek innego.

- Używaj podkładek pod kieliszki, kubki itp. Powierzchnie szklanych przedmiotów pocą się i zostawiają ślady na meblach. Jeśli nie widzisz w pobliżu podkładki lub przynajmniej serwetki, którą mógłbyś podłożyć pod swoją szklankę, nie zakładaj, że gospodarze nie chcą, żebyś ich użył. Nie wykorzystuj do tego celu książki czy gazety. Zamiast tego poproś o podkładkę.

- Szanuj życzenia gospodarzy. Jeśli ogłaszają, że kolacja jest gotowa, nie siedź w salonie przez następnych piętnaście minut, żeby skończyć rozmowę. Wstań swobodnie i idź z innymi gośćmi do pokoju, gdzie będziecie jeść kolację.

- Zasady etykiety mają również zastosowanie w łazience: kładź muszlę i deskę z powrotem na toaletę; umyj ręce, a po ich wytarciu usuń krople wody z umywalki i złóż ręcznik. Jeżeli skończyła się rolka papieru, sprawdź, czy nie ma dodatkowych rolek pod umywalką. Jeśli nie ma, to powiadom o tym gospodarzy.

P.S. Zanim skorzystasz z toalety, upewnij się, czy jest papier toaletowy. To zawsze trochę żenujące, kiedy wykrzykujesz swój „problem” i wszyscy się o nim dowiadują.

- Bądź pomocny. Oferta pomocy jest zawsze miłym gestem. Może trzeba dolać wina lub kawy, rozdać przystawki albo zabrać talerze ze stołu zaraz po posiłku. Jeśli gospodarze są dobrymi przyjaciółmi, można zaoferować pomoc w sprzątaniu po kolacji. Jeśli Twoja propozycja nie jest przyjęta, to nie narzucaj się ze swoją pomocą. Jeśli z kolei gospodarze skorzystają z Twojej pomocy, to wykonuj swoje zadanie z uśmiechem.

- Nie pal papierosów w domu gospodarzy. Zapytaj, gdzie możesz iść, żeby zapalić. Jak skończysz, nie wyrzucaj po prostu niedopałka na trawnik. Znajdź śmietnik i pamiętaj, żeby przed wejściem z powrotem do wnętrza sprawdzić, czy masz czyste buty, i jak trzeba, to oczyść je z błota i brudów. Na koniec, pamiętaj nosić przy sobie miętówki, aby odświeżyć oddech przed rozmową z innymi gośćmi.

- Jeśli źle się czujesz, zostań w domu. Jeżeli masz grypę lub złapało Cię przeziębienie bądź inna infekcja, nie idź na spotkanie, aby nie narażać zdrowia innych. Zachęć swoją Drugą Połowę do pójścia, jeśli dobrze się czuje, ale Ty zostań w domu. Wszyscy na pewno będą Ci współczuć, życzyć powrotu do zdrowia i będą wdzięczni za Twoją rozwagę w tej kwestii. Kiedy widzę osobę z zaczerwienionymi oczami, kichającą cały czas, z zestawem chusteczek higienicznych w ręce, natychmiast przychodzi mi do głowy, aby uciekać od niej jak najdalej.

Niepodawanie ręki

Jeśli jednak osoba przeziębiona postanawia iść na przyjęcie, to w sytuacji, kiedy ktoś chce podać jej rękę na przywitanie, powinna grzecznie odmówić, tłumacząc, „Przepraszam, że nie podaję ręki, ale złapało mnie straszne przeziębienie i nie chcę Cię zarazić”.

„Powiedz »Dobranoc«, Gracie”

George Burns takim zdaniem zawsze kończył The George Burns and Allen Show. Potem jego żona Gracie mówiła „Dobranoc, Gracie”, uśmiechała się, machała ręką i program się kończył.

Wszystkie imprezy też mają swój koniec i kiedy on nadchodzi, należy podziękować gospodarzom, powiedzieć „Dobranoc” wszystkim guzdrającym się z wyjściem i iść do domu. Starajcie się sami nie być guzdrałami.

Następnego dnia pamiętajcie zadzwonić do gospodarzy i podziękować za mile spędzony wieczór albo jeszcze lepiej – wyślijcie kartkę z podziękowaniami pocztą. Taki gest to dobry sposób na wyrażenie wdzięczności za zaproszenie na przyjęcie nawet wobec bliskich przyjaciół. Kiedy Leigh i Peter przychodzą do nas, zawsze po spotkaniu przysyłają kartkę z podziękowaniami, a my zawsze pamiętamy o ich uprzejmości.

Trzeba wiedzieć, kiedy wyjść

Nie siedźcie za długo i nie nadużywajcie gościnności. Wiem, wiem – świetnie się bawicie i nie chcecie, żeby wieczór się skończył – ale tego chcą Wasi gospodarze.

16
GOŚCIE W WASZYM DOMU

PODSTAWOWE ZASADY URZĄDZANIA UDANEGO PRZYJĘCIA TAK NAPRAWDĘ nie zmieniły się od czasu pierwszego wydania Etiquette Emily Post w 1922 roku. W książce tej, w części zatytułowanej „Szczegółowe wskazówki, jak wyprawić kolację” czytamy:

Wymogi, jakie należy spełnić przy wyprawianiu każdej proszonej kolacji, wielkiej na 200 osób czy małej na 6 osób, są następujące:

Goście. Ludzie, którzy lubią się nawzajem. Ma to ogromne znaczenie.

Jedzenie. Odpowiednie menu, potrawy doskonale przygotowane i podane. (Potrawy na gorąco mają być gorące, na zimno – zimne).

Wystrój stołu. Nieskazitelnie czysta bielizna stołowa, idealnie wypolerowane srebra oraz inne dodatki na stół stosowne do okazji i wnętrza.

Obsługa. Doświadczona służba i odpowiednia liczba służących.

Salon. Odpowiedniej wielkości do liczby gości i o zachęcającym wystroju wnętrz.

Serdeczny i gościnny gospodarz.

Gospodyni pełna uroku. Urok obejmuje wszystko – takt, zrozumienie, opanowanie i idealne maniery – zawsze.

Mimo że wymogi są takie same dla wszystkich wydawanych kolacji, potrzeba perfekcji zwiększa się wraz z oficjalnym charakterem okazji.

Przyznaję, że służba to nieaktualny wymóg dla większości wydawanych kolacji (mimo że byłoby to przyjemne), ale reszta wskazówek Emily nadal ma zastosowanie.

Planowanie przyjęcia

Udane przyjęcia i kolacje nie są dziełem przypadku – wymagają planowania i pracy. Łatwo zgadnąć, że im mniej niedociągnięć w trakcie przyjęcia, tym więcej czasu poświęcono na jego planowanie i ostateczny sukces.

Tad-i-Gina postanowili w końcu wydać przyjęcie. Przyszedł czas odwzajemnienia się za zaproszenie przyjęte od kilku par, których jeszcze sami nie zaprosili do siebie. Oczywiście są zaganiani, jednak zdają sobie sprawę, że jeśli to oni dla odmiany nie ugoszczą tych par, to mogą wkrótce przestać otrzymywać od nich zaproszenia. To zdecydowanie działa w obie strony – jesteście zaproszeni i sami zapraszacie.

Zanim jednak zaczną konkretnie planować swoje przyjęcie, Tad-i-Gina muszą odpowiedzieć sobie na trzy podstawowe pytania: kiedy zorganizować przyjęcie, kogo zaprosić, jakie potrawy podać.

Kiedy zorganizować przyjęcie
Nic dobrego nie wyjdzie z planowania przyjęcia na konkretny dzień. Może się bowiem okazać, że Twoja Druga Połowa ma wtedy ważny egzamin albo prezentację w pracy lub (jak w moim przypadku) ma termin oddania dwustustronicowego maszynopisu na następny dzień. Lepiej wybrać taki czas, kiedy oboje jesteście mniej zaganiani, żeby każde z Was mogło się przyłączyć do przygotowań. (Ja miałem złożyć swój manuskrypt w piątek, w sobotę wyprawiliśmy rewelacyjne przyjęcie, a jeden z toastów był wzniesiony za ukończenie pisania mojego dzieła).

Przy wyborze daty przyjęcia trzeba również wziąć pod uwagę rozkład zajęć dzieci. To niemiła niespodzianka dla dziecka (lub jej koleżanek z drużyny), kiedy nagle dowiaduje się, że musi samo zorganizować sobie dojazd na turniej piłki nożnej lub że w ogóle nie będzie mogło jechać.

Jest jeszcze kwestia kompromisu (zobacz: „Sztuka osiągania kompromisu – nie każdy zawsze wychodzi na swoje”). Szwagier ma bilety na mecz Jetsów i zawsze jedzie przez pięć godzin z Vermont do hali The Meadowlands w New Jersey, żeby zobaczyć, jak grają. Kiedy przychodzi do wybrania daty przyjęcia w okresie jesiennym, to w moim domu nie ma żadnego zamieszania: dni, w które odbywają się rozgrywki futbolowe, są „nietykalne”.

Kogo zaprosić
Emily Post przykładała ogromną wagę do właściwego doboru gości na przyjęcie. „Dobry wybór listy zaproszonych gości jest pierwszą niezbędną rzeczą w wydawaniu przyjęcia”, napisała Emily, „ a gospodyni, która potrafi zebrać razem właściwych ludzi, może być z siebie dumna”.

W poniższym fragmencie z Etiquette Emily przedstawia kilka ważniejszych spraw, które każdy powinien rozważyć, jeśli planuje przyjęcie:

Zazwyczaj błędem jest zapraszać jednocześnie dwóch świetnych mówców. Błyskotliwi mężczyźni i bystre kobiety, którzy uwielbiają wygłaszać swoje opinie, pragną mieć grono słuchaczy, a nie rywali. Zatem cisi ludzie powinni być posadzeni między dwiema osobami, które są krasomówczymi osobowościami lub co najmniej słyną z elokwencji. Niemądre osoby nigdy nie powinny być posadzone blisko uczonych, nudne w pobliżu bystrych, chyba że nudną osobą jest piękna kobieta z talentem do słuchania, a bystrą – mężczyzna podziwiający piękno i bardzo rozmowny.

Większość sądzi, że dwie inteligentne osoby powinny być posadzone obok siebie. Bardzo często tak, ale trzeba być przy tym ostrożnym. Jeśli obie te osoby są elokwentne lub nerwowe albo „pobudliwe”, to można stworzyć sytuację, w której dwoje sopranistów operowych stoi koło siebie i oczekuje się, że będą śpiewać razem.

Gospodyni, podczas sadzania gości, powinna się starać, aby koło siebie znaleźli się ludzie, którzy prawdopodobnie będą ciekawi dla siebie nawzajem. Profesor Bugge może być okropnym nudziarzem, ale pan Entomoid zapewne będzie nim zachwycony. Bogacze najprawdopodobniej zainteresowani będą zwykłymi ludźmi. Sadzanie gości przy stole to trochę jak robienie listy prezentów na Gwiazdkę. Zapisujesz to, co Twoim zdaniem (masz nadzieję) spodoba się innym, a nie, co Ty lubisz. Ci goście, którzy mają miłe towarzystwo po obu stronach, zapamiętają kolację jako przemiły wieczór – nawet jeśli jedzenie i obsługa były przeciętne. Jednak spróbuj wyciągnąć ludzi z ich grupy i posadź ich koło tych, których nie cierpią, a nie wrócą to Twojego domu za żadne skarby świata!

Jakie potrawy podać
Kiedy wybiera się potrawy do zaserwowania swoim gościom, jak również sposób ich przygotowania, to pojawia się wiele rozwiązań. Można zrobić wszystko samemu; można poprosić kilku przyjaciół, żeby „coś przynieśli” (zazwyczaj przystawkę, ciasto lub sałatkę), możesz zorganizować kolację składkową w pełnym tego słowa znaczeniu (wówczas każdy gość przynosi potrawę) lub możesz wynająć firmę obsługującą przyjęcia, aby zajęła się przygotowaniem jedzenia.

Jednak którąkolwiek z opcji się wybierze, nie oszukujmy się: nawet kolacja składkowa czy przygotowana przez firmę cateringową wymaga planowania i organizacji, aby wszystko było gotowe na przyjęcie gości.

Jeśli zdecydujesz się na przyrządzenie większości potraw, oto trzy ważne wskazówki, jak przygotować wyśmienitą ucztę bez konieczności zaharowywania się na śmierć.

Podawaj jedzenie łatwe do przygotowania
Podawanie potraw łatwych w przygotowaniu oznacza przede wszystkim, że najprawdopodobniej już wcześniej je robiliście, więc nie ma dla Was niespodzianek w tej kwestii – i bardzo dobrze. Po drugie, należy wybierać stosunkowo proste przepisy kulinarne. Wpadniesz w tarapaty, jeśli zdecydujesz się na takie menu, którego przygotowanie zabiera cały dzień, wiedząc, że i tak będziecie bardzo zajęci sprzątaniem domu, robieniem zakupów i szykowaniem się na wieczór. Gdy ostatnio byliśmy na przyjęciu, jako danie główne podano rewelacyjny gulasz mięsny. Jedyne, co gospodarze musieli zrobić, to wrzucić wszystkie składniki do garnka a potem gotować je na wolnym ogniu przez kilka godzin. Dzięki temu mieli dużo czasu na inne przygotowania i udało im się wyprawić niezapomniane przyjęcie.

Podawaj potrawy, które można wcześniej przygotować
Nie ma nic gorszego, niż zaprosić gości na kolację, a potem utknąć na godzinę w kuchni, przygotowując potrawy do podania na stół. To frustrujące nie tylko dla Ciebie, ale i dla gości, którzy przecież przyszli, żeby się z Tobą spotkać.

Mając to na uwadze, warto pamiętać, że żadna zasada etykiety nie jest nienaruszalna. Niedawno razem z żoną wydaliśmy kolację na sześć osób. Nasza kuchnia ma wysepkę na środku, na której jest stary miedziany zlewozmywak. Zanim przyszli goście, położyliśmy przystawki na blacie wysepki, wziąłem też dwie butelki prosecco, cudownego wina musującego z Włoch i włożyłem je do zlewu pełnego świeżego śniegu z ogrodu. Kieliszki do wina również schłodziłem w śniegu i osuszyłem. Goście siedzieli na stołkach lub stali wokół wysepki, delektując się przystawkami i winem, a moja żona w tym czasie zajmowała się przygotowaniem dania głównego. W pewnym momencie zaprosiłem gości do salonu, ale wszyscy woleli zostać w kuchni i rozkoszować się miłą atmosferą, ciepłem i zapachami gotującego się gulaszu z cielęciny – nikt nie miał zamiaru ruszać się z miejsca.

Przygotuj menu, które uwzględnia preferencje kulinarne gości, a jednocześnie nie doprowadza Cię do szału
Ludzie różnie się odżywiają. W razie wątpliwości, uważny gospodarz zapyta swoich gości, w momencie gdy ich zaprasza, czy mają jakieś specjalne ograniczenia żywieniowe. Nie oznacza to jednak, że musisz zmieniać całe menu, aby dopasować się do wymogów kulinarnych gości. Najlepszym wyjściem jest mieć przygotowane menu, kiedy wystosowujemy zaproszenia, a potem dodać kilka innych potraw, które uwzględniają potrzeby kulinarne różnych gości.

Na przykład, Tad-i-Gina zaprosili Julie-i-Chrisa, o których Gina wie, że są jaroszami. Zatem, planując menu, Gina upewnia się, że jest na nim kilka pysznych dań wegetariańskich i sałatka. W ten sposób pozostali goście mogą delektować się kaczką w sosie pomarańczowym, a Julie-i-Chris jarskimi potrawami.

Napoje
Co roku w Sylwestra organizujemy z żoną wielkie i huczne przyjęcie. Robimy nawet ognisko, jeśli pogoda na to pozwala. W zeszłym roku nie pozwoliła, ale nadrobiliśmy to w jedną lutową noc. Nie ma, jak wielkie ognisko na rześkim powietrzu, a dookoła kilkadziesiąt osób – iskry tańczą na niebie i lekko pada śnieg. Wszyscy byli zachwyceni a ciepło ogniska sprawiało im niesamowitą przyjemność, gdy nagle moja bratowa zaatakowała nas śnieżką. Zaczęło się. Czterdzieści osób ganiało się po śniegu jak dzieci i wszyscy świetnie się bawili.

Podczas tego przyjęcia niektóre osoby piły alkohol, a niektóre nie, i nie można oddzielić tych pijących od niepijących. Nikt nie przesadzał z alkoholem, a te osoby, które miały potem prowadzić samochód, pilnowały się, żeby nie pić zbyt wiele. Impreza była absolutnym sukcesem.

Najważniejsza jest decyzja, jakie napoje chcemy podać na przyjęciu, a potem upewnienie się, że jest ich duży wybór. Niektórzy w ogóle nie piją i nie podają napojów alkoholowych, inni serwują wino i piwo, jeszcze inni mocniejsze trunki. Wybór należy do gospodarzy. U mnie, oprócz napojów wyskokowych, zazwyczaj mamy również szeroki wybór napojów bezalkoholowych. Jeden z moich przyjaciół uwielbia pić rum Mount Gay w upalny letni wieczór i zawsze pamiętam, żeby mieć butelkę tego trunku na składzie, kiedy jest wśród naszych gości.

Bądź odpowiedzialny właśnie dlatego,
że jesteś odpowiedzialny

Alkohol jest częścią społeczeństwa. Jesteś też odpowiedzialny za trzeźwość gości, kiedy opuszczają Twój dom. Twoim moralnym, ale (jak potwierdziła to ostatnio decyzja sądu) także prawnym obowiązkiem jest upewnienie się, że każdy samochód z gośćmi odjeżdżający spod Twojego domu jest prowadzony przez trzeźwego kierowcę. Nie ma taryfy ulgowej w tej kwestii. Ci z gości, którzy wypili bardzo dużo i nie mają nikogo, kto mógłby ich odwieźć do domu, mogą się nie zgadzać na to, żebyś zadzwonił po taksówkę dla nich lub sam ich odwiózł – ale następnego dnia będą Ci wdzięczni za troskę o ich bezpieczeństwo i zdrowie.

Diabeł tkwi w szczegółach

W czasach Emily Post każdy dom zatrudniał „personel”, który zajmował się gotowaniem i sprzątaniem domu. Dzisiaj oczywiście, moja żona i ja nie mamy żadnego „personelu” i nie znam nikogo, kto by go miał. Trzeba radzić sobie samemu, a to oznacza:

Dzielenie się obowiązkami
Kiedy Tad-i-Gina postanowili wydać przyjęcie, wpierw pomyśleli o przygotowaniach. Na początku postanowili zrobić razem zakupy. Tad rozmawia z obsługą działu mięsnego i prosi o filet. Czy może prosić o odkrojenie tłuszczu z mięsa? W sklepie mogą to zrobić w pięć minut, a w domu zajmie mu to jakieś czterdzieści pięć minut. Dobra decyzja.

W tym czasie Gina wybiera warzywa na sałatki, ser i krakersy na przystawki. Julie przyniesie wędzonego łososia (Tad go uwielbia), a Heather obiecała zrobić swoją słynną sałatkę ze szpinaku i bekonu. Na deser będzie kruche ciasto z jabłkami, które upiecze Tina, i wszystko jest załatwione.

Wreszcie Tad i Gina idą do działu z alkoholem i wybierają kilka butelek czerwonego i białego wina, które wcześniej kupili i które im smakowało. Potem jeszcze wybierają kwiaty do dekoracji stołu i po zakupach.

Po powrocie do domu Tad przygotowuje filet, naciera go startym czosnkiem i świeżo zmielonym pieprzem. Można zacząć gotować. Kiedy będzie odpowiednia pora, Tad po prostu włoży mięso do piekarnika i nastawi temperaturę na 220 stopni, po dziesięciu minutach zmniejszy do 180, a potem po kolejnych dwudziestu minutach zacznie sprawdzać, czy filet jest gotowy. Termometr do mięsa jest najlepszym narzędziem do sprawdzenia, czy mięso jest dobrze upieczone. Temperatura 55 stopni w części środkowej filetu jest idealna, jeśli chcemy mieć średniokrwisty stek. Warstwy grubsze będą bardziej krwiste, a cieńsze lepiej wypieczone – każdy może sobie wybrać. (Niektórzy ludzie lubią oczywiście stek dobrze wypieczony, a inni wolą, gdy jest bardzo krwisty. Sprawdź na termometrze do mięsa lub w książce kucharskiej, jaka temperatura Ci odpowiada, i nastaw piekarnik).

W tym czasie Gina przycina szparagi i przygotowuje marchewki tak, jak nauczyła ją tego mama. Słodkie ziemniaki można szybko ugotować w mikrofalówce, a na talerz dodać odrobinę koloru pomarańczowego. Na koniec sos holenderski łączy wszystko w całość. Do tego będzie sałatka ze szpinaku i z bekonu zrobiona przez Heather i wychodzi z tego iście królewski posiłek.

Najlepsze jest to, że całe przygotowanie wszystkiego zabiera około godzinę. Warzywa, słodkie ziemniaki i sos holenderski można mieć gotowe i gorące na tacy. Jedyne, co pozostaje, to włożyć filet do piekarnika na około 40 minut przed jego zjedzeniem. Tad-i-Gina będą musieli tylko parę razy iść do kuchni w czasie wieczoru i w ten sposób będą mogli spędzić czas z gośćmi. Dodatkowo, planując z wyprzedzeniem, kto jest odpowiedzialny za daną część posiłku, i razem sprzątając dom, Tad i Gina mają jeszcze czas, żeby się zrelaksować przed przyjęciem.

Uprzejmi gospodarze

Tad-i-Gina są na dobrej drodze do tego, aby ich kolacja okazała się sukcesem. Zaplanowali pyszny posiłek, który łatwo przygotować, i poradzili sobie z podziałem obowiązków. Teraz wystarczy dodać mocną dawkę uprzejmości oraz odrobinę szczerej chęci umilenia tego wieczoru gościom i mamy przepis na udane przyjęcie. Pamiętając o następujących rzeczach, Tad-i-Gina mogą być pewni, że każdy z ich gości będzie mógł z uśmiechem powiedzieć do siebie: „Ale świetnie się bawię”.

- Punktualność. Nie odnosi się tylko do gości. Jeśli Tad nadal jest pod prysznicem a Gina wciąż suszy włosy, kiedy przybywają pierwsi goście, sytuacja może być niezręczna. Goście mogą zjawić się trochę później, ale Tad i Gina muszą być gotowi na ustaloną przez siebie godzinę.

- Przywitanie gości. Nie pozwól, aby to inni goście otwierali drzwi. Tad-i-Gina lub jedno z nich powinni być przy drzwiach za każdym razem, gdy ktoś przyjdzie. Powinni też szybko zaprosić gości do środka. Najgorzej, kiedy gospodarze każą gościom stać w drzwiach, jakby zastanawiali się, czy mają w ogóle ich wpuścić.

- Konsekwencja. Kiedy Gina dzwoniła z zaproszeniem na kolację, powiedziała jasno, że ubiór może być nieformalny. Zatem, nie jest dobrze, jeśli otwierając drzwi, Gina ma na sobie piękną jedwabną bluzkę, długą elegancką spódnicę i najlepszą biżuterię, ponieważ to wprawia jej gości w zakłopotanie.

- Zarządzanie. Podczas przyjęcia Tad i Gina powinni krążyć między gośćmi i sprawdzać, czy niczego im nie brakuje. Powinni również zauważać te osoby, które stoją same lub ugrzęzły w rozmowie, z której chciałyby się wycofać, lub te, po których widać, że nie bawią się za dobrze.

- Kierowanie gośćmi. Goście Tada-i-Giny będą czekać na ich sygnał co do tego, jak ma dalej toczyć się wieczór. W czasie kolacji, po tym jak obsłużono kilka osób, Gina mówi: „Proszę, zacznijcie jeść, jak tylko dostaniecie dania. Przeczytałam gdzieś, że Emily Post zawsze chciała, żeby goście jedli zaraz po tym, jak otrzymali danie, żeby jedzenie im nie ostygło”.

- Sprawdzenie łazienki. Przed rozpoczęciem imprezy upewnij się, że w łazience jest papier toaletowy i inne drobiazgi, których goście mogą potrzebować. Mały pojemnik z odświeżaczem powietrza uchroni od niepotrzebnego zakłopotania. W czasie przyjęcia dobrze jest kilka razy pójść do łazienki, żeby sprawdzić, czy niczego nie brakuje i czy pomieszczenie jest czyste i świeże.

Docenianie wysiłków Drugiej Połowy

Praca nad przygotowaniem posiłku i organizacja przyjęcia to jedno, ale to świadomość, że nasze wysiłki są naprawdę doceniane, sprawia, że okazują się one warte zachodu. Kiedy przychodzi do zorganizowania przyjęcia, Tad zdaje sobie sprawę, że jest porucznikiem, a Gina generałem. Ale szczerze docenia on starania żony, więc na początku kolacji, kiedy wszyscy już siedzą, a kieliszki są pełne, Tad proponuje toast:

„Chcę podziękować Ginie za przygotowanie dzisiejszego wieczoru. Gino – jesteś mistrzynią – i dzisiaj nasi przyjaciele zobaczyli dlaczego. Dziękuję Ci z całego serca. Jesteś miłością mojego życia. Twoje zdrowie”.

Wizyty z noclegiem

Kiedy Julie-i-Chris wrócili z kolacji u Tada-i-Giny, czekała na nich wiadomość na automatycznej sekretarce od Debbie-i-Jaya: „Dziękujemy za zaproszenie. Już cieszymy się na wizytę u Was. Możemy przyjechać w następny weekend, jeśli Wam to pasuje. Zadzwońcie do nas jutro, omówimy szczegóły”.

Julie-i-Chris zdają sobie sprawę, że przyjdzie im dzielić ich mały dom z Debbie-i-Jayem w następny weekend, i chcą, żeby wszyscy miło spędzili ten czas. Aby to się powiodło, obie pary muszą popracować nad tym, jak być dobrymi gospodarzami (Julie-i-Chris) oraz gośćmi (Debbie-i-Jay). Muszą również być gotowi na pójście na kompromis.

Pięć kroków, aby być dobrymi gospodarzami dla gości zostających na noc
Kluczem do udanej wizyty jest nadzieja, że wszyscy będą się świetnie bawić. Oto pięć wskazówek, jak sprawić, żeby ta nadzieja się spełniła, a wizyta przebiegała bez zakłóceń:

1. Jasno ustalcie daty przyjazdu i odjazdu. Kiedy Chris dzwoni do swoich przyjaciół następnego dnia, uzgadnia z Jayem, że Jay-i-Debbie przybędą w piątek po południu, a wyjadą w niedzielę po południu. Następnie Chris mówi Jayowi, że jeszcze dzisiaj prześle mu mailem informacje, jak dotrzeć do ich domu.

2. Upewnijcie się, że dom jest czysty. Julie-i-Chris poświęcają czwartkowy wieczór na sprzątanie. Oprócz odkurzania i pozbierania wszystkich rozrzuconych czasopism i gazet zabierają wszystkie swoje prywatne dokumenty i papiery do gabinetu i pamiętają, żeby było widać zdjęcie ich czwórki z wesela Julie-i-Chrisa.

3. Miej przygotowany pokój dla gości. Przed przyjazdem Debbie-i-Jaya łóżko w gościnnej sypialni zostało pościelone. Jest też dodatkowy koc w nogach łóżka, a na stoliku przy łóżku leży lampka do czytania, sprawny budzik oraz pudełko chusteczek higienicznych. Pamiętać też trzeba o koszu na śmieci. Chris upewnia się, że w łazience dla gości są świeże ręczniki, mydło, zapas papieru toaletowego i pudełko chusteczek higienicznych. Może też dodać kilka drobiazgów, jak wazon z kwiatami, parę czasopism, szampon do włosów i płyn do kąpieli.

Kiedy Debbie-i-Jay przyjeźdżają, Julie-i-Chris prowadzą ich do pokoju, w którym będą spali. Gdy już się rozpakują, Julie oprowadza ich po domu i pokazuje, gdzie co jest. W kuchni mówi, czym z lodówki mogą się częstować i które rzeczy są częścią menu na weekend. Na przykład jagody w lodówce są na ciasto na niedzielę.

4. Dobrze planujcie pobyt gości. Chris wie, że wizyta gości na weekend zmusi go do odwołania swojej rozgrywki w golfa. Na ten weekend może zorganizować partię tylko z Jayem lub też turniej par. Zanim zadecyduje o czymkolwiek, pyta Debbie-i-Jaya, czy mają ochotę na popołudnie z golfem. Plan B na spędzenie popołudnia może uwzględniać jakąś miejscową imprezę, o której Juliei-Chris przeczytali w lokalnej gazecie. Mogą też przed przyjazdem gości powiedzieć, że jest możliwość zdobycia biletu na sobotni mecz baseballowy, jeśli Debbie--i-Jay są tym zainteresowani. Jeśli nie są, Debbie-i-Jay mogą zaoferować inne rozrywki. Może też się zdarzyć, że Juliei-Chris już kupili cztery bilety i wtedy, zapraszając swoich gości, mówią im, że w trakcie ich pobytu planują pójście na mecz, więc Debbie-i-Jay muszą o tym pamiętać, gdy przyjeżdżają.

5. Zarezerwuj czas na relaks. Bez względu na to, ile cudownych rzeczy przygotowaliście na weekend, nie planujcie pobytu gości co do minuty. Może Debbie-i-Jay są bardzo energiczną i aktywną parą, ale i oni potrzebują trochę czasu na relaks oraz złapanie oddechu.

Wizyty z dziećmi

Jeśli Twoi goście przyjeżdżają z dziećmi, sprawdź, czy Twój dom jest bezpieczny dla dzieci, i jeśli trzeba, zabezpiecz odpowiednie miejsca. Wiek dzieci powie Ci dokładnie, jakie środki bezpieczeństwa trzeba zastosować.

Pięć kroków, aby być miłym gościem w domu
W Etiquette Emily Post przedstawiła różnicę między mile widzianym gościem i takim, którego więcej się nie zaprasza:

Gość, którego nikt nie zaprasza drugi raz, to taki, który rozbija samochód i sprawia, że koń się pieni; to taki, który zostawia pożyczoną rakietę do tenisa na deszczu; zagina rogi w książkach; zostawia papierosa na krawędzi stołu i wypala w nim dziurę; używa ręcznika jako szmaty do butów; stawia kieliszek na wypolerowanym drewnie; wnosi błoto na butach do domu i wyjeżdża, zostawiając swój pokój, jakby przeszedł przez niego huragan. Nie tylko mężczyźni są winowajcami. Znane są też młode kobiety, które popełniły każde z powyższych „przestępstw” i dodały jeszcze jedno – przynoszenie pieska, który nie był nauczony, jak zachowywać się w domu.

Oprócz powyższych niszczycielskich działań wiele młodych osób daje dowody złego wychowania i niezważania na innych. Spóźniają się na każdy posiłek. Niektórzy są na tyle bezczelni, że zapraszają znajomych na obiady czy kolacje nawet bez zapytania pani domu o pozwolenie. Inni z kolei biorą samochód gospodarzy, znikają i nie wracają na kolację, a potem nawet nie napiszą żadnej wiadomości i udają, że nie znają swojej gospodyni, kiedy ponownie ją spotykają.

A oto pięć wskazówek, które pomogą Debbie-i-Jayowi być takimi gośćmi, których zawsze chętnie zaprasza się ponownie:

1. Jasno określajcie datę przybycia i wyjazdu. Przypuśćmy, że Chris mówi do Jaya: „Cieszymy się, że przyjęliście nasze zaproszenie. Zostańcie na tak długo, jak chcecie. To dla nas sama przyjemność”. Jay powinien wtedy odpowiedzieć: „Cieszymy się z naszej wizyty u Was. Przyjedziemy w piątek po południu, ale musimy być z powrotem w Bostonie w niedzielę po południu. Nie możemy się doczekać wyjazdu do Was”.

2. Przynieście prezent. Jay kończy rozmowę z Chrisem i spogląda na Debbie, „Myślisz, że powinniśmy przywieźć jakiś prezent? To tylko dwudniowy pobyt”. Debbie tylko się uśmiecha i wie (i Jay też wie), że w tym tygodniu będą szukać idealnego prezentu dla swoich gospodarzy.

3. Łapcie wiatr w żagle. Jeżeli Julie-i-Chris kupili już bilety na mecz baseballowy, to Debbie-i-Jay pójdą z przyjemnością, nawet jeśli baseball nie jest ich ulubionym sportem.

4. Starajcie się pomagać gospodarzom. Debbie-i-Jane przyjechali z wizytą, aby spędzić czas z Julie-i-Chrisem. Gdyby chcieli, żeby im usługiwano, to pojechaliby na weekend do hotelu. Jako goście w domu Julie-i-Chrisa mają też swoje obowiązki. Mogą zacząć od tego, że utrzymują łazienkę w czystości, pomagają zmywać naczynia i pytają, czy nie trzeba pomóc przy przygotowywaniu posiłku. A jeśli trzeba załatwić jakąś sprawę w mieście, to chętnie zgłaszają się na ochotnika.

5. Podziękujcie gospodarzom dwukrotnie. Przed wyjazdem w niedzielę Debbie-i-Jay dziękują Julie-i-Chrisowi za ich gościnność i mówią, jak miło spędzili czas. Żegnają się uściskami, podaniem dłońmi lub buziakami i wyjeżdżają na czas. Następnego dnia Jay i/lub Debbie piszą kartkę z podziękowaniami do swoich przyjaciół. Piszą ją odręcznie i wysyłają. Pisanie maila w takiej sytuacji nie jest w dobrym tonie. Poświęcenie czasu na odręczne napisanie paru słów nadaje im wyjątkowy charakter, a kartka będzie się wyróżniać ze sterty rachunków i katalogów w skrzynce Julie-i-Chrisa i będzie miłym wspomnieniem po wspólnie spędzonym weekendzie.

Prezenty dla gospodarzy

Będąc gościem w czyimś domu, warto poświęcić trochę czasu i uwagi na znalezienie prezentu dla gospodarzy, który byłby wyrazem wdzięczności za gościnę i przypominał im o Waszej uprzejmości, kiedy wyjedziecie. Najlepiej przyjechać z prezentem, ale można go kupić również w czasie wizyty. Trzecią opcją jest wysłanie prezentu pocztą po powrocie do domu. Odpowiednie prezenty na jednodniowy pobyt to:

✦   butelka dobrego wina

✦    najnowszy bestseller wydawniczy

✦    świece zapachowe

✦    piłeczki do golfa dla zapalonego gracza

Dłuższe pobyty wymagają większych prezentów, takich jak:

✦    ręczniki do rąk lub ręczniki plażowe z monogramem

✦    butelka likieru lub koniaku

✦    maszyna do robienia lodów i przybrania do deserów lodowych

✦    więcierz do wyławiania homarów i przyrządy używane do jedzenia homara; po przyjeździe idź ze swoim gospodarzem na rynek i kup świeżego homara oraz inne dodatki

✦    potrzebne do zorganizowania pikniku na plaży lub w ogrodzie

✦    koszyk z niespodzianką wypełniony specjalnościami regionu lub sprzęt i dodatki do zorganizowania pikniku dla smakoszy

✦    album poświęcony ulubionemu tematowi gospodarzy

✦    serwetki koktajlowe z inicjałami gospodarzy

Podziękować trzeci raz?

Kiedy Debbie-i-Jay wracają do domu w niedzielny wieczór, dzwonią do Julie-i-Chrisa, żeby dać znać, że szczęśliwie dojechali. Jest to również doskonała okazja, aby ponownie podziękować gospodarzom za wspaniały weekend.

17
WY I WASZE RODZINY

NIEDAWNO W GRUPIE DYSKUSYJNEJ USŁYSZAŁEM BARDZO CIEKAWĄ RADĘ, która wryła mi się w pamięć. Rozmawialiśmy właśnie o tym, jak radzić sobie z rodziną Drugiej Połowy, i ktoś powiedział: „Kiedy jesteś w związku, Twoja Druga Połowa i jej rodzina to jeden pakiet. Wycofywanie się nic tu nie da”.

To właśnie jest sedno sprawy. Kiedy bierzesz ślub lub zaczynasz z kimś mieszkać, to nie tylko zyskujesz partnera czy partnerkę – ale również mamę, tatę i rodzeństwo Drugiej Połowy. Oczywiście Ty wnosisz swoją rodzinę do Waszego życia. Jednym z największych wyzwań dla związku jest nauczenie się radzenia sobie w relacjach z rodzicami i rodzeństwem jednej i drugiej strony w taki sposób, który nie przeszkadza osobie, z którą budujesz swoje życie.

Taka sytuacja trochę przypomina autostradę. Kiedy wszyscy jadą w tym samym kierunku i mniej więcej z taką samą prędkością, ruch uliczny posuwa się bez zakłóceń. Co jakiś czas ktoś komuś zajedzie drogę lub podjedzie za blisko i przez kilka minut podziała wszystkim na nerwy, ale wszystko szybko wraca do normy i znowu jest zwykły ruch.

Kiedy samochód zakłóca taki stan rzeczy i nagle się zatrzyma na wjeździe na autostradę lub co gorsza wjedzie na autostradę pod prąd, rozpęta się piekło. Klaksony dudnią, a nerwy zawodzą kierowców próbujących wykonać odpowiedni ruch, aby uniknąć zderzenia. W najlepszym przypadku ruch na autostradzie jest kompletnie zablokowany; a jeśli błąd kierowcy jest poważny, to szkody mogą być bardzo duże – na tyle duże, że nic nie będzie w stanie ich naprawić.

Związek z teściami działa na takich samych zasadach. Kiedy każdy zmierza w tym samym kierunku, wszystko układa się dobrze. Jeśli jednak teść, teściowa, bratowa lub szwagier nie zaakceptują Drugiej Połowy członka ich rodziny lub kiedy ta Druga Połowa nie chce mieć nic do czynienia z rodziną partnera, to zaczynają się kłopoty.

Pójdzie gładko czy będą problemy?

W każdym związku inaczej wygląda radzenie sobie z rodziną Drugiej Połowy. Przeglądając odpowiedzi naszego sondażu par, zauważyliśmy kilka powtarzających się kwestii: znaczenie porozumienia, potrzeba wykazania chęci budowania relacji między sobą przez każdą ze stron, uznanie różnych tradycji rodzinnych i tolerancja.

Nasi respondenci zauważyli jeszcze jedną ważną prawidłowość: okoliczności zmieniają się wraz z upływem czasu. Relacje z rodziną Drugiej Połowy mogą dobrze się zacząć, ale potem mogą się popsuć, jeśli nie są pielęgnowane. Z kolei napięta sytuacja może z czasem zamienić się na bardziej pozytywną (lub przynajmniej znośną) relację. W zależności od tego, jak podchodzi się do takich spraw, jak pojawienie się dzieci, dzielenie się doświadczeniami i rosnąca zażyłość mogą potencjalnie wzmocnić więzi z rodziną Drugiej Połowy albo je zniszczyć.

Rozmawiajcie ze sobą

Niewątpliwie, kiedy ludzie szczerze chcą się porozumieć, to mają o wiele większą szansę, że relacja z resztą rodziny będzie udana. Nasi respondenci stwierdzili, że dopóki ludzie są otwarci na porozumienie, nawet najbardziej chłodne stosunki z teściami ocieplają się po pewnym czasie.

Z naszego sondażu wynika, że największą przeszkodą w komunikacji jest brak akceptacji wyboru partnera(ki) ze strony rodziców. Jeśli nastawienie rodzica (lub innego członka rodziny) zaczyna się od jawnej niechęci, to zmiana takiej sytuacji może potrwać bardzo dużo i będzie wymagała ogromnego wysiłku i zaangażowania ze strony pary.

Nasi respondenci zwrócili uwagę na to, jak wielkie znaczenie ma komunikacja pomiędzy partnerami po to, by nie przeoczyć potencjalnych problemów związanych z ich rodzinami.

„Swobodnie rozmawiamy o naszych odczuciach w stosunku do swoich rodziców i tym samym nasz związek pozostaje na pierwszym miejscu”.

„Oboje z mężem zdajemy sobie sprawę z różnicy charakterów między nim a moją mamą oraz między mną a jego tatą. Jesteśmy w stanie rozmawiać o całej sprawie, nie raniąc się przy tym, ale każde z nas zawsze uważa, co mówi o rodzicu drugiej osoby”.

Jeśli nie będziecie rozmawiać o takich problemach, to trudności w porozumieniu się z rodzinami mogą przerodzić się w konflikt między Tobą i Twoją Drugą Połową.

Chęć pracowania nad relacją z rodziną Drugiej Połowy przez dłuższy czas

Osoby uczestniczące w naszym sondażu często podkreślały, że nawet jeśli Druga Połowa i ich rodziny byli jak ogień i woda, to upływ czasu i ciągłe staranie się prawie zawsze przynoszą dobre efekty. Jednak ten trud tylko wtedy ma sens, jeśli u jego podstawy leży szczera chęć zaangażowania się w ten długotrwały proces. Jedna miła rozmowa telefoniczna lub wspólnie spędzony wieczór nie zmienią w cudowny sposób wzajemnego nastawienia. Z czasem jednak wszystkie małe kroki ku poprawie dadzą łączny efekt.

„Rodzice mojego męża nie akceptowali mnie przez długi czas. Nawet jak się zaręczyliśmy, to i tak przedstawiali mnie znajomym jako »przyjaciółkę« syna. Wszyscy wiedzieliśmy, że nasza zła relacja martwi mojego męża i w końcu postaraliśmy się żyć na dobrej stopie dla jego dobra”.

„Dogadywanie się z rodziną drugiej osoby stanowi problem w naszym związku. Postanowiliśmy w końcu, że każdy komunikuje się ze swoją rodziną. Dzięki temu napięcie trochę zmalało”.

„Mieszkamy blisko mojej rodziny. Moi bliscy nie polubili mojego partnera dlatego, że ma naturę »hipisa«. W końcu jednak, po czternastu latach, zaakceptowali go”.

Inne pochodzenie, inne osobowości
Oczywisty jest fakt, że inna kultura, orientacja polityczna i czynniki społeczno-ekonomiczne mogą być powodem spięć między partnerami i ich rodzinami. Jeśli obie osoby wywodzą się z różnych środowisk lub jeśli charakter jednej z nich różni się bardzo od osobowości jej teściów, to takiej parze przyjdzie się zmagać z większym stresem w trakcie budowania relacji pomiędzy ich rodzinami. Nasi respondenci mówili nam, jak trudno jest żyć w zgodzie, jeśli różnice są tak wielkie:

„Nie obchodzi mnie jego rodzina. Jest bardzo różna ode mnie”.

„W sumie, to nie lubię jego rodziny. W przeciwieństwie do mnie wychował się w wielkiej i głośnej rodzinie, muszę się więc zdrzemnąć po wspólnie spędzonym dniu”.

„Moja rodzina nie jest za bardzo towarzyska i nie zaakceptowała jego rodziny, w której wszyscy są bardzo otwarci”.

„Różne kultury czasami ścierają się ze sobą. Jego rodzina jest bardzo duża i jej członkowie zawsze domagają się, aby poświęcać im dużo uwagi”.

„On lubi moją rodzinę bardziej niż ja jego, co wynika z różnych systemów wartości”.

„Jego rodzina miewa tradycjonalne podejście do pewnych spraw, w których on i ja nie zawsze się zgadzamy”.

„Rodzina mojej Drugiej Połowy jest innego wyznania i z tego powodu nikt z jego strony nie przyszedł na nasz ślub kościelny. Nigdy ich nie poznałam i mam nadzieję, że tak zostanie”.

„Pochodzimy z bardzo różnych rodzin, co powodowało dużo spięć na początku naszego małżeństwa, ale z czasem wszystko się uspokoiło”.

Mimo że różnice powodują trudności, to jednak nasi respondenci stwierdzili, że można nauczyć się żyć w zgodzie, jeśli obie strony są skłonne okazać tolerancję i ze wszystkich sił starać się pracować nad polepszeniem sytuacji.

„Ona pochodzi z rodziny żydowskiej a ja z katolickiej, ale każda z rodzin akceptuje synową czy zięcia. Obie rodziny zachęcają się nawzajem do uczestnictwa w różnych zajęciach i obrządkach religijnych. Mają dużo wzajemnego szacunku wobec swojej historii, tradycji i kultury”.

Święta

Razem z żoną byliśmy na noworocznym lunchu, na którym poruszony został temat, w jaki sposób decyduje się, gdzie spędzić święta.

„To proste” powiedział Stan. „Po prostu mówię »Tak, kochanie«”.

Wszyscy zaśmiali się, wyrażając uznanie.

Różne pary mają różne sposoby decydowania o tym, gdzie spędzić święta. Nie ma żadnej gotowej formuły na podjęcie takiej decyzji, może z wyjątkiem jednej najważniejszej zasady: rozmawiajcie.

Ważne jest, aby o planach na święta rozmawiać nie tylko ze swoją Drugą Połową, ale również z Twoją rodziną i jej rodziną – i najlepiej zrobić to jak najwcześniej. W ten sposób uniknie się stresu, jakim jest zawsze „podróż z powodu poczucia winy”, jaką w ostatniej chwili wymusili na was rodzice.

Jedna z respondentek powiedziała, że ona i jej mąż układają swój plan na święta z rocznym wyprzedzeniem: „Omawiamy nasz plan dużo wcześniej i wspólnie decydujemy, jak go zrealizujemy. Czasami w trakcie świąt rozstrzygamy już kwestię przyszłorocznych świąt i tym samym unikamy stresu i niejasności”.

Czytając setki komentarzy naszych respondentów na temat tego, jak radzą sobie ze świętami, można jasno stwierdzić, że jest kilka reguł pomagających rozwiązać ten problem:

- Najważniejsze to pamiętać, że Ty i Twoja Druga Połowa – i Wasz związek – mają pierwszeństwo. „Próbujemy być szczerzy z naszymi rodzinami. Mówimy rodzicom, w rzeczowy sposób, co chcemy robić na święta, mając na względzie to, czego każda para rodziców oczekuje od nas”. (Ta para rozumie, jak ważne jest szanowanie swoich własnych życzeń, ale również uwzględnianie pragnień ich rodziców i innych członków rodziny. Jednak to oni podejmują ostateczną decyzję, a nie inni.)

- Bądźcie elastyczni. „Nasze rodziny mieszkają w różnych stanach, więc zawsze czeka nas podróż na święta. Oboje pochodzimy z dużych rodzin, ale konieczność podróżowania nigdy nie stanowiła problemu. Jedne święta mają większe znaczenie dla nas, a inne dla naszych rodzin. Zawsze jedziemy tam, gdzie czujemy, że powinniśmy być, a odkąd pojawiły się dzieci, nasza rodzina jest dla nas priorytetem”. (Ta para rozumie, że okoliczności zmieniają się, zarówno dla niej, jak i dla innych. W swoich planach bierze pod uwagę obecną sytuację i stawia swoją rodzinę na pierwszym miejscu, co jest przedmiotem pierwszej reguły.)

- Nie obiecuj. „Mamy szczęście, że spędzanie świąt nigdy nie było dla nas problemem. Po prostu wszystko się samo ułożyło. Teraz, kiedy jesteśmy małżeństwem, nie obiecujemy, jak będzie to wyglądać w następnym roku. Jestem pewna, że samo się ułoży”. (Zmiany to jedyna pewna rzecz i musicie sobie zdawać sprawę, że okoliczności a tym samym i Wasze decyzje będą się zmieniać.)

- Pamiętaj, co jest ważne dla każdej ze stron:

- „Spędzamy Święto Dziękczynienia z jego rodziną co drugi rok. Wigilię spędzamy u mojej rodziny, a pierwszy dzień świąt u jego rodziny”. (Wielu respondentów przyznało, że tak właśnie wymieniają się świętami. Branie pod uwagę preferencji każdej strony jest sposobem na uniknięcie spięć, ale pamiętaj, jak może wpłynąć to na Ciebie i Twoją Drugą Połowę. Jedna osoba napisała, „Tak, odwiedzamy obie rodziny w święta i w końcu jesteśmy strasznie tym zmęczeni po świętach”.)

- „Święto Dziękczynienia jest ważniejszą sprawą w jego rodzinie niż w mojej, więc to jego rodzina ma rezerwację na to święto. Z kolei w mojej rodzinie Wigilia jest ważniejszym świętem, więc to do niej należy ten dzień. Sylwester to święto tylko dla nas. (Ta para wie, że chęć dzielenia się, zrozumienie i zaangażowanie w swój związek pomagają rozwiązać kwestię świąt.)

Święta u siebie
Wiele par znajduje bardzo proste rozwiązanie – święta u siebie. Rezygnacja z odwiedzania rodziny i spędzanie świąt we własnym domu odnosi się najczęściej do Gwiazdki, zwłaszcza kiedy pojawiają się dzieci. „Na początku naszego małżeństwa co drugi rok jeździliśmy do New Jersey, żeby spędzić święta z rodziną mojej żony. Jednak kiedy pojawiły się dzieci, jej mama powiedziała, że nie wymaga od nas, żebyśmy odwiedzali ich na święta. »Dzieci powinny cieszyć się Gwiazdką we własnym domu i budować własne tradycje, tak jak Ty, kiedy byłaś mała«, wyjaśniła bezinteresownie jej mama. Właśnie takie tradycje mają znaczenie dla naszych córek. Oczywiście odwiedzaliśmy rodzinę żony w inne święta. W Święto Dziękczynienia zazwyczaj moi teściowie przyjeżdżają do nas, do Vermont, a na Wielkanoc my jedziemy do New Jersey”.

Święta osobno
Odpowiedzi na różne pytania naszego sondażu, prawie zawsze, nie były zależne od wieku ani stanu cywilnego respondentów. W jednym tylko przypadku stan cywilny miał znaczenie – sposób spędzania świąt – a dokładniej decyzja, czy spędzić święta razem czy osobno. Tylko jedno małżeństwo przyznało, że obchodzi święta z dala od siebie. Tymczasem jedna na sześć par, jeszcze nie po ślubie, ale w poważnym związku, stwierdziła, że każdy spędza święta gdzie indziej. Oto kilka komentarzy na ten temat:

Wycieczka świąteczna

Niektóre pary unikają problemu wyboru miejsca, gdzie spędzić święta, i jadą na wycieczkę na ostatnie dni roku. „Zawsze jedziemy w ciepłe miejsce i nigdy z nikim z rodziny” – napisała jedna para. „I tak widzimy ich wystarczająco często w ciągu roku, więc nie musimy im poświęcać świąt. To jest czas dla nas, zawsze gdzieś wyjeżdżamy”.

Mimo że wyjazd na wakacje świąteczne jest dla Was idealnym planem na święta, dzięki któremu pozbywacie się dylematu, kogo odwiedzić, pamiętajcie, że mogą na tym ucierpieć tradycje rodzinne. Kiedy dorastałem, moja rodzina zawsze jeździła na wakacje zimowe do kurortu narciarskiego, ale dopiero po świętach. Jednego roku, kiedy mój brat z żoną byli w Liberii w ramach Korpusu Pokoju, moi rodzice postanowili ich odwiedzić na Boże Narodzenie i zabrali ze sobą mnie, moją siostrę i przyjaciela mojego brata. Skończyło się na tym, że spędziliśmy Gwiazdkę w kiepskiej kwaterze w Liberii, i choć sama podróż była niezapomniana, to jednak ominęły mnie prawdziwe święta, choinka i inne tradycje oraz spotkanie z bliskimi. Od tamtej pory nie wyjeżdżam nigdzie na święta.

Są i takie pary, które decydują się w ogóle nie obchodzić świąt. Kiedy byłem ostatnio gościem programu radiowego, jedna z dzwoniących osób zaczęła swoje pytanie do mnie od stwierdzenia: „Postanowiłem nie obchodzić świąt”. Ja bym się nie zdecydował na taki krok – ale jeśli jemu to pasuje....

„Jadę do swojej rodziny, a on dołącza lub nie, i jest OK”. (Wiek: obie osoby po pięćdziesiątce. Sytuacja: poważny związek.)

„Zazwyczaj spędzam jedne święta w roku z moją rodziną, a Boże Narodzenie z jego rodziną. On zawsze spędza święta ze swoją rodziną, a nie moją”. (Wiek: obie osoby pod trzydziestkę. Sytuacja: mieszkają razem.)

„Zazwyczaj kończy się na tym, że spędzamy święta osobno, ponieważ żadne nie chce ich spędzić z dala od swojej rodziny”. (Wiek: niewiele ponad 20 lat. Sytuacja: poważny związek.)

Równowaga rodzinnych tradycji
Oprócz wyboru miejsca, gdzie spędzimy święta, trzeba jeszcze pamiętać o różnych zwyczajach świątecznych wyniesionych z domu rodzinnego. Przed związaniem się z Drugą Połową każdy spędza święta według tradycji. Jako para musicie zdecydować, które obyczaje będziecie kontynuować, a które zarzucicie, ponieważ kolidują z tradycjami drugiej osoby. Na przykład, rodzice mojej żony ubierali choinkę dopiero, gdy dzieci poszły spać w Wigilię. Ilekroć teraz o tym myślę, zastanawia mnie, jak znajdowali czas na dekorowanie choinki, zwłaszcza że musieli jeszcze zapakować prezenty dla siódemki swoich dzieci, powiesić skarpety na prezenty i posprzątać dom. Jakoś jednak dawali sobie z tym wszystkim radę i każdego ranka w Boże Narodzenie, kiedy ich dzieci schodziły na dół, widziały, że wszystko zmieniło się przez jedną noc.

Dobrze dla tradycji, źle dla rodziców. Razem z żoną zrezygnowaliśmy ze zwyczaju jej rodziców i dekorujemy choinkę przed Wigilią.

W mojej rodzinie dzieciaki budziły się rano i znajdowały skarpety na prezenty w nogach łóżek. Oczywiście każdy natychmiast je sam otwierał. W rodzinie mojej żony, z kolei, dzieci znajdowały skarpety przyczepione do kominka i otwierały je razem. Postanowiliśmy w naszym domu, że skarpety będą wisiały na kominku i że razem z dziećmi będziemy je otwierali w bożonarodzeniowy poranek.

W obu przypadkach kluczem do dokonania wyboru był szacunek dla tradycji wyniesionych z domu rodzinnego. Każde z nas miało swoje zwyczaje, które były dla nas ważne, tak więc postanowiliśmy połączyć je i stworzyć tradycje jako rodzina – tradycje, które, mam nadzieję, będą kontynuowane przez nasze córki w ich rodzinach.

Limity, limity, limity

Moi rodzice przyjeżdżają z wizytą?!

lub

Jedziemy do Twoich rodziców na weekend?!

W przypadku tych wizyt stosuje się dwie zasady. Pierwsza zasada: nawet jeśli pomyślisz o spotkaniu z rodziną, to porozmawiaj o swoich planach z Drugą Połową.

Druga zasada: zawsze ustalaj dokładne daty rozpoczęcia i zakończenia odwiedzin w momencie zapraszania rodziny. Żadnych wizyt na czas nieokreślony. Powtarzam: żadnych wizyt na czas nieokreślony. Nie ma od tego żadnych wyjątków i żadnych wymówek – zawsze ustalaj limity czasowe.

(zobacz „Wizyty z noclegiem”).

18
PRACA – TA INNA DRUGA POŁOWA

KAŻDEGO DNIA JOE WSTAJE O 5.30, WCHODZI CICHUTKO DO ŁAZIENKI, bierze prysznic, goli się a następnie ubiera. Zawsze stara się nie robić hałasu, aby nie obudzić Nancy i dziecka. I znika.

Joe zwykle wraca do domu o szóstej wieczorem. Zazwyczaj jest trochę zmęczony, ale widok malutkiego synka zawsze go ożywia. Podczas gdy Nancy przygotowuje kolację, Joe bawi się z małym Joe, kąpie go i szykuje do spania. O 7.30 Joe i Nancy siadają razem do kolacji. Rozmawiają o dziecku, domu, o planach na weekend. W zasadzie rozmawiają o wszystkim – z wyjątkiem pracy Joego.

Nancy wie, że jej mąż jest inżynierem w firmie budowlanej, jednak nigdy nie była w jego biurze, gdzie zazwyczaj pracuje, ani na żadnym z placów budowy. Zanim pojawiło się dziecko, i ona również pracowała, żadne z nich nigdy nie miało okazji odwiedzić miejsca pracy drugiej osoby. Teraz, kiedy jest już dziecko, a Nancy pracuje na pół etatu, nadal nie ma pojęcia, jak wygląda życie jej męża w pracy.

To tajemnica i Joe naprawdę nie chce o tym rozmawiać, „Kiedy jestem w domu, nie chcę myśleć o pracy ani o niej rozmawiać”, wyjaśnia Nancy. „Chcę być z Tobą i małym Joe”.

Jednym za największych niebezpieczeństw dla związku jest twórcza wyobraźnia. Zazdrość polega na zmaganiu się z nieznanym i na poleganiu na wyobraźni, aby wypełnić luki. Od zastanawiania się, co Joe robi w pracy, już krótka droga do bycia zazdrosną o czas, jaki spędza w pracy. Nie mam tu na myśli zazdrości o to, z kim może spędzać czas w pracy lub co robi po pracy, ale o zazdrość, której obiektem jest sama praca.

Wielu ludzi nigdy nie widziało miejsca pracy swojej Drugiej Połowy, więc nie mają pojęcia o tym, na czym polega jej praca i jakim problemom musi stawić czoło, kiedy pracuje. Najlepszym sposobem na zrozumienie tego owianego tajemnicą miejsca (gdzie spędzasz więcej czasu niż ze swoją Drugą Połową) jest rozmowa o nim:

- Opisz ludzi, z którymi pracujesz.

- Daj upust swoim frustracjom związanym z pracą.

- Pochwal się swoimi sukcesami.

- Zwierz się swojej Drugiej Połowie ze swoich nadziei na awans, premię lub więcej obowiązków.

- Zaproponuj swojej Drugiej Połowie wizytę u siebie w pracy, tak aby mogła wyobrazić sobie, co robisz w ciągu dnia.

Krótko mówiąc, nie rób tajemnicy ze swojej pracy i pozwól, aby ten świat stał się bardziej realny dla drugiej osoby.

Praca razem

Pierwszego grudnia 1984 roku otwarłem drzwi do mojej nowej agencji reklamowej mieszczącej się w budynku Maltex Building, który kiedyś mieścił starą fabrykę, a teraz został zmieniony na miejsce, gdzie rozwijają się małe firmy. Miałem do swojej dyspozycji około 135 m^2 otwartej przestrzeni, ogromne okna w cudownym widokiem na jezioro Champlain, piękne drewniane podłogi, na których stało mnóstwo pudełek, które przyszły pocztą tego ranka, i maszynę do składania tekstu.

Do początku lutego w biurze była już recepcja, która znajdowała się pomiędzy ścianami sięgającymi do pasa, a wypełniona była coraz większą stertą listów, ponieważ byłem zajęty wykonywaniem swojej pracy. Wtedy po raz pierwszy odwiedziła mnie moja żona. Zobaczyła stos korespondencji – rachunków, czeków i nie wiadomo czego jeszcze i powiedziała: „Znam Cię dobrze. Nigdy nie nadążysz z tym wszystkim”.

Oczywiście, że dobrze mnie znała – w końcu jesteśmy małżeństwem. Wiedziała też, jak wygląda moje biurko w domu. Zaczęła przeglądać pocztę, segregować rachunki, deponować czeki i generalnie przywracać ład i porządek. I tak po prostu znalazła nową pracę. Od tamtej pory pracujemy razem, teraz w Instytucie Emily Post.

Mam podwójne szczęście w tym względzie. Po pierwsze, spędzam czas z moją żoną w ciągu dnia. Po drugie, jakoś udało nam się pracować razem i się nie pozabijać. Nie macie pojęcia, ile osób mówiło mi, że nie byłyby w stanie pracować ze swoimi partnerami. Rozumiem je, ale i trochę mi ich żal. Wspólna praca w naszym przypadku przyniosła bardzo dobre efekty, a w trakcie nauczyliśmy się kilku prawideł ułatwiających rozdzielanie pracy od naszego związku.

- Kiedy jesteście w pracy, oboje macie konkretne role, musicie dobrze się w nich czuć i akceptować je nawzajem. W naszej agencji reklamowej byłem głównym projektantem i sprzedawcą, a moja żona główną księgową. Dla dobra naszej firmy i pracowników funkcje te przyjmowaliśmy, kiedy przychodziliśmy do pracy – nie byliśmy mężem i żoną.

- Po opuszczeniu biura wracacie do swoich ról jako partnerzy w związku, bez względu na to, jakie funkcje macie w pracy. Musicie nauczyć się sprawnie przechodzić z ról, które odgrywacie w pracy, do ról jako partnerów w życiu i musicie umieć to zrobić zaraz po otwarciu drzwi do miejsca Waszej pracy.

- Kiedy kończycie pracę, zostawcie ją za sobą. To dobrze brzmi w teorii, staramy się trzymać tego w praktyce, ale prawda jest taka, że i tak rozmawiamy o pracy domu. Pożytek jest z tego taki, że udaje nam się wówczas rozwiązać pewne problemy i następnego dnia w pracy możemy iść dalej z planem. Niebezpieczeństwo polega na tym, że praca może łatwo wkroczyć w Wasz związek i zawładnąć Waszym wspólnym życiem. Jeśli razem prowadzicie interes, odrobina pracy w domu nie zaszkodzi, ale nie pozwólcie, aby zdominowała ona Wasze życie poza biurem.

Praca i dom: ciągła walka

I oto dochodzimy do sedna sprawy. Prawda jest taka, że spędzasz więcej czasu z ludźmi, z którymi pracujesz, niż ze swoją Drugą Połową. Z tego punktu widzenia nie dziwi fakt, że wiele osób czuje, iż ciągle rywalizuje z pracą swoich partnerów.

- Nie zadzwoniłeś. Kolację masz na stole – zimną.

- Powiedziałaś, że będziesz o szóstej, a jest ósma!

- Nie możesz iść na mecz i zobaczyć, jak Twoja córka gra hokeja na trawie? Będzie zawiedziona. (I ja też.)

- Co to znaczy, że masz coś do zrobienia do pracy? Jest 23.30 i czas spać.

- Twój szef chce, żebyś przyszedł do pracy w niedzielę?!

Lista jest długa, a prawda jest taka, że praca koliduje z życiem domowym. Jedyny sposób, żeby sobie z tym poradzić, to zrozumieć i zaakceptować dwa fakty:

- Praca i czas jej poświęcony przekłada się na dochód, którego potrzebujecie jako para.

- Osoba pracująca w Waszym związku dokonuje wyboru, kiedykolwiek to możliwe, i spędza czas z rodziną.

Problemy pojawiają się wtedy, kiedy jedna osoba zaczyna czuć, że praca partnera staje się substytutem życia w domu, a nie koniecznością. Aby tego uniknąć, oboje musicie ciągle starać się rozumieć, że pracująca osoba musi stawić czoło kolidującym ze sobą wymaganiom pracy i życia w domu, jak również musicie się starać równoważyć te wymagania. Pracująca osoba powinna...

- Ustalić stałą godzinę wyjścia z pracy. Jako pracodawca doceniam znaczenie czasu, jaki moi pracownicy spędzają ze swoimi rodzinami. Jeśli ich życie rodzinne układa się dobrze, to wtedy będą bardziej produktywnymi pracownikami. Co jakiś czas, jeśli jakiś projekt musi być ukończony, doceniam, że moi pracownicy zostają dłużej, ale nie robimy tego nagminnie i zdecydowanie skończyliśmy z zostawaniem na noc, aby zdążyć z nawałem pracy. (Jednym z powodów zaprzestania takiej praktyki jest to, że wszyscy czuli się wykończeni przez następne kilka dni i tym samym spadała jakość wykonywanej przez nich pracy.) Każda osoba powinna nauczyć się tak zarządzać swoim czasem, aby zostawanie do późna nie było konieczne. Jeśli moi pracownicy rzeczywiście muszą zostać dłużej, zawsze później nalegam, aby wzięli pół dnia lub cały dzień wolnego.

- Wracaj do domu tak, jak to było zaplanowane. Pójście na drinka z ludźmi z pracy bez uprzedniego powiadomienia Drugiej Połowy jest tak samo nierozważne, jak zostanie dłużej w pracy bez wcześniejszego zadzwonienia, że się będzie później.

- Informuj na bieżąco swoją Drugą Połowę. Osoba pracująca powinna zawsze dzwonić, jeśli wie, że się spóźni, ale również wtedy, gdy wychodzi z pracy, po to aby Druga Połowa wiedziała, kiedy się jej spodziewać

Jednocześnie partner(ka) osoby pracującej powinien(powinna)...

- Starać się ułatwić życie Drugiej Połowie pracującej do późna. W domu zawsze czeka na mnie ciepła kolacja, którą moja żona przygotowuje dla mnie, niezależnie od tego, jak późno wracam.

- Starać się okazywać zainteresowanie. Nie trzeba być fizykiem, żeby być w związku z fizykiem. Twoja Druga Połowa może nie umieć wyjaśnić wszystkich szczegółów związanych z pracą, ale zawsze można okazać empatię wobec niej i zapytać się szczerze, jak minął jej dzień. Trzeba pamiętać, żeby być również dobrym słuchaczem, kiedy Druga Połowa odpowiada na nasze pytania.

W niektórych domach obie osoby pracują, czasami do późna. Bez względu na to, jak ciężki dzień się miało, kiedy przychodzicie do domu, powinniście zainteresować się tym, jak minął dzień w pracy drugiej osobie, i jeśli to konieczne, okazać jej wsparcie.

- Ustalcie godzinę, kiedy kontaktujecie się ze sobą po południu. Możecie wtedy omówić, kto kupi coś do jedzenia na wynos lub zrobi kolację w domu.

- Ustalcie dzień na randkę (zobacz „Wieczór na randkę, część pierwsza”) Bardzo łatwo jest pozwolić pracy zawładnąć Wami do tego stopnia, że nie macie czasu dla Waszego związku.

- Umówcie się, że przed wyjściem do pracy zostawiacie porządek w domu po to, aby po powrocie wieczorem nie musieć sprzątać przez trzy godziny przed kolacją.

Zajmowanie się domem to też praca

Kiedyś trzeba było wchodzić na najwyższą wieżę i wykrzykiwać całemu światu, że zajmowanie się domem jest też pracą. Jednak dzisiaj powszechnie uznaje się, że – pomiędzy sprzątaniem domu, załatwianiem spraw na mieście, opiekowaniem się dziećmi i może wykonywaniem jakiejś pracy na zlecenie – partnerzy, którzy zostają w domu, pracują tak samo ciężko, jak ci, którzy robią to poza domem. Tym samym zasługują na taki sam szacunek.

Kiedy Joe wraca do domu z pracy, musi okazać Nancy tyle samo wsparcia i zachęty, ile ona jemu. Jeśli widzi, że miała ciężki dzień, powinien zachęcić ją do zrelaksowania się po kolacji i samemu zająć się zmywaniem naczyń. Mógłby nawet przygotować kąpiel i przynieść jej filiżankę herbaty lub kieliszek wina do łazienki. Takie gesty mają największy wydźwięk, jeśli nie kryją się z nimi jakieś ukryte motywy, ale szczery szacunek dla partnerki i wdzięczność za jej wysiłek dla dobra związku. Od czasu do czasu każdy potrzebuje wsparcia drugiej osoby. Teraz Joe powinien być wsparciem dla Nancy.

Oczywiście, powyższe rady nie dotyczą tylko mam, które zostają w domu, ale również coraz szerszych szeregów ojców zajmujących się domem.

Kiedy Wasze kariery kolidują ze sobą

To, że obie osoby w związku pracują poza domem, nie oznacza, że wszystkie problemy związane z wojną pomiędzy pracą i życiem domowym po prostu znikną. Wręcz przeciwnie. Denny i Pam pracują, mają dwójkę dzieci, psa, kota i dom, którym trzeba się zająć. Jeśli nie będą ostrożni, mogą wpakować się w tarapaty. Dlaczego? Ponieważ oboje pracują i oboje zajmują się domem, co daje dwa razy więcej okazji do stresu i napięć, które mogą urosnąć do tak wielkich rozmiarów, że ich przytłoczą.

Inną potencjalną pułapką jest syndrom „moja praca zabiera mi tyle czasu, że nie mam czasu dla swojej Drugiej Połowy”. Niedawno przeczytałem niesamowitą historię w rubryce porad osobistych dla czytelników w jednej z gazet. Historia dotyczyła kobiety, której miejsce pracy było oddalone o kilka godzin od domu i jej męża. Była bardzo ważną osobą w swojej firmie i zdecydowała się w końcu wynająć mieszkanie bliżej miejsca pracy, żeby mieszkać tam w ciągu tygodnia.

Łatwo zgadnąć, do czego to może doprowadzić. Niedługo potem przyjeżdżała do domu jedynie na święta i długie weekendy – a kiedy już w nim była, to próbowała przejąć kontrolę nad domem, którym zajmował się jej mąż.

Łatwo też zgadnąć, w jakim kierunku podąża taki związek.

Będę szczery w tej kwestii: ja też coś takiego przeszedłem. Pozwoliłem pracy zawładnąć moim życiem i nic innego nie miało znaczenia. I to jest błąd. Praca jest istotna, ale inne rzeczy są ważniejsze.

Ty jesteś ważny(a).

Twoje życie jest ważne.

Twój związek jest ważny.

Twoja rodzina jest ważna.

Należy starać się ocenić swoją sytuację i spróbować zachować równowagę między pracą a życiem rodzinnym – jest to warte wysiłku. Przeanalizowałem swoją sytuację i to, czym zajmowałem się w pracy, i doszedłem do wniosku, że przejąłem odpowiedzialność za pracę innych. Wobec tego spotkałem się z tymi osobami i oddałem im, co należało do nich – odpowiedzialność na ich pracę. Przykład: jednego wieczoru zostałem dłużej, żeby rozwiązać problem z projektem, aby mógł być gotowy na czas. Następnego dnia wezwałem pracowników zajmujących się tym projektem i jasno im powiedziałem, że następnym razem nie podejmę takiego problemu – oni to zrobią.

Trzeba jednak przyznać, że zdarza się seria dni, kiedy zostaje się dłużej w pracy, i trzeba to zaakceptować. Jeśli masz jasno ustalone priorytety i Twoja Druga Połowa wie o tym, to będzie też wiedziała, że dokonujesz takich wyborów, które służą Waszemu związkowi i/lub rodzinie, oraz że nigdy nie poświęcisz Waszego związku dla pracy.

Praca nie odwzajemnia Twojej miłości

Nigdy nie pozwól, aby praca stała się na tyle ważna, by móc zastąpić Twoją Drugą Połowę. Twój związek jest ważny. Walcz o niego. Rozmawiaj, idź na kompromis i zaangażuj się w to, co razem zbudowaliście. Pamiętaj, wieczorem, kiedy idziesz spać, Twoja praca nie obejmie Cię swoim ramieniem ani nie przytuli się do Ciebie.

Jeśli chodzi o pracę w dzisiejszych czasach, to najlepsze jest to, że nie ma się już jednej pracy na całe życie. Ludzie zmieniają pracę, a nawet zawody i zaczynają karierę od początku. Jeśli wymagania stawiane Ci w pracy zaczynają zagrażać Twojemu związkowi, to należy podjąć decyzję. Kiedyś ludzie pytali mnie, jak to się stało, że odważyłem się porzucić pracę na etacie po to, aby otworzyć własną agencję reklamy. Dla mnie dużo cięższą decyzją byłoby pozostanie w mojej starej pracy.

Imprezy firmowe

Mary i John od dziewięciu lat chodzą na coroczne przyjęcie w firmie Johna. Jednak tego roku Mary jest nieugięta: nie idzie. A John nie ma pojęcia dlaczego.

Fakt, że w zeszłym roku musiał pracować do późna w dzień imprezy i miał ku temu powód: zawalił sprawę rok wcześniej i upił się trochę na przyjęciu. Zatem w zeszłym roku od samego początku przyjęcia zapewniał wszystkich, że nie powtórzy tej wpadki.

I czyż nie przepraszał z tysiąc razy w ciągu roku za to, że zostawił Mary samą na cały wieczór i rozmawiał ze swoim nowym szefem? Nie ma naprawdę znaczenia fakt, że jego nowym szefem była kobieta. Tak czy inaczej, już nie pracuje w jego firmie.

No i zdarzyło mu się raz, że zapomniał powiedzieć Mary o przyjęciu, ale gdy zdał sobie z tego sprawę, natychmiast do niej zadzwonił. Ona nie miała nikogo do pilnowania dziecka, miała fatalną fryzurę, ale on wiedział, że Mary zbierze się i będzie gotowa – i tak też się stało. Oczywiście, kiedy wrócili do domu po przyjęciu, John miał czelność wyrzucać Mary, że był zażenowany tym, że nie była bardziej towarzyska.

I nadal nie rozumie, dlaczego w tym roku Mary nie chce iść na przyjęcie do jego firmy.

Podróż w interesach

Jeśli masz szczęście (albo pecha, w zależności od punktu widzenia), to może się zdarzyć, że będziesz towarzyszyć swojej Drugiej Połowie w czasie podróży służbowej. Wiele reguł dotyczących imprez firmowych ma również zastosowanie w przypadku podróży w interesach. Okaż zainteresowanie tym, co się dzieje, i angażuj się w rozmowy towarzyskie z osobami, które znasz lub nie, i oczywiście pamiętaj o odpowiednim stroju, bo to wszystko świadczy dobrze o Tobie i Twojej Drugiej Połowie. Zapamiętaj: rozmowy w łóżku mają potężną moc. Twój wygląd, czyny i słowa zrobią wrażenie nie tylko na współpracownikach Twojej Drugiej Połowy, ale również na ich partnerach. A ponieważ ludzie lubią plotkować, to będą dzielili się swoimi wrażeniami i opiniami w zaciszu własnego pokoju.

Kiedy Twoja Druga Połowa odwiedza Cię w pracy

✦   Okaż dumę. Przedstaw ją swoim współpracownikom i szefowi, jeśli jest osiągalny.

✦   Jeśli nie masz czasu, gdy przychodzi Twoja Druga Połowa, to przynajmniej zauważ fakt, że już jest, i wyjaśnij, że za chwilę skończysz.

✦   Spraw, żeby Twoja Druga Połowa czuła się mile widziana. To, jak ją traktujesz, nie umknie jej uwadze. Twoi koledzy i koleżanki z pracy również uwzględnią to w formułowaniu swojej opinii na Twój temat.

Gdy towarzyszysz swojej Drugiej Połowie na imprezie firmowej

✦   Nie przesadzaj z alkoholem. To chyba zrozumiałe.

✦   Przygotuj się na przedstawienie własnej osoby. Ty i Twoja Druga Połowa możecie rozdzielić się w trakcie imprezy, więc dobrze wiedzieć, jak się wówczas przedstawić i prowadzić rozmowę towarzyską

✦   Okaż ciepło i zrozumienie swojej Drugiej Połowie. Obejmij ją. Weź go za rękę. Przynieś jej drinka. Podziel się przystawką. Niech on(a) i Twoi współpracownicy zobaczą Twoją dumę z faktu, że ta osoba jest Twoją Drugą Połową.

✦   Okaż entuzjazm i pozytywne nastawienie do towarzystwa. To nie jest czas na rozmowę o tym, kogo w pracy nie lubi Twoja Druga Połowa, których klientów nie znosi, jak narzeka na szefa i politykę firmy.

✦   Nie marudź. Nie patrz cały czas na zegarek i nie pytaj się co chwilę, czy możesz już iść do domu. Jeśli tak zrobisz, to wyjdziesz na pięciolatka albo i gorzej.

✦   Pamiętaj o podziękowaniach. Zanim wyjdziesz, znajdź szefa swojej Drugiej Połowy, podziękuj za przyjęcie i nie zapomnij powiedzieć o mile spędzonym czasie.

Jako osoba towarzysząca możesz też uczestniczyć w różnych imprezach towarzyskich, zarówno ze swoją Drugą Połową, jak i w pojedynkę. Jeśli w czasie podróży firma planuje szkolenia dla swoich pracowników, to zawsze organizuje różne zajęcia dla ich partnerów. Jeśli tak będzie, to postaraj się w nich uczestniczyć. Jest to świetna okazja, aby poznać inne drugie połowy. Nie tylko pomożesz swojemu partnerowi budować lepsze relacje w pracy, ale może okazać się, że znajdziesz nowych przyjaciół w drodze do muzeum kukurydzy i lucerny.

Biuro w domu

Biuro w domu byłoby najlepszym rozwiązaniem gdy chodzi o zderzenie pracy z życiem rodzinnym. Prawdą jest, że jeśli dobrze ustali się reguły, to praca w domu może przyczynić się do znacznego zmniejszenia napięcia i stresu.

Po pierwsze, znajdźcie konkretne miejsce, które będzie miejscem pracy dla osoby pracującej w domu. Ja mam małe „biuro” w holu zaraz obok łazienki na dole. Jego wymiary to około 1,5 x 3 metra – wystarczy na biurko, regał i dodatkowy stolik na drukarkę. Miejsce jest idealne choćby tylko z jednego powodu – łazienka jest dwa kroki od mojego krzesła.

Drugą ważną rzeczą jest nastawienie Twoje, jak również Twojej Drugiej Połowy, do pracy w domowym biurze. Kiedy ja siedzę w swoim, to równie dobrze mógłbym być na Księżycu. Nie mam nawet drzwi, żeby się zamknąć, ale wiem, że kiedy tam jestem, to znaczy, że pracuję. Moja żona też to wie.

Kiedy pracuje się w domu, bardzo przydaje się zrobienie sobie dokładnego planu i trzymanie się go. Zaczynaj pracę codziennie o tej samej porze i realizuj swój plan na dany dzień. Taka rutyna jest dobra dla Ciebie i dla Twojej Drugiej Połowy – zwłaszcza jeśli ona też zostaje w domu. Jeśli trzymasz się swojego planu, to oboje wiecie, kiedy jesteś w pracy, a kiedy nie.

Zawsze radzę osobom pracującym w domu, żeby ubierały się tak jak do pracy. Swobodny styl jest dobry, ale nie oznacza to noszenia dresu z siłowni lub, co gorsza, szlafroka i kapci. Ubranie się w eleganckie i czyste rzeczy sprawi, że będziesz miał(a) wrażenie, że „idziesz do pracy”. Pomoże to również Twojej Drugiej Połowie (jak również Twoim przyjaciołom i sąsiadom) myśleć o Tobie jako o osobie poważnie traktującej swoją pracę i tym samym nie będą Ci w niej przeszkadzać. I jeśli Twoja Druga Połowa będzie miała niespodzianego gościa, to Twój „biurowy” ubiór uchroni wszystkich od znalezienia się w sytuacji, kiedy przemierzasz przedpokój w bokserkach i koszulce lub podartych dresach.

Praca w domu to nie wakacje

Czy wyszłabyś wcześniej z pracy, żeby pomóc swojemu partnerowi pomalować salon?

Czy spóźniłbyś się do pracy, ponieważ musiałeś skosić trawnik?

Czy poświęciłabyś dodatkową godzinę na lunch, żeby obejrzeć serial?

Czy urwałbyś się z pracy wcześniej, żeby pomóc sąsiadowi?

Nie? To nie rób tych rzeczy tylko dlatego, że pracujesz w domu.

Wakacje i czas wolny

Obecnie bardzo popularny jest jeden trend, którego nie znoszę – jest to moda na to, żeby nie brać urlopu. Niektórzy uważają, że jest to kolejna z rzeczy, którą muszą zrobić, aby zachować pracę.

To nie jest dobre rozwiązanie.

Z punktu widzenia robienia interesów błędne jest przekonanie, że ludzie będą dobrze wykonywać swoją pracę, jeśli nie zrobią sobie wakacji. Urlop pracownika jest ważny dla firmy, ponieważ jest okazją, aby naładować akumulatory i wrócić do pracy z energią i w pełni sił.

Kiedy otworzyłem swoją agencję reklamową, pracowałem jak wół, ale każdego lata jechałem na rodzinne wakacje do naszego domku letniskowego, który dzielę z moją siostrą i braćmi. Ten tydzień wolnego był jak dar niebios.

Po sześciu czy siedmiu latach, z jakiegoś powodu, wzięliśmy dwa tygodnie urlopu. Nigdy nie zapomnę tych wakacji. Dopiero w czwartek w pierwszym tygodniu zdałem sobie sprawę, że mam jeszcze ponad tydzień wakacji przed sobą. To właśnie w drugim tygodniu, po raz pierwszy od otwarcia własnej firmy, naprawdę zacząłem odpoczywać.

Kiedy wróciłem do pracy, zebrałem swoich pracowników i powiedziałem im, że w czasie wakacji przyszło mi do głowy parę nowych pomysłów. Zobaczyłem przerażenie w ich oczach. Pomyślałem, że będzie zabawnie. Potem powiedziałem im, że począwszy od tego dnia, każdy w firmie będzie dostawał trzy tygodnie urlopu zamiast dwóch – z jednym zastrzeżeniem: dwa tygodnie muszą być jeden po drugim.

To była jedna z lepszych decyzji, jakie podjąłem jako pracodawca, i myślę, że moi pracownicy się ze mną zgodzą.

Oprócz tego, że wakacje są dobre dla Ciebie i Twojej firmy, są również ważne dla Twojego związku. W zasadzie Twój związek jest jak zapracowany pracownik zmagający się z ogromnymi stresem oraz wymaganiami stawianymi przez Ciebie i Twoją Drugą Połowę w ciągu Waszego zaganianego życia. Podobnie jak pracownik, związek potrzebuje wakacji – czasu, kiedy możecie naładować się energią i wzmocnić więź między Wami.

Jeśli Druga Połowa pracuje w domu

Jeśli jest się w związku z osobą, która pracuje w domu, to w takiej sytuacji pojawiają się pewne obowiązki. Przede wszystkim nie należy przerywać pracującej osobie i kazać jej dokończyć zrobienie czegoś w domu, odebrać telefon lub pojechać coś załatwić do miasta. Sprawdzianem w takich okolicznościach jest zadanie sobie pytania: „Czy przeszkodził(a)bym mojej Drugiej Połowie, gdyby pracowała poza domem?” Jeśli nie, to też tego nie rób, jeśli Druga Połowa pracuje w domu.

Przykład: Właśnie dzwoniła Sally, żeby zapytać, czy chcecie z nimi zjeść obiad w następnym tygodniu. Czy rzucił(a)byś wszystko i zadzwonił(a) do swojej Drugiej Połowy do pracy i zapytał(a), czy się zgadza? Nie. Zaczekał(a)byś, aż on(a) wróci z pracy wieczorem i wtedy wszystko byście omówili. Nie przeszkadzaj zatem swojej Drugiej Połowie pracującej w domu.

Ciągła praca bez zabawy to recepta na kiepski związek

Partnerzy muszą dbać o siebie nawzajem. Jeśli Joe zawsze po przyjściu z pracy natychmiast bierze się za pomaganie Nancy w domu, a potem cały weekend od rana do wieczora wykonuje jeszcze więcej prac w domu, to w końcu się wypali. Z kolei jeśli Nancy cały dzień zajmuje się dzieckiem bez chwili przerwy od gotowania, sprzątania i załatwiania różnych spraw, to w końcu ona też się wypali. Oboje muszą chronić się przed takim nadmiernym obciążeniem obowiązkami i zarezerwować sobie czas na rozrywkę, jak np. uprawianie jakiegoś sportu, rozwiązywanie krzyżówek, wizyta u przyjaciół po południu lub poranek na stoku narciarskim.

19
W PODRÓŻY

WAKACJE WE DWOJE, NA KTÓRE CZEKALIŚCIE CAŁY ROK, ZBLIŻAJĄ SIĘ wielkimi krokami. Co zatem będziecie robić – trekking ekologiczny z Amazonii czy leniuchowanie na karaibskich plażach?

W takiej właśnie sytuacji są Ted-i-Denise: każde z nich ma dwa tygodnie urlopu i bardzo się starali tak zorganizować wszystko w pracy, żeby mogli jechać razem na wakacje. I oto przyszedł czas, kiedy mają podjąć decyzję, gdzie się udadzą i co będą robić w ciągu tego wolnego czasu, tak cennego dla nich.

Jeśli są podobni do innych par, to początek tej rozmowy może przebiegać mniej więcej tak:

„Gdzie chcesz jechać?”

„Nie wiem. Gdzie Ty chcesz jechać?”

„Nie wiem. Pogadamy o tym później”.

Takie podejście na pewno nie jest dobre. Jeśli żadna osoba nie powie głośno, co chce naprawdę robić w wakacje, to może się skończyć na tym, że nigdzie nie pojadą. Taki brak zdecydowania oznacza jednak, że Ted nie może kwękać i stękać, kiedy będą wędrować przez las tropikalny pełen owadów, zamiast zastanawiać się, którą część ciała opalić najpierw, podczas gdy kelner przynosi mu poncz z rumem. Podobnie Denise nie może narzekać na to, że nudzi się na plaży, licząc ziarnka piasku, podczas gdy o wiele bardziej wolałaby przemierzać brazylijską dżunglę.

Interesujące jest to, że decyzja o tym, gdzie jechać na wakacje, w przeciwieństwie do innych kompromisów omówionych wcześniej, jest naprawdę trudna, jeśli chce się osiągnąć połowiczne rozwiązanie. Mówiąc inaczej, Ted-i-Denise nie pojadą na trekking do Ameryki Południowej na tydzień, by spędzić później 24 godziny (lub więcej) w podróży po to, żeby móc wylegiwać się na plaży przez resztę wakacji.

Kiedy obie osoby mają różne pomysły na spędzenie urlopu, najlepszym rozwiązaniem jest znalezienie takiego miejsca, w którym każdy znajdzie coś dla siebie – na przykład kurort w kraju tropikalnym, gdzie Ted może relaksować się na plaży, czytać książki i pić rum, a Denise może brać udział w wycieczkach trekkingowych w głąb wyspy, organizowanych przez hotel. Jeśli nie znajdą takiego miejsca, to jedno z nich będzie musiało iść na kompromis, ponieważ trzecia opcja nie pasuje żadnemu z nich.

Taki kompromis może mieć różne formy:

- Coś za coś. W tym roku pojedziemy na trekking, a w następnym roku na Karaiby.

- Każdy pojedzie tam, gdzie chce. Osobne wakacje – każdy robi to, co chce, ale bez drugiej osoby w pobliżu. Niektórym to pasuje, ale ja bym się na to nie zgodził.

- Znajdujecie takie miejsce, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. To może jest wygórowane żądanie, ale są tysiące takich miejsc, nawet jeśli myślimy tylko o Stanach Zjednoczonych, np. Cape Cod, wybrzeże Karoliny Północnej, rejon the Finger Lakes w stanie Nowy Jork, Park Narodowy Great Smoky Mountains w Tennessee, archipelag Florida Keys, Park Narodowy Yellowstone, Wielki Kanion, lub można wybrać się do Baja California w północno-zachodnim Meksyku.

Aby udało się znaleźć wakacje pasujące obu osobom, należy naprawdę szukać miejsc oferujących wiele rozrywek, aż się trafi na coś, co odpowiada każdemu z Was. Jeśli Ted przejmie inicjatywę i postara się znaleźć takie miejsce, to w zamian Denise może być bardziej ustępliwa, jeśli chodzi o swoje wymagania, i na odwrót. Świat jest pełen cudownych miejsc, gdzie można spędzić wakacje, i przy odrobinie chęci oraz wysiłku zawsze znajdzie się to, co będzie pasowało obu osobom.

Podróż pociągiem, samolotem i samochodem
(podróżni liczący się z innymi)

Kiedy plany na wakacje są gotowe, niewątpliwe nadejdzie dzień wyjazdu. Musicie się upewnić, że kiedy to się stanie, będziecie gotowi do wyjazdu.

Pakowanie
Każdego roku jeździmy razem z żoną do Włoch. Wieczorem, przed wyjazdem ganiamy po domu, próbując spakować wszystko, co trzeba, i wtedy właśnie może dojść do konfliktu.

Niezbędny bagaż podręczny

W czasie podróży zawsze powinniście mieć przy sobie torbę, w której będziecie trzymać biżuterię i inne cenne przedmioty, jak również najbardziej niezbędne rzeczy tak, aby nie zostać na lodzie, kiedy okaże się, że Wasze walizki nie pojawią się w tym samym miejscu, co Wy, o tej samej porze.

Rzeczy najpotrzebniejsze to:

Bielizna na zmianę.

Czysta koszula i cienki sweter. (Sweter przydaje się zwłaszcza w nocy, gdy w kabinie robi się zimno).

Przybory toaletowe.

Czeki podróżne i cała gotówka.

Leki.

Dodatkowe okulary, szkła kontaktowe i płyn.

Plan podróży i ksero paszportów.

Potwierdzenia rezerwacji hotelowych, biletów i dokumentów wynajęcia samochodu.

Nauczyliśmy się, że prawdopodobieństwo, iż nasze bagaże przyjadą razem z nami na lotnisko Fiumicino w Rzymie, jest bardzo małe, zwłaszcza jeśli ma się przesiadkę. W zeszłym roku sądziliśmy, że rozpracowaliśmy cały system. Całą drogę lecieliśmy tymi samymi liniami lotniczymi, z jedną przesiadką w Filadelfii, a potem mieliśmy bezpośredni lot do Rzymu. W Filadelfii czekaliśmy pięć godzin na odlot do Europy, pomyśleliśmy więc, że to wystarczy personelowi lotniska, aby przenieść nasze bagaże do następnego samolotu.

Jakże się myliliśmy.

Zagubiony bagaż zawsze stanowi problem. Jesteśmy już tak zmęczeni tym, że przewoźnicy ciągle gubią nasze bagaże, że zawsze staramy się mieć wszystkie niezbędne rzeczy w naszych bagażach podręcznych (patrz tabelka „Niezbędny bagaż podręczny”) i zawsze rezerwujemy jedną noc w hotelu blisko lotniska, żeby łatwo można było nas znaleźć. Kiedy zgubiono – ponownie – nasze bagaże w Rzymie w zeszłym roku, udaliśmy się do okienka, gdzie zgłasza się zagubiony bagaż, i stanęliśmy w kolejce, która w Rzymie jest wyjątkowo długa, co oznacza, że często im się zdarza gubić bagaże pasażerów.

W końcu dotarliśmy do okienka, zgłosiliśmy zagubienie bagaży, pokazaliśmy nasze kwitki i kody, wypełniliśmy wszystkie potrzebne dokumenty i wyszliśmy z lotniska. O dziwo, nasze rzeczy pojawiły się w hotelu następnego ranka.

Ta historia prowadzi nas z powrotem do pierwszego punktu konfliktu: pakowania na wakacje. „Spróbujmy naprawdę spakować tylko to, co potrzebujemy w tym roku”, mówię do żony, „Może włóżmy wszystko w dwie torby podręczne bez potrzeby odprawiania bagażu? Zobacz, ja się zmieściłem w dwóch torbach”.

Nie wiem, czy mówię to wszystko poważnie, czy po to, żeby sprawdzić reakcję mojej żony, ale tak czy inaczej zawsze kończy się na tym, że odprawiamy nasze walizki na lotnisku.

Jakąkolwiek strategię się obierze, należy pamiętać o jednej rzeczy: pakować mało. Nawet jeśli próbujesz wcisnąć swoje ubrania do torby podręcznej, nie bierz ich więcej, niż potrzeba. Teraz dodatkowy sweter, spodnie, sukienka, para butów nie dodają dużo wagi, ale kiedy przyjdzie wchodzić po 139 stopniach do pensjonatu na klifie z widokiem na morze, to moja żona gorzko pożałuje dnia, kiedy nie spakowała się w mniejszą torbę.

Mój cel jest prosty: na końcu wakacji nie chcę mieć w torbie niczego, w czym nie chodziłem. Dzięki temu co roku pakuję mniej rzeczy, ponieważ zawsze po powrocie znajduję na dnie walizki ubranie, którego nie nosiłem.

Nie spóźniajcie się
Każda podróż samolotem, pociągiem, samochodem, statkiem jest zawsze odrobinę stresująca. Zawsze mamy do czynienia z ustalonymi godzinami odjazdu czy odlotu, których trzeba przestrzegać – lub nie. Czy to nie pech przyjechać do portu, tylko po to, żeby patrzeć, jak Wasz statek odpływa w stronę rzeki Hudson?

To właśnie przytrafiło się nam w czasie podróży na Bermudy kilka lat temu. Nasz liniowiec odpływał z przystani Hamilton Harbor, a my staliśmy na brzegu i patrzyliśmy, jak łódź motorowa gnała po wodzie, aby dogonić nasz statek. Kilka innych osób również się spóźniło i na szczęście wszystkim nam udało się wrócić na nasz statek. Zawsze się zastanawiałem, ile zapłacili sternikowi tej motorówki. Mamy też idealny początek kłótni: „Mówiłam Ci, że mamy być z powrotem w porcie o trzeciej!”, „Gdybyś nie postanowił zwiedzać miasta na motorowerze, nie spóźnilibyśmy się – ale nieeeee, Ty oczywiście nie spojrzysz na mapę!” I tak dalej.

Nie bawcie się w „Kto jest winny?”

Ted i Denise są wspólnie odpowiedzialni za to, żeby pamiętać o dacie ważności swoich paszportów, o godzinie odlotu samolotu, biletach i liczeniu walizek na każdym postoju, aby mieć pewność, że mają wszystkie. Jeśli spóźnią się na samolot lub zostawią gdzieś torbę, to oboje są winni.

Nie obwiniaj drugiej osoby, bo szkoda na to czasu. Zamiast tego, jeśli zdarzy się jakaś wpadka, to skupcie się na rozwiązaniu problemu i ruszajcie dalej. Będziecie mniej zestresowani i Wasze wakacje będą udane.

Przypomnienie: bawcie się dobrze – razem

Kiedy już dojedziecie na miejsce, to pamiętajcie, że przyjechaliście tu, aby miło spędzić czas we dwoje, żeby rozbudzić namiętność między Wami i bawić się na całego przez kilka dni.

Zapomnijcie więc o tym, co zostało w domu. Wszystko będzie dobrze – nawet dzieci i dziadkowie ich pilnujący. Schowajcie telefony komórkowe. Odłączcie laptop, który wzięliście, aby pozostać w kontakcie mailowym. Weźcie gorącą kąpiel. Zamówcie coś do jedzenia. Korzystajcie z wszelkich udogodnień oferowanych przez Wasz hotel czy inne miejsce, gdzie spędzacie wakacje.

Najważniejsze to zwolnić i skupić się na sobie nawzajem. Niech to będzie okazja do wzmocnienia więzi z osobą, z którą chcesz spędzić resztę życia.

W czasie naszych wycieczek do Włoch razem z żoną również zwalniamy tempo. Nie jedziemy tam, żeby sprawdzić, jak wiele miejsc możemy zobaczyć w ciągu jednego dnia. Jedziemy tam, aby napawać się kulturą włoską, cudowną atmosferą i najlepszą kuchnią na świecie – po prostu, żeby dobrze się bawić. Jednego roku wynajęliśmy mieszkanie w Rzymie, które miało taras na dachu (i kosztowało o wiele mniej niż tydzień w hotelu). Godzinami siedzieliśmy na tarasie, czytając i napawając się widokiem na Panteon i kopułę Bazyliki św. Piotra w oddali. Cieszyliśmy się, że jesteśmy razem, a naszym jedynym problemem było wybranie restauracji na wieczór. I tak właśnie spędziliśmy nasze wakacje.

Ci okropni Amerykanie

Dużo pisze się o manierach nieokrzesanych Amerykanów, zwłaszcza jeśli podróżują, i to za granicę. Oczywiście te same złe maniery są nieakceptowane w Stanach. Prawda jest taka, że najbardziej „okropni Amerykanie” zachowują się źle nie dlatego, że chcą być nieuprzejmi, ale dlatego, że nie przeglądali się ostatnio w lustrze.

Ten problem jest jeszcze bardziej złożony w przypadku par, ponieważ chamskie zachowanie jednej osoby rzutuje na obie. Jeśli Ted jest sarkastyczny w stosunku do kelnerki, to napięcie, jak również poziom obsługi, odbije się na nim i na Denise, a zły nastrój ogarnie wszystkich siedzących przy stole. To samo odnosi się do tego, jak traktuje się personel w samolocie, konduktora w pociągu i osobę za biurkiem w agencji wynajmującej samochody.

Oto małe ćwiczenie psychologiczne: postaw się w sytuacji tych osób. Wyobraź sobie, że każdego dnia masz do czynienia z dziesiątkami (jeśli nie setkami) natrętnych i głośnych klientów, a potem zapytaj siebie, w jakim byś był(a) nastroju. Ja najbardziej lubię wypróbowywać do ćwiczenie, kiedy zostaje odwołany mój samolot. Kiedy podchodzę do okienka z biletami, uśmiecham się i zaczynam rozmowę od „Ma Pan(i) niezłe utrapienie z nami. Ten ostatni gość był nieznośny”.

Zamiast szykować się na następną batalię z kolejnym niezadowolonym pasażerem, udręczony przedstawiciel linii lotniczych może odetchnąć, ponieważ jasno dałem do zrozumienia, że jesteśmy po tej samej stronie barykady. Następnie mówię, „Wygląda na to, że wszystkie pozostałe loty bezpośrednie są pełne. Co radzi nam Pan(i) zrobić w takiej sytuacji?”

Wraz z inną parą, która miała lecieć tym samolotem oraz z osobą z obsługi klienta próbowaliśmy, przez pół godziny, znaleźć rozwiązanie naszej sytuacji w deszczowy lutowy wieczór na Międzynarodowym Lotnisku Dulles w Waszyngtonie. Nie zdążyliśmy na pośredni lot do Orlando, a najlepszym wyjściem, jakie znalazła dla nas przedstawicielka linii lotniczych, był kurs do Los Angeles, potem do Orlando – dwa dni później. W końcu zdecydowaliśmy się pojechać autobusem do Bostonu, a stamtąd lecieć samolotem do domu w Burlington. Zadziwiające było to, że nikt nie powiedział nic niemiłego ani się nie rozzłościł w czasie tych trzydziestu minut. Po prostu siedem osób próbowało znaleźć rozwiązanie. Okazało się, że reszta osób utknęła na tym lotnisku na następne dwa dni.

Podróżowanie z innymi ludźmi

Są takie wyjazdy, kiedy Wasza dwójka wystarczy – jak na przykład podróż do Włoch z moją żoną z okazji dwudziestej piątej rocznicy ślubu. Są i takie, w czasie których towarzystwo rodziny lub przyjaciół może sprawić, że wakacje będą cudownym przeżyciem. Wówczas sztuka polega na tym, aby utrzymać równowagę między czasem spędzanym z innymi, a czasem spędzanym tylko we dwoje.

Kiedy jechaliśmy do Włoch któregoś roku, dołączyli do nas Mac i Virginia. Wiedzieliśmy, że Mac uwielbia jeździć na rowerze, i byliśmy pewni, że choćby jeden dzień spędzony na wycieczce rowerowej w Toskanii sprawi mu ogromną przyjemność. Znaleźliśmy w internecie wypożyczalnię rowerów we Florencji i zarezerwowaliśmy porządne rowery. Kiedy dotarliśmy do Florencji, jakoś zdołaliśmy przedrzeć się przez wąskie uliczki, znaleźliśmy naszą wypożyczalnię, wzięliśmy rowery i pojechaliśmy na trzydniową wycieczkę.

Muszę przyznać, że gdyby ktoś powiedział mi, że wypożyczę rower we Włoszech i będę się dobrze bawił, jeżdżąc po wzgórzach Toskanii, to stwierdziłbym, że jest wariatem. Jednak okazało się, że ta wycieczka rowerowa była jednym z najwspanialszych doświadczeń w naszym życiu. Mieliśmy niezły ubaw, szukając takich wzniesień, które nas nie zabiją, a widok cudownych krajobrazów włoskich, jakie oglądaliśmy, jeżdżąc po okolicy, sprawił, że na nowo odkryliśmy ten kraj. I jest to zasługa Maca i Virginii.

Dobre maniery w samochodzie

✦   Żadnych kłótni w samochodzie, zwłaszcza jeśli jedziecie z inną parą. Pamiętajcie, że ta druga para jest zdana na Was i w tej chwili nie ma od tego ucieczki, ale z pewnością dobrze się zastanowi następnym razem, zanim zdecyduje się na wyjazd z Wami.

✦   Nie przesadzaj z prędkością. Widziałem zbyt wiele kobiet, prowadzących samochód bardzo szybko, żeby przypisywać tę cechę tylko mężczyznom. Tak czy inaczej, osoba za kierownicą powinna spuścić trochę z gazu i jechać spokojnie dla dobra wszystkich pasażerów.

✦   Żadnego palenia papierosów. To chyba zrozumiałe.

✦   Żadnego picia alkoholu. To chyba jeszcze bardziej zrozumiałe.

✦   Posprzątaj w samochodzie. Przed podróżą z inną parą wyczyść samochód, pozbądź się papierów po jedzeniu, butelek po coli i wytrzyj siedzenia. Jeśli to konieczne, to przejedź odkurzaczem, żeby zebrać sierść Waszego psa, żeby Jane nie musiała się martwić, że jej biała spódniczka będzie cała w psiej sierści po dotarciu na miejsce.

✦   Sprawdź poziom paliwa. Najprostszym sposobem na ostudzenie radości ze wspólnego wyjazdu jest znalezienie się na totalnym odludziu z pustym bakiem. Razem z żoną jechaliśmy z inną parą jej samochodem i dosłownie ledwo dojechaliśmy, na wolnym biegu, do pompy paliwowej, gdy siadł silnik, ponieważ zabrakło benzyny.

✦   Dowiedz się, jak dotrzeć na miejsce. Zanim wyjedziecie, sprawdź w internecie mapy i wskazówki, jak dojechać na miejsce. Jest to proste, oszczędza czas i pozwala uniknąć nieporozumień w czasie jazdy.

Podróżowanie z przyjaciółmi lub rodziną może się okazać świetną zabawą, zwłaszcza jeśli pamięta się o kilku sprawach:

- Przygotuj się na znoszenie dziwactw innych osób.

- Przygotuj się na więcej kompromisów, niż Ci pasuje.

- Nie bój się próbować rzeczy, do których nie jesteś przekonany. Nawet jeśli wydają Ci się dziwne lub kompletnie nieznane, to wypróbuj je tak czy inaczej, i zrób to z uśmiechem na twarzy.

- Rozmawiaj ze wszystkimi.

- Pamiętaj, że w podróży inni patrzą na Was, jak na Teda-i-Denise – wszystko, co robi Ted, rzutuje na Denise i na odwrót, a na dodatek również na Wasz związek.

20
SZCZEGÓLNE OKAZJE

„URODZINY TWOJEJ BRATOWEJ? CHYBA ŻARTUJESZ!”

„Twoi rodzice chcą przyjść na kolację – znowu?”

„Ceremonia bar micwa dla Twojego siostrzeńca? O której musimy tam być?”

„Pięćdziesiąta rocznica ślubu Twojej cioci i wujka? Czy muszę ładnie się ubrać?”

„Przyjęcie zaręczynowe dla Twojego brata – którego oboje nie znosimy?”

„Pogrzeb Twojej dalekiej kuzynki? Czy naprawdę musimy iść?”

Każda para musi liczyć się z tym, że owe szczególne okazje za każdym razem przybierają różną formę. Niektóre z nich dotyczą przyjaciół lub współpracowników, ale wiele, jeśli nie większość, będzie dotyczyć albo Twojej rodziny, albo rodziny Twojej Drugiej Połowy. Jakikolwiek jest powód do szczególnego świętowania, Twoja Druga Połowa będzie potrzebowała Twojego wsparcia, a nie marudzenia, co oznacza...

- żadnych kłótni na temat, czy idziesz, czy nie,

- bycie gotowym na czas,

- założenie odpowiedniego stroju,

- prowadzenie rozmowy z krewnymi i przyjaciółmi oraz pełne uczestnictwo w tym, co się dzieje.

Te wskazówki są szczególnie ważne, jeśli wydarzenie dotyczy krewnych Twojej Drugiej Połowy – ulubiony temat narzekań wielu osób. Pamiętaj, że czy Ci się to podoba, czy nie, są oni rodziną Twojej Drugiej Połowy i tym samym częścią jej życia. Pamiętaj również, że Twoja Druga Połowa przechodzi przez to samo z Twoimi krewnymi.

Kiedy angażujesz się w związek z Drugą Połową, to również zobowiązujesz się, że pojawisz się na tych obowiązkowych imprezach. Możesz pokonać wszystkie przeszkody, stojąc u boku swojej Drugiej Połowy, i wyjść na bohatera lub bohaterkę albo możesz iść nadąsany i przygotować grunt pod wrogie stosunki w przyszłości. Którąkolwiek z opcji wybierzesz, Twoje nastawienie nie tylko będzie miało wpływ na Twoją Drugą Połowę, ale również na jej krewnych i ich opinie o Was osobno i jako o parze.

Wniosek: Wziąwszy pod uwagę fakt, że i tak pójdziesz na imprezę, to możesz zdecydować od razu, że ubierzesz się stosownie do okazji, pójdziesz bez marudzenia i postarasz się bawić jak najlepiej. Jeśli tak zrobisz, to cała impreza będzie o wiele bardziej przyjemnym doświadczeniem dla Ciebie i dla innych.

Po prostu bądź i okaż troskę

Pogrzeb wymaga specjalnej troski o partnera, który stracił kogoś z rodziny lub przyjaciela. Najważniejszą rzeczą jest wówczas być przy nim całym sercem i wspierać go ze wszystkich sił.

Ślub

Od pierwszych przebłysków, że to, co jest między Wami, może zakończyć się małżeństwem, aż po powrót z podróży poślubnej i zabranie się w końcu za pisanie podziękowań, które obiecaliście, że wyślecie przed wyjazdem, organizacja ślubu to niekończący się ciąg sytuacji, z którym trzeba sobie zręcznie poradzić. Czasami zastanawiam się, czy cały proces nie jest swoistą próbą ogniową – rzućcie im pod nogi wszystkie możliwe problemy, bo jeśli zdołają przetrwać własny ślub i stres z nim związany, to jest duża szansa, że ich małżeństwo też przetrwa.

Wszystko zaczyna się oczywiście od oświadczyn...

Kiedy powinieneś się oświadczyć?
Zaręczyny to jeden z najważniejszych momentów w życiu i chce się wtedy, żeby wszystko było, jak należy.

Michael i Nicole poszli na swoją pierwszą randkę do Shelburne Farms nad jeziorem Champlain. Chodzili po ogrodach pełnych kwiatów i oglądali zachód słońca nad jeziorem. To był cudowny wieczór, oboje czuli, że jest początkiem czegoś wyjątkowego. Jakiś czas potem, kiedy jasne było, że ich związek jest poważny, Michael zwierzył mi się, że ma zamiar oświadczyć się Nicole właśnie w tych ogrodach dlatego, że wspomnienie tamtego wieczoru jest tak cudowne.

I tak też zrobił – a ona powiedziała „tak”.

Może jeszcze o tym wtedy nie wiedzieli, ale bez wątpienia wiele razy będą wracać do Shelburne Farms, czasami, aby uczcić jakąś rocznicę, czasem bez powodu. Za każdym razem, kiedy tam będą, wspomnienia tego pięknego wieczoru, kiedy postanowili się pobrać, będą do nich powracać i tworzyć kolejne cudowne wspomnienie. (zobacz: „Wasze miejsce”).

Warto zatem dobrze się zastanowić, zanim wybierze się miejsce na oświadczyny. (Owszem, kobiety też oświadczają się mężczyznom i nie ma w tym nic złego.) Spraw, żeby to był najbardziej romantyczny i wyjątkowy moment – dlatego, że będziecie go pamiętać do końca Waszego życia.

Zaręczyny
On się oświadczył i ona powiedziała „tak”. Teraz Dan-i-Rose są zaręczeni. Ich „status” jako pary zmienił się, ponieważ okazali swoje wzajemne oddanie i postanowili spędzić razem resztę życia. Taka zmiana w ich statusie oznacza również, że to, co robią Dan i Rose osobno, będzie wpływało na ich obraz jako narzeczeństwa, a potem małżeństwa. Mogą jeszcze nie zdawać sobie z tego sprawy, ale wszystkie wybory, jakich dokonywać będą od dzisiaj, wpłyną nie tylko na Dana i Rose, ale również na Dana-i-Rose.

Tymczasem pierwsze z ważnych wydarzeń zbliża się wielkimi krokami – przyjęcie zaręczynowe. Zarówno jej, jak i jego rodzice mogą chcieć wydać takie przyjęcie, w zależności od okoliczności. Najlepszym podejściem do przyjęcia zaręczynowego jest pozwolić rodzicom przejąć inicjatywę. Do nich należy ta okazja: ogłoszenie o zbliżającym się ślubie ich dzieci.

Dan-i-Rose mają tylko jedną rzecz do zrobienia w czasie przyjęcia zaręczynowego – mają być zakochaną parą, która dzieli się swoją radością z gośćmi, i sprawić, aby ich rodzice byli z nich dumni. Starają się więc zachowywać, jak na gości honorowych przystało:

- Witają gości.

- Rozmawiają ze wszystkimi.

- Zachwycają się każdym prezentem, jaki dostają, i oczywiście za niego dziękują. (Mimo że Emily Post w swojej książce Wedding Etiquette pisała, że nie trzeba dawać prezentów na przyjęciu zaręczynowym, to jednak ciocia Tilda i tak może chcieć coś przynieść dla swojej ulubionej siostrzenicy.)

- Trzymają się za ręce i przytulają co jakiś czas, aby wszyscy mogli widzieć, jak bardzo są w sobie zakochani.

- Gdy goście wychodzą, dziękują wszystkim za przybycie.

- I na koniec dziękują rodzicom za cudowne przyjęcie.

To nadal dobry pomysł

Jak najbardziej uzasadniona jest rozmowa młodych ludzi, którzy właśnie się zaręczyli, z rodzicami na temat planów pobrania się.

Stara tradycja, zgodnie z którą mężczyzna idzie na rozmowę z ojcem swojej ukochanej i prosi go o jej rękę, odchodzi w zapomnienie. Jednak pojawił się nowy zwyczaj, według którego młodzi rozmawiają z rodzicami przyszłej panny młodej. Jest to oznaką szacunku dla rodziców i początkiem wspólnych zadań, jakie czekają na przyszłych małżonków. Oczywiście, taka sama rozmowa z rodzicami przyszłego pana młodego jest jak najbardziej na miejscu.

Następnego dnia, po przyjęciu, zaręczona para pisze kartki z podziękowaniami do gości – przynajmniej do tych, którzy przynieśli prezenty. Mogą oczywiście wysłać kartki również do pozostałych gości, aby zwyczajnie podziękować im za przyjście.

Specjalna kartka z podziękowaniami należy się rodzicom. Na pewno będzie im miło.

Inna opcja: jeśli Dan-i-Rose mieszkają daleko od swojej rodziny, to mogą przyjąć propozycję przyjaciół, którzy chcą wyprawić dla nich przyjęcie zaręczynowe. W niezwykłych okolicznościach nie ma nic złego w tym, że przyjęcie zaręczynowe organizuje mieszkający blisko przyjaciel lub krewny.

Wieczór kawalerski i wieczór panieński
Tradycyjna forma wieczoru kawalerskiego i panieńskiego powoli robi się niemodna. Zamiast traktować taki wieczór jako ostatnią okazję na „skok w bok” przed złożeniem przysięgi małżeńskiej, dzisiejsze pary widzą to jako szansę na spotkanie z przyjaciółmi i odskocznię od zamieszania związanego ze ślubem. Jeśli tak się spojrzy na całą sprawę, to wieczór kawalerski i panieński jest świetnym pomysłem. Mój siostrzeniec, Casey, zorganizował rewelacyjny „wieczór” kawalerski dla swojego brata: był to dwudniowy spływ kajakiem w dół rzeki Connecticut. Bawili się świetnie, wrócili pełni energii i bez problemu poradzili sobie z przygotowaniami do ślubu.

Michael i Nicole wybrali inną opcję, coraz bardziej popularną wśród par: połączyli swoje „wieczory” w jeden wyjazd do Montrealu – jedli, pili i bawili się na imprezach i zapomnieli o stresie związanym z całym tygodniem przygotowań. W ten sposób mogli sobie zrobić przerwę od przygotowań i nacieszyć się sobą. Uważam, że taka tradycja bije na głowę tradycję „skoku w bok”. Ważne jest, aby ten wieczór (lub wycieczka) był dla Was ważnym i przyjemnym wspomnieniem. Zróbcie z niego wielką pijacką imprezę, a Waszym jedynym wspomnieniem będzie, kto wymiotował i ile razy.

Zrób to z właściwych powodów

Puść w niepamięć tradycyjny wieczór kawalerski (panieński) znany również jako „ostatni skok w bok”. Niech spocznie na dnie śmietnika historii – tam, gdzie jego miejsce. Powinien to być czas, kiedy świętujecie Wasze przyszłe małżeństwo z najbliższymi przyjaciółmi. Jest to też okazja, żeby pokazać przyjaciołom, iż Wasze relacje z nimi nie zmienią się po Waszym ślubie.

Dzień ślubu
Przez zamieszanie związane z przygotowaniami do ślubu łatwo zapomnieć, że w tym dniu to Wy jesteście najważniejsi – nowożeńcy, Dan-i-Rose. Krążą niezliczone opowieści o czepiających się matkach, sprzeczających się rozwiedzionych rodzicach, zrzędliwym rodzeństwie, nachalnych ciotkach, wujkach, kuzynach i przyjaciołach, którzy zachowują się skandalicznie i na dodatek przyprowadzają nieproszonych gości na ślub.

Zawsze kiedy rozmawiam z nowożeńcami, otoczonymi rodzinami, patrzę im w oczy i każę im zapamiętać dwie rzeczy:

- To jest Wasz dzień. Bądźcie gotowi podejmować decyzje i trzymać się ich – nawet w obliczu ognia krytyki ze strony najbliższej rodziny.

- W tym dniu to Wy jesteście najważniejsi, więc skupcie się na sobie nawzajem, na Waszej przysiędze i odpowiedzialności, jakiej się podejmujecie.

Ten dzień będziecie pamiętać do końca życia. Jeśli nerwy zaczynają puszczać i wywiązują się kłótnie, Dan i Rose powinni się od tego odsunąć, wziąć głęboki oddech, zwrócić się ku sobie nawzajem i przypomnieć sobie o prawdziwym celu tego wydarzenia. Pamiętajcie też, że w tym dniu chodzi o związki, a nie o rzeczy, a przede wszystkim o Wasz nowy związek. Dotarliście do miejsca, w którym oddanie i zaangażowanie nabierają większego znaczenia. Już nie „chodzicie ze sobą”, ale budujecie razem swoją przyszłość i wspólne życie – jako para.

- Pozostańcie blisko siebie. Spędźcie ten dzień jako para, a nie osobno.

- Rozmawiajcie ze sobą. Jest tylu ludzi, z którymi można porozmawiać w trakcie wesela, że można zapomnieć porozmawiać ze swoją właśnie poślubioną Drugą Połową. W końcu rozmowa stanowi ważną część dzielenia się.

- Śmiejcie się. Ważne jest, żeby dobrze się bawić na własnym weselu i pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa. Śmiech jest najlepszym lekarstwem na stres, który może się zbierać w okresie poprzedzającym ten ważny dzień.

- Ciesz się obecnością swoich gości. Zawsze znajdzie się ktoś, kto powie lub zrobi coś niezwykłego (da Wam dziwny prezent lub zachowa się głupio, ponieważ dzień wcześniej za dużo wypił). Nie zamartwiajcie się takimi szczegółami i skupcie się na tym, co dobrego ta osoba wniosła do Waszego życia. W końcu zaprosiliście ją na Wasz ślub, bo jest dla Was ważna.

- Podziękujcie teściom. Nawet jeśli kiedyś pojawią się jakieś problemy w racjach z nimi, to pamiętaj, że to oni wychowali osobę, którą kochasz.

- Podziękujcie swoim rodzicom.

Warto pamiętać, że w dzień ślubu mają znaczenie też inne związki w Waszym życiu...

- Związek z Waszymi rodzicami. W taki czy inny sposób oni zawsze będą częścią Waszego życia. Spraw zatem, aby Twój nowy związek – między Waszymi rodzicami i Wami jako parą – dobrze się rozpoczął.

- Związek z rodzeństwem lub innymi krewnymi. Brat, siostra lub ktoś bliski z rodziny mogą być zazdrośni o osobę, która zabiera im ich towarzysza i przyjaciela. Waszym zadaniem jako pary jest pomóc rodzeństwu zrozumieć, że nie stracą tej więzi, jaką mieli ze swoją siostrą przed jej ślubem. A jej partner nie jest wrogiem, ale ich przyjacielem.

- Przyjaźnie. Staraj się rozmawiać ze swoimi przyjaciółmi w trakcie wesela. Pozwól im zobaczyć, jak szczęśliwą osobą jesteś u boku swojej Drugiej Połowy. Otwiera się nowy rozdział dla Twoich relacji z przyjaciółmi i jak dobrze pójdzie, staną się oni niedługo Waszymi przyjaciółmi. Pokaż swoim przyjaciołom, że nie zapominasz o nich nawet w dniu swojego ślubu.

Podróż poślubna

Po zamieszaniu przed ślubem, podczas którego Ty i Twoja Druga Połowa nie mieliście dla siebie w ogóle czasu, nadchodzi moment, kiedy wyruszacie w Waszą podróż poślubną – tylko we dwoje, jako para. Jest to czas, aby cieszyć się sobą i przyzwyczajać się do nowej sytuacji – jesteście teraz mężem i żoną.

Dla par, które razem wyjeżdżały na wakacje lub razem mieszkały, miesiąc miodowy jest cudowną okazją do ucieczki od wszystkich kłopotów i do przeżywania radości z bycia tylko we dwoje. Z kolei dla tych par, które wcześniej nie mieszkały i nie podróżowały razem, miesiąc miodowy jest pierwszą próbą wspólnego życia.

Niezależnie od tego, jak wyobrażasz sobie Wasz miesiąc miodowy, to i tak będzie on pełen niespodzianek. Będzie to też test tego, jak silne są Wasze więzi.

Dla Dana i Rose, którzy nie mieszkali razem przed ślubem, pierwsze dni ich podróży poślubnej były istnym odkryciem. Uwielbiali być tylko we dwoje, wiedząc, że mogą robić, co chcą. Oprócz tego czerpali radość ze wspólnych wycieczek, wylegiwania się na plaży i dzielenia się posiłkami. Ale nawet w czasie miesiąca miodowego pojawia się kilka czarnych chmur na horyzoncie...

- On chrapie – lub ona chrapie. Jak będą się wysypiać? (zobacz „Chrapanie”)

- Czy Rose zamyka drzwi do łazienki, czy nie?

- Czy mają dzielić łazienkę, gdy on się goli i bierze prysznic, a ona robi sobie makijaż, czy też w takich sytuacjach każde z nich ma łazienkę dla siebie?

- Jak Rose poradzi sobie z tym, że Dan zaczyna wymiotować w nocy po zjedzeniu czegoś niestrawnego? Czy ona powinna wstać i podtrzymywać go na duchu, czy ma udawać, że śpi i nic nie słyszy?

- Czy Dan powinien bez słowa pozbierać ubrania rozrzucone przez Rose na podłodze, czy też będzie to powód ich pierwszej kłótni?

Dan i Rose muszą być świadomi, że takich rzeczy nie da się uniknąć, i muszą być gotowi, aby poradzić sobie z nimi wspólnie. Wyżej wymienione problemy to tylko niewielka część „małych rzeczy”, które mogą stanowić wyzwanie dla ich związku, zarówno na jego początku, jak i w trakcie jego kształtowania. Na ich drodze pojawią się jeszcze większe przeszkody. Na razie to, że potrafią spojrzeć na swój ślub i podróż poślubną z właściwej perspektywy w ferworze przygotowań do tego wielkiego dnia, stanowi dobry początek ich wspólnej drogi do udanego związku.

POSŁOWIE

TAK JAK KRÓTKA TROPIKALNA BURZA, TAK I CHMURY NAD ZWIĄZKIEM Dana-i-Rose miną i znowu niebo będzie jasne. Uczą się być cierpliwi w stosunku do siebie nawzajem, rozmawiać i próbować osiągać kompromisy. W ten sposób zaczynają budować swój związek jako Dan-i-Rose.

Najdziwniejsze jest to, że to budowanie nigdy się nie kończy. Na pewno nie skończyło się dla mnie i mojej żony nawet po trzydziestu dwóch latach małżeństwa i widzę, że nadal trwa w związku moich rodziców, którzy są razem od ponad sześćdziesięciu lat. Stawanie się parą to długotrwały proces i trwa dopóty, dopóki jesteście razem.

Każdy jest jedyny w swoim rodzaju. Jednak kiedy decydujemy się na dzielenie się swoim życiem z drugą osobą, uczymy się powściągać naszą indywidualność po to, aby móc cieszyć się z bycia parą.

Etykieta pomaga nam w tym i zachęca, aby traktować drugą osobę z szacunkiem, okazywać troskę i być szczerym – są to trzy zasady, które stanowią podstawę każdego udanego związku. Jeśli spojrzy się na jakikolwiek problem omawiany w tej książce, to łatwo można znaleźć jego przyczynę w tym, że jedna z tych zasad została zlekceważona lub zapomniana.

Najciekawsze jest to, że kiedy problemy już się pojawią, ich rozwiązanie jest oparte na tych samych trzech zasadach. Etykieta może służyć jako niezawodny przewodnik w budowaniu i umacnianiu tej więzi, która Was połączyła, kiedy postanowiliście być razem. Etykieta pomaga Wam w porozumiewaniu się i osiąganiu kompromisów, gdy próbujecie rozwiązać Wasze problemy, jak również w robieniu tego wszystkiego ze szczerymi intencjami.

Aby Wasz związek był udany, musicie nieustannie się starać, bo wynik Waszej pracy jest warty Waszych wysiłków. To, co budujecie razem, jest o wiele cenniejsze i piękniejsze niż to, co tworzycie osobno.

EMILY POST (1872-1960)

Emily Post rozpoczęła karierę pisarską w wieku 31 lat. Jej romantyczne opowiadania opisujące społeczeństwo po obu stronach Atlantyku były publikowane w odcinkach w takich magazynach, jak „Vanity Fair”, „Collier’s”, „McCall’s” i innych.

Opublikowana w 1922 roku Etiquette autorstwa Emily Post stała się bestsellerem a wyrażenie „według Emily Post” szybko zaczęło funkcjonować w języku angielskim jako ostateczna opinia w sprawach dotyczących zachowania się w towarzystwie. Emily Post, której jako dziewczynce wmawiano, że dobrze wychowane kobiety nie powinny pracować, stała się nagle jedną z niewielu Amerykanek robiących karierę zawodową. Liczne książki, kolumna prasowa i audycje radiowe uczyniły z niej postać o wielkiej renomie, którą cieszyła się do końca życia.

„Dobre maniery odzwierciedlają wnętrze – wrodzony wzgląd na uczucia innych i szacunek dla samego siebie”.

Emily Post

W serii Dobre obyczaje według Emily Post:

Peggy Post

Księga dobrych obyczajów (tom 1, tom 2, tom 3)

Peggy Post

Obyczaje ślubne... w świecie bez granic

Peggy Post, Peter Post

Vademecum dobrych obyczajów w biznesie

Peter Post

Po męsku. Obyczaje silnej płci

Peggy Post

Przepraszam, ja tu stałem... Sto porad na temat właściwego zachowania

Peggy Post

Party, kolacja, grill. Dobre obyczaje na co dzień i od święta

Elizabeth Post

Przeżyć wśród ludzi. Porady dla nastolatków

Peggy Post, Cindy Post Senning

Dar dobrych obyczajów. Mieć dzieci lubiane, rozważne, wdzięczne

Cindy Post Senning, Peggy Post

Przewodnik dobrych obyczajów dla dzieci

DOBRE OBYCZAJE WE DWOJE

Spis treści

Karta tytułowa

CZĘŚĆ DRUGA WY I RESZTA ŚWIATA

13 DLA SIEBIE I DLA INNYCH

14 WIECZÓR W MIEŚCIE

15 NA IMPREZIE TOWARZYSKIEJ

16 GOŚCIE W WASZYM DOMU

17 WY I WASZE RODZINY

18 PRACA – TA INNA DRUGA POŁOWA

19 W PODRÓŻY

20 SZCZEGÓLNE OKAZJE

POSŁOWIE

EMILY POST (1872-1960)

DEDYKACJA

Karta redakcyjna

Peter Post: Dobre obyczaje we dwoje

Tytuł oryginału: Essential Manners for Couples

Przekład: Magdalena Perdek

Redakcja: Mieczysława Makarowicz

Projekt okładki: Piotr Łysakowski

© Copyright by The Emily Post Institute, Inc, New York 2005

Published by arrangement with HarperCollins

Publishers Inc. All rights reserved.

© Copyright for the Polish edition by Cartalia Press

© Copyright for the e-book edition by Fundacja Festina Lente

Warszawa 2013

Fundacja Festina Lente

ul. Nowoursynowska 160 B/7

02-776 Warszawa

www.festina-lente.org.pl

ISBN: 978-83-7904-095-7

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl